نسیمِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد
که روزِ محنت و غم رو به کوتهی آورد
به مُطربانِ صَبوحی دهیم جامهٔ چاک
بدین نوید که بادِ سحرگهی آورد
بیا بیا که تو حورِ بهشت را رضوان
در این جهان ز برایِ دلِ رهی آورد
همیرویم به شیراز با عنایتِ بخت
زهی رفیق که بختم به همرهی آورد
به جبرِ خاطرِ ما کوش کـاین کلاهِ نمد
بسا شکست که با افسرِ شهی آورد
چه نالهها که رسید از دلم به خرمنِ ماه
چو یادِ عارضِ آن ماهِ خرگهی آورد
رساند رایتِ منصور بر فلک حافظ
که اِلتِجا به جنابِ شهنشهی آورد
من آدم بهشتیم اما در این سفر
حالی اسیر عشق جوانان مه وشم
«حافظ»
(اِ تِ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- پریدن، جستن اعضای بدن مانند: چشم.
۲- انقباض و گرفتن شدید عضلات.
(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.)
۱- ربودن.
۲- دزدیدن.
۳- سوءاستفاده مالی توسط شخصِ مسئول.
(اِ تِ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) آمیخته شدن، آمیختن.
(~. تِ) [ ع - فا. ] (مص ل.) معاشرت کردن.
(اِ تِ) [ ع. ] (مص ل.)۱ - با یکدیگر ناسازگاری کردن، نزاع کردن.
۲- تغییر مکان ظاهری ستاره.
(اِ تِ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) درهم و بر هم شدن کار، خلل پذیرفتن.
۲- (اِمص.) بی سروسامانی.
(اِ تِ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) خفه شدن.
۲- (مص م.) خفه کردن.
۳- (اِمص.) خفگی.
(اَ تِ) [ تر. ] (ص. اِ.)انسان یا حیوانی که بیضههایش را کشیده باشند، بی خایه. خواجه نیز گویند.
(~. بِ) [ تر. ] (اِمر.) کسی که اخته کردن حیوانات به دستور او است، اخته چی، میرآخور، رییس طویله و اصطبل.
(~. کَ دَ) [ تر - فا. ] (مص م.)
۱- تخم کشیدن، خصی کردن.
۲- مدتی در برف یا ی خ نهادن گوشت خام تا ترد و نازک شود.
(اِ) [ ع. ]
۱- (مص م.) گزیدن، انتخاب کردن.
۲- (اِمص.) آزادی عمل.
(~. مَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م) برگزیدن، پذیرفتن.
(~. کَ دَ) [ ع - فا. ] (مص م.) انتخاب کردن، گزیدن.
(~.) [ ع - فا. ] (ص نسب.)ارادی، کاری که با اختیار و اراده انجام شود.
( اِ ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) تکبر کردن.
۲- خیال کردن.
۳- (اِمص.) گردنکشی، تبختر.
( اَ) [ ع. ] (اِ.) جِ خدن ؛ دوستان، یاران.
( اُ) [ ع. ] (اِ.) شکاف زمین.
( اَ) [ ع. ] (مص م.) گرفتن، ستدن. ؛ ~ رأی رأی گرفتن برای برگزیدن کسی یا انتخاب چیزی یا امری.
( اُ) [ یو. ] (اِ.) یک نوع خاک رس به رنگهای مختلف زرد، نارنجی، قرمز، قهوهای که آن را در نقاشی و رنگ کاری به کار میبرند.
( اِ) [ ع. ] (مص م.) بیرون کردن، بیرون کشیدن.
