شربتی از لبِ لعلش نچشیدیم و بِرَفت
رویِ مَه پیکرِ او سیر ندیدیم و برفت
گویی از صحبتِ ما نیک به تنگ آمده بود
بار بربست و به گَردش نرسیدیم و برفت
بس که ما فاتحه و حرزِ یمانی خواندیم
وز پیاش سوره اخلاص دمیدیم و برفت
عشوه دادند که بر ما گذری خواهی کرد
دیدی آخر که چنین عشوه خریدیم و برفت
شد چمان در چمنِ حسن و لطافت لیکن
در گلستانِ وصالش نَچَمیدیم و برفت
همچو حافظ همه شب ناله و زاری کردیم
کای دریغا به وداعش نرسیدیم و برفت
از حسرت دهانش آمد به تنگ جانم
خود کام تنگدستان کی زان دهن برآید
«حافظ»
( اِ ) [ ع. ] (مص ل.) عیب نمودن، بد گفتن.
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ قدح ؛ کاسهها.
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ قدم ؛ گامها.
( اِ ) [ ع. ]
۱- (مص م.) دست به کاری زدن.
۲- دلیری کردن.
۳- (اِمص.) دلیری.
(اَ دَ) [ ع. ] (ص تف.) پاکتر، مقدس تر.
(اَ دَ) [ ع. ] (ص تف.)
۱- پیشین تر، قدیم تر.
۲- مقدم تر.
( اِ ) [ ع. ] (مص م.) خواندن، خواندن را یاد گرفتن.
( اِ ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- بروز دادن، مقر آمدن.
۲- آشکار گفتن.
۳- برپا داشتن.
(~. مِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) ورقهای که در آن اعترافات شخصی را نویسند و به امضای او رسانند، اعتراف نامه.
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ قرن.
۱- هم سالان، همسران.
۲- نزدیکان.
(اَ رَ) [ ع. ] (ص تف.) نزدیکتر.
(اَ رِ) [ ع. ] (ص. اِ.) جِ قریب ؛ نزدیکان، خویشاوندان.
(اَ رَ) [ ع. ] (ص.) کل، کچل.
( اِ ) [ ع. ]
۱- (مص م.) داد دادن، عدل کردن.
۲- راست بخشیدن.
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ قسط ؛ بهرهها، بخشها.
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ قسم.
۱- بهرهها، بخشها.
۲- گونهها، جنسها.
(~.) [ ع. ] (اِ.) جِ قسم ؛ سوگندها.
(اِ) [ ع. ] (مص م.) سوگند دادن، قسم دادن.
(اِ ش ِ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- موی بر اندام به پا خاستن.
۲- فراهم آمدن پوستها از ترس.
( اِ ) [ ع. ] (مص م.) دور کردن، راندن.
