(تَ یِ) [ ع. ] (مص م.)
۱- ناخالص کردن مسکوک.
۲- کوچک کردن.
۳- مردود گردانیدن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) زینت دادن، زیور کردن.

(تَ) (اِ.) تپانچه، سیلی.

(تَ بُ) [ ع. ] (مص ل.) پیشی گرفتن بر یکدیگر.

(تَ رُ) [ ع. ] (مص ل.) شتافتن، سرعت گرفتن.

(تَ فُ) [ ع. ] (مص ل.) فرود آمدن.

(تَ قُ) (مص ل.) سقوط کردن، فروافتادن.

(تَ لُ) [ ع. ] (مص م.) صلح کردن، با هم سازش کردن.

(تَ مُ) [ ع. ] (مص ل.) آسان گرفتن، مدارا کردن.

(تَ مُ) [ ع. ] (مص ل.) از همدیگر خبر شنیدن.

(تَ هُ) [ ع. ] (مص ل.) سهل گرفتن بر یکدیگر.

(تَ) [ ع. ] (مص ل.) برابر شدن با هم.

(تَ یُ) [ ع. ] (مص م.) روان کردن.

(تَ سَ بُّ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- سبب شدن.
۲- سبب جستن، راه جستن.
۳- زحمت کشیدن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) سبب ساختن.

(تَ) [ ع. ]
۱- (مص م.) خدا را به پاکی یاد کردن.
۲- سبحان الله گفتن.
۳- (اِ.) در فارسی دانه‌های به رشته کشیده شده‌ای که هنگام ذکر و دعا در دست گیرند.

(~. گُ تَ) [ ع - فا. ] (مص م.) نیایش خدای را کردن.

(~.) [ ع. ] (اِ.) جِ تسبیح. ؛ ~اربعه عبارت سبحان الله والحمدلله و لا اله الا الله و اللهاکبر که در رکعت‌های سوم و چهارم نماز معمولاً سه مرتبه قبل از رکوع خوانده می‌شود.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) به هفت بخش در آوردن چیزی را، بر هفت رکن تقسیم کردن، هفت جزء کردن چیزی را.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) نوعی از تصرفات و زحافات است در عروض و آن افزودن حرفی ساکن است بر سببی که به آخر جزو افتد چنان که در «فاعلاتن»، «فاعلاتان» می‌شود.