نسیمِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد
که روزِ محنت و غم رو به کوتهی آورد
به مُطربانِ صَبوحی دهیم جامهٔ چاک
بدین نوید که بادِ سحرگهی آورد
بیا بیا که تو حورِ بهشت را رضوان
در این جهان ز برایِ دلِ رهی آورد
همیرویم به شیراز با عنایتِ بخت
زهی رفیق که بختم به همرهی آورد
به جبرِ خاطرِ ما کوش کـاین کلاهِ نمد
بسا شکست که با افسرِ شهی آورد
چه نالهها که رسید از دلم به خرمنِ ماه
چو یادِ عارضِ آن ماهِ خرگهی آورد
رساند رایتِ منصور بر فلک حافظ
که اِلتِجا به جنابِ شهنشهی آورد
دو چشمم خون فشان از دوری آن دلستانستی
که لعلش گوهرافشان، سنبلش عنبر فشانستی
«هاتف اصفهانی»
[ فر. ] (اِ.) یکی از ترکیبات آلومینیوم که در طبیعت به صورت بلورین موجود است.
(یُ) [ فر. ] (اِ.) فلزی سفید و سبک است که به خوبی ورق ورق میشود. از فلزات فسادناپذیر است و علامت اختصاری آن AL میباشد.
(نَ) (اِ.) (عا.) خانه کوچک.
(اِمصغ.) نوع کوچکتر گوجه سبز که از آن ترش تر است.
(پَ)(ص.)(عا.) نک الپر. زرنگ، شیطان، متقلب.
(لْ لُ) [ فر. ] (اِ.) آلکالوییدها، قلیاییاتها، شبه قلیاها، مواد آبی ازت داری هستند که در نباتات و حیوانات وجود دارند و همه آنها جامدند (به استثنای نیکوتین که در تنباکو موجود و مایع است.) اغلب در آب غیرمحلول ...
(لِّ گْ رُ) [ فر. ] (ق.) تند و سبک، شدید و بانشاط.
(نِ) (اِمر.) سُرخاب، گلگونه، ماده سرخ رنگی که زنان به گونه خود مالند. آلغونه نیز گویند.
[ ع. ] (ص نسب.)
۱- منسوب به آلت ؛ هر جسمی که دارای آلات متعدد باشد مانند حیوانات و نباتات.
۲- مبحثی در شیمی که به بحث درباره کربن و ترکیبات آن میپردازد.
(ص نسب.)۱ - سرخی.۲ - سرخی نیم رنگ.
[ فر. ] (اِ.) جسمی که از ترکیب دو یا چند فلز به وسیله ذوب کردن، به دست میآید تا مقاومت آنها بیشتر گردد.
[ فر. ] (اِ.) خط کشی مدرج، دارای آلتی برای رویت و آن برای اندازه گیری زوایا به کار میرود، ذوعضادتین.
(اِ.)
۱- جفتک، جفته، لگد.
۲- جَست و خیز.
۳- رم، رمیدن.
(دَ) (مص ل.) جفتک زدن، لگد انداختن. آلیزدن هم گویند.
(تُ) [ انگ. ] (اِ.) نوعی نهنگ آمریکایی که طول آن به ۴ تا ۵ متر میرسد.
(تُ) [ فر. ] (ص. اِ.) کسی که کاری را صرفاً از روی علاقه و میل و نه برای کسب درآمد انجام دهد، غیرحرفهای (فره).
(اِ.)
۱- تلی از خاک که نشانه تیر را بر روی آن قرار دهند.
۲- نشان، نشانه، هدف.
(اِمر.)
۱- نشانه گاه.
۲- میدانی که نشانه را درآن قرار دهند برای تمرین تیراندازی.
(دِ) (ص.) حاضر، مهیّا.
(دِ)
۱- (حامص.) آماده بودن.
۲- (اِ.) تهیه، بسیج، استعداد.
