میدمد صبح و کله بست سحاب
میدمد صبح و کِلِّه بست سحاب
الصَبوح الصَبوح یا اصحاب
میچکد ژاله بر رخِ لاله
المُدام المُدام یا احباب
میوزد از چمن نسیمِ بهشت
هان، بنوشید دَم به دَم مِیِ ناب
تخت زُمْرُد زده است گل به چمن
راحِ چون لعلِ آتشین دریاب
درِ میخانه بستهاند دگر
اِفتَتِح یا مُفَتِّح الاَبواب
لب و دَندانْت را حقوق نمک
هست بر جان و سینههایِ کباب
این چنین موسِمی عجب باشد
که ببندند میکده به شتاب
بر رخِ ساقیِ پری پیکر
همچو حافظ بنوش بادهٔ ناب
سوی دیار صبح رود کاروان شب
باد فنا به ملک بقا می برد مرا
«رهی معیری»
(اِ عَ) [ ع. اطاعه ] (مص م.)
۱- فرمان بردن، گردن نهادن.
۲- (اِمص.) فرمان بری.
( اُ ) [ تر. ] (اِ.) حجره، خانه.
(اِ لَ) [ ع. اطاله ] نک اطاله.
(اِ لِ) [ ع. اطاله ] (مص م.) دراز کردن، به درازا کشیدن.
(اَ طِ بّ) [ ع. ] (اِ.) جِ طبیب ؛ پزشکان.
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ طبع ؛ سرشتها، ذاتها.
(اَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- جِ طَبَق.
۱- خوانها، خوانچهها.
۲- جِ طبقه ؛ مرتبهها.
( اِ ) [ ع. ] (مص م.)
۱- مطابقه کردن.
۲- برهم نهادن، جمع شدن برای کاری.
( اِ ) [ ع. ] (مص م.)
۱- نیک ستودن کسی را.
۲- تازه کردن.
( اِ ) [ ع. ]
۱- (مص م.) کسی را به طرب آوردن.
۲- (مص ل.) سرود گفتن.
( اِ ) [ ع. ] (مص م.) دور انداختن.
( اِ ) [ ع. ] (مص م.) کسی را طرد کردن.
(اِ طِّ) [ ع. ] (مص ل.) روان شدن کار، راست آمدن.
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ طرف ؛ کنارهها گوشهها، پیرامون.
(اَ رَ) [ ع. ] کر؛ اصم.
(اَ) [ ع. ] (ص.) کر، اصم.
( اِ ) [ ع. ] (مص م.) غذا دادن.
(اَ عِ مِ) [ ع. اطعمه ] (اِ.) جِ طعام ؛ غذاها.
( اِ ) [ ع. ] (مص م.) خاموش کردن. اطفال ( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ طفل ؛ کودکان.
(اِ یِ یا یَ) [ ع. ] (ص نسب. اِمر.)آتش - نشانی، ادارهای که مأمور خاموش کردن آتش است.
