نسیمِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد
که روزِ محنت و غم رو به کوتهی آورد
به مُطربانِ صَبوحی دهیم جامهٔ چاک
بدین نوید که بادِ سحرگهی آورد
بیا بیا که تو حورِ بهشت را رضوان
در این جهان ز برایِ دلِ رهی آورد
همیرویم به شیراز با عنایتِ بخت
زهی رفیق که بختم به همرهی آورد
به جبرِ خاطرِ ما کوش کـاین کلاهِ نمد
بسا شکست که با افسرِ شهی آورد
چه نالهها که رسید از دلم به خرمنِ ماه
چو یادِ عارضِ آن ماهِ خرگهی آورد
رساند رایتِ منصور بر فلک حافظ
که اِلتِجا به جنابِ شهنشهی آورد
بس غرقه حال وصل کآخر
هم بر سر حال حیرت آمد
«حافظ»
(جَ)(اِ.)آخرت، جهان پس از مرگ.
(سَ) (اِ.) کنایه از: آن دنیا، آخرت.
(سَ) (ص نسب.) اخروی، آخرتی ؛ مق. این سری، خدایی، الهی، غیبی.
(چُ) (ق.) به طور، بدان گونه.
(~.) (ص نسب.)
۱- (کن.) دارای وضع ناشایست و نامطلوب.
۲- (عا.)مجلل، گران قیمت.
(کُ) (ضم موصول.) آن که، آن کس که. آن چه.
(ق.)
۱- آن زمان، آن وقت.
۲- پس از آن، سپس، بعد.
(نِ) (ق مر.) آن سان، آن وجه.
(بُ) [ فر. ] (اِ.) فرایندهای شیمیایی ترکیبی در موجودات زنده، فراگشت. (فره).
[ ع. ] (اِ.) جِ آن.
(تُ) [ لا. ] کالبدشناسی، بررسی عملی و تجربی شکل و ساختار میکروسکوپی بخشهای گوناگون بدن، تشریح. (فره).
[ فر. ] (اِ.)۱ - اغتشاش، هرج و مرج، بی نظمی، بی سروسامانی.
۲- خودسری مردم، وضع مملکتی که قانون نداشته باشد.
[ فر. ] (اِ.) هرج و مرج طلبی، نوعی فلسفه سیاسی که مبنای آن بر یک جامعه بدون حکومت قرار گرفتهاست.
[ ع. ] (اِ.) جمع انسان.
(لُ) [ فر ] (ص.) ویژگی سیگنال یا دستگاهی که با کمیتهایی سروکار دارد که پیوسته تغییر میکند. مق. دیجیتال.
[ فر. ] (اِ.)
۱- عمل تجزیه فیزیکی یا منطقی جسم، تجزیه.
۲- شاخهای از علم ریاضی که به مطالعه رفتار توابع از نظر حد و پیوستگی و مشتق پذیری و غیره میپردازد.
۳- فهرست بندی دادههای یک مسئله و دادههای دیگر مربوط ...
[ ع. ] (اِ.) نام، مخلوق، آفریده شدگان.
[ فر. ] (اِ.) درخت کوچکی که در آمریکا و بعضی کشورهای اروپایی میروید. برگهایش دراز و گلهایش خوشهای است، میوه اش درشت و لذیذ است. از آن کمپوت، مربا و ترشی هم درست میکنند، عین الناس، قشطه.
(نَ نْ) [ ع. ] (ق.) همان دم، در یک لحظه.
(تِ) [ فر. ] (اِ.)
۱- فاصله بین دو پرده نمایش، میان پرده.
۲- وقفه کوتاهی که در مدت انجام یک کار بلند و طولانی ایجاد میشود.
