یارم چو قدحْ به دست گیرد
بازارِ بُتانْ شکست گیرد
هر کس که بدیدْ چشم او گفت
کو محتسبی که مست گیرد؟
در بحرْ فِتادهام چو ماهی
تا یار مرا به شَست گیرد
در پاشْ فِتادهام به زاری
آیا بُوَد آن که دست گیرد؟
خُرَّم دلِ آن که همچو حافظ
جامی ز مِیِ اَلَست گیرد
فلک به مردم نادان دهد زمام مراد
تو اهل فضلی و دانش همین گناهت بس
«حافظ»
( اَ ) [ په. ] (اِ.)۱ - بلندی، فراز.
۲- کرسی، منبر.
( اِ ) [ ع. ] (مص م.)جدا کردن، بیرون دادن.
(اَ دَ) (مص م.)
۱- بلند ساختن، افراشتن.
۲- زینت دادن.
(اَ تَ) (مص م.) افراختن.
( اِ ) [ ع. ]
۱- (مص م.) جیره و مقرری به کسی دادن.
۲- (مص ل.) واجب شدن زکات بر مال.
۳- جدا کردن چیزی برای کسی.
( اِ ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) از حد درگذشتن.
۲- (اِمص.) زیاده روی.
(اِ رَ) [ معر. ] (ص نسب.) نک افرنگ.
(اَ رَ) (اِ.)
۱- فر و شکوه.
۲- زیبایی.
(اَ رَ دَ) (مص م.) زینت دادن.
(اَ رَ) (اِ.) تخت پادشاهی.
(~.) (اِ.)
۱- فر و شکوه.
۲- زیبایی.
(~.) (اِ.) فرنگستان، اروپا.
(اَ تَ) [ په. ]
۱- (مص م.)روشن کردن.
۲- (مص ل.) روشن شدن.
۳- تند شدن آتش.
۴- خشمگین شدن.
(اَ تِ) (ص مف.)
۱- روشن شده.
۲- شعله ور شده.
۳- خشمگین.
( اَ ) (اِفا.) در کلمات مرکب به معنی افروزنده آید: آتش افروز، جهان افروز، دل - افروز.
(اَ دَ) (مص م.)
۱- روشن کردن، درخشان ساختن.
۲- مشتعل کردن.
(اَ زِ)(اِمص.)۱ - افروختگی، روشنایی.
۲- اشتعال.
(اَ زَ دِ) (ص فا.)
۱- روشن کننده.
۲- درخشنده.
۳- مشتعل کننده.
(اَ زِ) (اِمر.)
۱- آتشگیره.
۲- فتیله چراغ.
(اَ ش ِ) (اِ.) نک آفروشه.
