نسیمِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد
که روزِ محنت و غم رو به کوتهی آورد
به مُطربانِ صَبوحی دهیم جامهٔ چاک
بدین نوید که بادِ سحرگهی آورد
بیا بیا که تو حورِ بهشت را رضوان
در این جهان ز برایِ دلِ رهی آورد
همیرویم به شیراز با عنایتِ بخت
زهی رفیق که بختم به همرهی آورد
به جبرِ خاطرِ ما کوش کـاین کلاهِ نمد
بسا شکست که با افسرِ شهی آورد
چه نالهها که رسید از دلم به خرمنِ ماه
چو یادِ عارضِ آن ماهِ خرگهی آورد
رساند رایتِ منصور بر فلک حافظ
که اِلتِجا به جنابِ شهنشهی آورد
بس شکر بازگویم در بندگی خواجه
گر اوفتد به دستم آن میوه رسیده
«حافظ»
(گُ یِ) (اِمص.) ظرفیت.
(گُ جِ) (اِ.) پرندهای است کوچک از راسته سبک بالان که خانواده خاصی را به نام خانواده گنجشکان به وجود میآورد، عصفور.
(~. دِ) (ص مر.) ترسو، بزدل.
(~.) (ص.) کنایه از شخص بینوا، کم درآمد یا بی نصیب از نعمتهای مادی.
(گَ جَ فَ یا فِ) (اِ.) = گنجفیه: نوعی بازی ایرانی که اکنون از رواج افتادهاست. در این بازی هشت دسته دوازده برگی که نود و شش ورق دارد به کار میرود. هر یک از این دستههای هشتگانه سابقاً نامی ...
(گَ جِ) (اِ.) اشکاف، قفسه، کمد کوچک.
(گَ وَ) [ په. ] (ص.) خزانه دار.
(گُ دَ) (مص ل.) جا شدن، جا گرفتن.
(گَ نِ) (اِ.) خزانه، جای نگه داری زر و سیم.
(گُ) (اِ.) خایه.
(گَ) (اِ.)
۱- بوی بد، عفونت.
۲- کثافت، آلودگی. ؛ ~ ِ چیزی بالا آمدن (درآمدن): (عا.) فساد آن آشکار شدن. ؛ ~چیزی را بالا آوردن: (عا.) کاری را بسیار بد انجام دادن، رسوا شدن.
(~.) (اِ.) (قالی بافی) کله، گره.
(گُ وَ) (ص فا.) پهلوان، شجاع.
(گَ) (ص فا.) هر چیزی که از آن بوی ناخوش آید.
(گَ) (اِمر.) آب گندیده و بدبوی.
(گَ نَ یا نِ) (اِمر.) جای سکونت و آسایش جانوران.
(گُ دُ لَ یا لِ)
۱- (ص.) گِرد، مانند گلوله.
۲- ریسمان گلوله شده.
(گَ دُ) (اِ.) گیاهی است یک ساله، علفی با ریشه افشان و ساقه میان تهی که از آرد آن برای پختن نان استفاده میشود.
(~.) (اِمر.) زمینی که در آن گندم کاشته باشند.
(~. نَ) (ص فا.) کنایه از: ریاکار، دورو.
