(تَ رَ حُّ) [ ع. ] (مص ل.) مهربانی کردن، رحم کردن.

(~. فِ رِ دَ) [ ع - فا. ] (مص ل.) طلب آمرزش کردن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) خوشامد گفتن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- رحم کردن.
۲- طلب آمرزش کردن.

(تَ) [ تر - مغ. ] (اِ.)لقبی برای شاهزادگان ترک و مغول که از پرداخت باج و مالیات معاف بودند و هرگاه که می‌خواستند بدون اجازه به حضور سلطان می‌رفتند.

(تَ رَ خُّ) [ ع. ] (مص ل.) رخصت یافتن، اجازه گرفتن.

(تَ خا نِ) (اِ.) نوعی خوراک ساخته شده از گندم و شیر که آن را پخته به شکل گلوله درمی آورند و خشک کرده برای زمستان نگه می‌دارند.

(تَ) (اِ.) گیاهی با برگ‌های دراز و باریک و ساقه نازک و راست که بوی خوش و مزه تند دارد و برای یبوست مفید است.

(~.) (ص مر.) مردم خونی و بی باک و دزد و اوباش.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- ارزان کردن.
۲- مرخص کردن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- دنباله چیزی را بریدن.
۲- نرم کردن آواز.
۳- انداختن «ن» از آخر مصدر و ساختن مصدر مرخم.

(تُ) (ص.) (عا.)
۱- تر و تازه.
۲- هر چیزی که زود شکسته گردد.

(تَ. مَ) (ص مر.) فاسق، فاجر.

(تَ رَ دُّ) [ ع. ] (مص ل.) آمد و شد کردن.
۲- دو دل شدن.
۳- اسهال.

(تَ. دَ) (ص مر.)
۱- چابک، زرنگ.
۲- ماهر.
۳- شعبده باز.

(~. دَ) (حامص.)
۱- چالاکی.
۲- مهارت.
۳- شعبده بازی، حقه بازی.

(~. دِ) (ص مر.) بانشاط، سرزنده.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) دو دل کردن.

(تَ) [ ع. ] (مص م.) پست شمردن، خوار داشتن ؛ ج. ترذیلات.

(تَ. زَ) (ص مر.) خوش سخن، فصیح.