شاهنامه فردوسی – آفرینش آفتاب

گفتار اندر آفرینش آفتاب

       

ز ياقوت سرخست چرخ كبود            نه از آب و گرد و نه از باد و دود

         بچندين فروغ و بچندين چراغ            بياراسته چون بنوروز باغ‏

         روان اندرو گوهر دلفروز            كزو روشنايى گرفتست روز

         ز خاور بر آيد سوى باختر            نباشد ازين يك روش راست‏تر

         ايا آنكه تو آفتابى همى            چه بودت كه بر من نتابى همى

 

                       

  دیوان حافظ -  ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند
در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

حدیث دوست نگویم مگر به حضرت دوست
که آشنا سخن آشنا نگه دارد
«حافظ»

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

ارعد

(اَ عَ) [ ع. ] (ص.) رعدزده، برق زده.

دیدگاهتان را بنویسید