(اِ.) گلخن، آتشدان گرمابه.

(اِ.) مهمانی که در آن هر کس خوراک خود را با خود بیاورد.

(تُ) [ ع. ] (مص م.)
۱- آراستن، زینت دادن.
۲- نوشته‌ای را به مهر و امضای خود آراستن.
۳- گفتن شعری که وقتی حروف اول هر بیت یا مصراع را جمع و ترکیب کنند اسم شخص یا اسم چیزی به دست آید.

(تُ) [ ع. ] (مص م.) خال کوبیدن.

(تَ وَ صُّ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- رسیدن، پیوستن.
۲- به چیزی دست یافتن.

(تُ) [ ع. ] (مص م.)
۱- وصف کردن.
۲- ستودن.

(تُ یِ) [ ع. توصیه ] (مص م.)
۱- سفارش کردن.
۲- اندرز دادن.

(تَ وَ ضُّ) [ ع. ] (مص ل.) وضو گرفتن.

(تُ) [ ع. ] (مص م.)
۱- روشن کردن، آشکار ساختن.
۲- شرح دادن. ؛~المسائل کتاب یا کتابچه‌ای که مجتهدان درباره مسائل شرعی و فقهی می‌نویسند.

(تُ طِ ئِ) [ ع. توطئه ] (مص م.)
۱- آماده کردن.
۲- مقدمه چیدن برای انجام کاری، زمینه سازی.

(تَ وَ طُّ) [ ع. ] (مص ل.) وطن گزیدن، جای گزیدن.

(تَ یا تُ) [ ع. ] (مص م.) دل بستن، دل نهادن.

(تَ وَ عُّ) [ ع. ] (مص م.) ترساندن.

(تَ وَ عُّ) [ ع. ] (مص ل.) بالا رفتن از کوه.

[ تر. ] (اِ.)
۱- پرچم.
۲- عَلَم بزرگی که بر سر آن پنجه‌است و در ایام عزاداری پیشاپیش دسته حرکت می‌دهند.

(تَ وَ غُّ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- دور رفتن.
۲- فرو رفتن در امری.
۳- مبالغه کردن.

(تُ) (اِ.) سر و صدا، غلغله.

(اِ.) تخته‌های نازک و باریکی که به سقف اتاق می‌کوبند و سپس روی آن را کاهگل و گچ می‌مالند.

(اِ.)
۱- باد سخت.
۲- جوش و خروش.

(تَ وَ فُّ) [ ع. ] (مص ل.) احترام گذاشتن، حرمت نگاه داشتن.