(~ خُ تَ) (اِمر.) نماز عشاء.

(نَ زِ پَ) (اِمر.) نماز عصر.

(~ پِ) (اِمر.) نماز ظهر.

(~. نِ) (اِمر.)
۱- جایی که در آن نماز خوانند.
۲- محلی در کلیسا یا کاخ مسیحیان که برای خواندن دعا اختصاص دهند.

(~. گُ دَ) (مص ل.) به جای آوردن نماز.

(~.) (ص نسب.)
۱- نماز گزارنده.
۲- پاک، پاکیزه.

(نَ مّ) [ ع. ] (ص.) سخن چین، غماز.

(نَ هَ) (اِمر.) تصویر و قطعه‌ای موسیقی با یا بدون کلام که در هم تلفیق شده باشد.

(نَ) (ص فا.) ظاهر، هویدا، آشکار.

(نَ دَ) (مص م.) نشان دادن، آشکار ساختن.

(نَ یا نُ یِ) (اِمص.)
۱- چیزی را به تماشا گذاشتن.
۲- تئاتر.

(نَ یِ مِ) (اِمر.) نوشته‌ای که برای بازی کردن در تماشاخانه تحریر شود؛ پیس.

(نَ یِ) (اِمر.) جایی که کالاهای بازرگانی، صنعتی یا محصولات کشاورزی به نمایش گذارده شود.

(نُ یا نَ یَ دِ) (ص فا.)
۱- نشان دهنده.
۲- وکیل مردم در مجلس.
۳- کسی که از طرف کس دیگر برای مذاکره در امری یا انجام کاری معین شده باشد.

(نُ یا نَ یَ دِ) (حامص.)
۱- عامل بودن،
۲- وکالت در مجلس.
۳- آژانس.

(نَ یِ) (اِ.) فهرستی (از آگاهی‌های کتاب شناسی یا مراجع و مآخذ) که معمولاً براساس حروف الفبایی در پایان یا آغاز کتابی مرتب شده باشد.

(نَ دَ) (مص م.) نمودن، نشان دادن.

(نَ مَ) [ په. ] (اِ.) فرش مانندی که از مالیدن پشم و کرک درست می‌شود.

(~.) (اِمر.) نمدی که بر پشت اسب و زیر زین افکنند. تکلتو و آدرم و آدرمه نیز گویند.

(~.)(ص فا.)کسی که شغلش درست کردن نمد است.