شربتی از لبِ لعلش نچشیدیم و بِرَفت
رویِ مَه پیکرِ او سیر ندیدیم و برفت
گویی از صحبتِ ما نیک به تنگ آمده بود
بار بربست و به گَردش نرسیدیم و برفت
بس که ما فاتحه و حرزِ یمانی خواندیم
وز پیاش سوره اخلاص دمیدیم و برفت
عشوه دادند که بر ما گذری خواهی کرد
دیدی آخر که چنین عشوه خریدیم و برفت
شد چمان در چمنِ حسن و لطافت لیکن
در گلستانِ وصالش نَچَمیدیم و برفت
همچو حافظ همه شب ناله و زاری کردیم
کای دریغا به وداعش نرسیدیم و برفت
چو مرغ جان من از آشیان هوا گیرد
کند نزول بخاک در سرای شما
«خواجوی کرمانی»
(کُ گِ رِ) (اِ.) شرفه، دندانه، دندانههای بالای دیوارها و بلندیهای هرچیزی.
(کُ گْ یا گِ رِ) [ فر. ] (اِ.)
۱- مجلسی متشکل از نمایندگان چند دولت یا عدهای دانشمند برای بحث و گفتگو، همایش (فره).
۲- مجلس قانون گذاری ایالات متحده امریکا.
(~.) (ص مر.) دندانه دار.
(کُ) [ فر. ] (اِ.) نوعی مشروب الکلی گران قیمت.
(کُ یَ) [ ع. کنیه ] (اِ.) نک کنیه، لقب.
(کِ تِ) (اِ.) نام تجاری مادهای مرکب از پودر خاک سنگ، سیمان سفید و مواد ضد رطوبت و چند ماده دیگر در رنگهای مختلف که برای زیباسازی نما با پمپ روی آن پاشید میشود.
(کَ) (اِ.) برده زن، خدمتکار زن.
(کَ زَ) (اِمصغ.)
۱- دخترک.
۲- پرستار زن خرد.
۳- دخترک یا زنکی که بَرده باشد.
(کَ) [ معر. ] (اِ.) معبد یهود.
(کَ سَ یا سِ) [ معر. کنیسه ] (اِ.) پرستشگاه یهودان.
(کَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- پوشش، پرده.
۲- سپر.
۳- مستراح.
(کُ یَ یا یِ) [ ع. کنیت ] (اِ.) لقب، بَرنام.
(کَ) (اِ.) مخفف کاه.
(کُ) (اِمصغ.) مخفف کوه.
(~.)
۱- (موصول) کلمهای که دو قسمت جمله را به یکدیگر پیوند میدهد.
۲- (ادات استفهام) چه کسی ¿ کی ¿
(کِ) (ص.) کوچک، خرد.
(کَ) (ص.) خجل، شرمنده.
(کِ نَ) [ ع. کهانه ] (اِمص.) فالگویی، ستاره شناسی.
(کَ بَ یا بُ) (اِمر.) خزانه دار، صراف.
(کُ بُ) (ص.) زاهد، گوشه نشین، عابد.
