نسیمِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد
که روزِ محنت و غم رو به کوتهی آورد
به مُطربانِ صَبوحی دهیم جامهٔ چاک
بدین نوید که بادِ سحرگهی آورد
بیا بیا که تو حورِ بهشت را رضوان
در این جهان ز برایِ دلِ رهی آورد
همیرویم به شیراز با عنایتِ بخت
زهی رفیق که بختم به همرهی آورد
به جبرِ خاطرِ ما کوش کـاین کلاهِ نمد
بسا شکست که با افسرِ شهی آورد
چه نالهها که رسید از دلم به خرمنِ ماه
چو یادِ عارضِ آن ماهِ خرگهی آورد
رساند رایتِ منصور بر فلک حافظ
که اِلتِجا به جنابِ شهنشهی آورد
تیر عاشق کش ندانم بر دل حافظ که زد
این قدر دانم که از شعر ترش خون میچکید
«حافظ»
(لِ) (اِ.)
۱- کیسه بزرگ جوال.
۲- پنبه زده شده که آماده ریسیدن باشد.
(نُ مِ) [ فر. ] (اِ.) اسبابی برای آشکارسازی یا اندازه گیری جریانهای الکتریکی ضعیف.
(زِ) [ انگ. ] (ص.) دارای روکشی از فلزِ روی (در مورد آهن یا فولاد).
(دَ) (مص ل.) گریختن، دور شدن، کناره گرفتن.
(گُ) [ فر. ] (اِ.) نوعی کاغذ ضخیم به رنگهای گوناگون که بیشتر در ساختن جلد کتاب به کار میرود.
[ فر. ] (اِ.) توالی طبیعی هشت نُت موسیقی که به طور طبیعی پشت سر هم قرار بگیرند.
[ په. ] (اِ.) فاصله میان دو پا، قدم.
(نَ دَ) (مص ل.) از حد خویش تجاوز کردن.
(زَ دَ) (مص ل.) رفتن، راه پیمودن.
(س پُ دَ) (مص ل.) طی کردن، طی کردن راه.
(ق مر.) آهسته آهسته، آرام آرام.
[ یو. ] (اِ.)
۱- حرف سوم از الفبای یونانی که بدین صورت نویسند: ~.
۲- یک میلیونم گرم.
۳- واحد شدت مغناطیسی.
(ص.) (عا.) دارای اندام درشت و چاق و بدقواره.
(مِ) [ فر. ] (اِ.) هر یک از سلولهای جنسی گیاهان یا جانوران.
(زَ) (ص فا.) تندرو.
[ په. ] پسوندی است که به آخر کلمه اضافه میشود و علامت نسبت و صفت است مانند: رایگان، گروگان.
[ فر. ] (اِ.) لباس ویژه اطاق عمل.
(نِ) [ په. ] به آخر عدد ملحق شود و افاده نسبت و تکرار کند: دوگانه، سه گانه.
(اِمر.) جایی که در آن جماع به عمل آید؛ محل آرامش، زفافگاه.
(گِ تِ) [ انگ. ] (اِ.) هریک از اعضای یک دسته بزه کار، به ویژه دزد مسلحی که دارای همدستانی است.
