عشقِ تو نهالِ حیرت آمد
وصلِ تو کمالِ حیرت آمد
بس غرقهٔ حالِ وصل کآخر
هم بر سرِ حالِ حیرت آمد
یک دل بنما که در رَهِ او
بر چهره نه خالِ حیرت آمد
نه وصل بِمانَد و نه واصل
آن جا که خیالِ حیرت آمد
از هر طرفی که گوش کردم
آوازِ سؤالِ حیرت آمد
شد مُنهَزِم از کمالِ عزّت
آن را که جلالِ حیرت آمد
سر تا قدمِ وجودِ حافظ
در عشق، نهالِ حیرت آمد
جان بکوی می فروشان داده ایم
در به روی خود فروشان بسته ایم
«رهی معیری»
(~.) (اِ.) نام چاهی که افراسیاب، بیژن را در آن زندانی کرد.
(اَ) [ په. ] (اِ.) نک ارگ.
( اَ ) [ ع. ] ( اِ.) جِ رکن.
۱- پایهها.
۲- در نماز: تکبیره الاحرام، قیام، رکوع و سجود.
(اَ) [ ع. ] (مص ل.) باران نرم و ریزه باریدن.
(اُ کِ) [ فر. ] (اِ.) گروه نوازندگان مختلف که با هم یک قطعه موسیقی را اجرا کنند، سازگان (فره). ؛ ~سمفونیک ترکیبی از سازها به نحوی که قادر به اجرای آثاری با فرم سمفونی باشند. ؛ ...
(اُ دِ) [ فر. ] (اِ.) گیاهی از طایفه ثعلب که بعضی از انواع آن دارای گلهای زیبا است و به عنوان گل زینتی در باغچه یا گلدان کاشته میشود.
( اُ ) [ فر. ] (اِ.)
۱- ارغنون.
۲- نوعی ساز شبیه به پیانو اما کوچکتر از آن.
( اَ ) [ په. ] (اِ.)قلعه کوچک میان قلعه بزرگ.
(اُ) [ انگ. ] (اِ.) شور شهوانی، طغیان پیش از اوج لذت جنسی در زنها.
( اُ ) [ فر. ] (اِ.)۱ - کارمند.
۲- عضو، اندام.
۳- نشریهای که بیان کننده اندیشهها و دیدگاههای یک سازمان یا حزب خاص باشد، ترجمان. (فره).
(اُ نُ) [ لا. ] (اِ.) نک ارغنون.
(اُ) [ فر. ] (اِ.) اندام، مجموع اجزاء تشکیل دهنده موجود زنده.
(اُ) [ فر. ] (ص.)
۱- اندامی، عضوی، مربوط به اندام.
۲- آلی (شیمی).
(اَ بَ) (اِ.) رییس ارگ، دژبان (یکی از شغلها و منصبهای بزرگ در روزگار هخامنشیان و ساسانیان).
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ ریح ؛ بادها.
( اُ ) [ ع. ] (ص.)۱ - منحرف، کج.
۲- کجی.
( اَ ) [ ع. ] (ص.) خردمند، زیرک، دانا.
(اَ رِ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) بوی خوش دادن.
۲- (اِ.) بوی خوش.
(اَ یَ حِ یَّ) [ ع. ] (مص جع.)
۱- عطا.
۲- شادمانی.
۳- خوش دلی.
( اَ ) (ص.) زیرک، عاقل.
