عشقِ تو نهالِ حیرت آمد
وصلِ تو کمالِ حیرت آمد
بس غرقهٔ حالِ وصل کآخر
هم بر سرِ حالِ حیرت آمد
یک دل بنما که در رَهِ او
بر چهره نه خالِ حیرت آمد
نه وصل بِمانَد و نه واصل
آن جا که خیالِ حیرت آمد
از هر طرفی که گوش کردم
آوازِ سؤالِ حیرت آمد
شد مُنهَزِم از کمالِ عزّت
آن را که جلالِ حیرت آمد
سر تا قدمِ وجودِ حافظ
در عشق، نهالِ حیرت آمد
آه که تار و پود آن رفت به باد عاشقی
جامه تقویی که من در همه عمر بافتم
«هاتف اصفهانی»
( اِ ) [ ع. ] (مص م.) شیر دادن.
(اَ ض ِ یا ضَ) [ ع. ارضه ] (اِ.)
۱- موریانه، چوب خواره، دیوچه، دیوک.
۲- زنگ آهن.
( اِ ) [ ع. ]
۱- (مص م.) رویانیدن گیاه، چرانیدن ستور.۲ - گوش دادن به سخن کسی.
۳- بخشودن.
۴- (مص ل.) شرم داشتن.
( اِ ) [ ع. ] (مص م.) به رعب و هراس افکندن.
(اَ عَ) [ ع. ] (ص.) رعدزده، برق زده.
(اَ رُ) (اِ.) نک آروغ.
( اَ ) (اِمر.) جوی آب، رود. ارغا و ارغاو نیز گویند.
( اِ ) [ ع. ] (مص م.)
۱- به خاک مالیدن، بینی کسی را به خاک مالیدن.
۲- خوار کردن.
۳- خشم گرفتن.
(اَ رُ دِ) نک آرغده.
(اَ غُ تَ) (اِ.)
۱- نوعی بازی دختران و آن چنان است که بر سر دو پا نشینند و کفهای دستها را بر سر زانوها مالند و چیزهایی گویند و همچنان نشسته بر سر پاها برجهند و کفهای دستها را بر ...
(اَ غَ) [ په. ] (ص.) خشمگین، قهرآلود.
(اَ غَ دِ) (ص.) خشمگین، غضبناک.
(اَ غَ) [ معر - یو. ] (اِ.) نوعی ساز که از تعداد زیادی لوله تشکیل شده و هوا را به وسیله انبان در آنها میدمیدند.
(اَ غَ) (ص.) (عا.) نک ارقه.
(اَ غَ) (اِ.) درختی از تیره پروانه واران دارای برگهای گرد و گُلهای سرخ.
(اَ غَ) (ص.) سرخ مایل به بنفش.
( اَ ) (ص.) اسب تند و تیز.
( اِ ) نک ارغنون.
( اِ ) [ ع. ] (مص م.)
۱- به نرمی رفتار کردن با کسی.
۲- به کسی سود رسانیدن.
(اِ قَ نْ) [ ع. ] (ق.) به رفق و مدارا، از روی ارفاق.
