(اِ هِ یا اُ هُ یا اَ هَ) [ ع. ] (اِ.) یکی از گونه‌های سرو کوهی جزو تیره ناژویان که در جنگل‌های شمال ایران موجود است. ارتفاعش یک تا دو متر است و دارای شاخه‌های متعدد نامنظم است. برگ‌هایش پایا، متقابل، فشرده به هم در چهار ردیف می‌باشد. میوه اش به بزرگی یک فندق، آب دار و به رنگ آبی تیره‌است که به طور آویخته بر روی دمگل ظاهر می‌گردد. و آن را به نام حب الخضراء می‌نامند.

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.

دیوان حافظ – ساقی به نور باده برافروز جام ما

دیوان حافظ – در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند

دیوان حافظ – چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت

دیوان حافظ – کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

دیوان حافظ – دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – به کوی میکده هر سالکی که ره دانست

دیوان حافظ – دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد

شاهنامه فردوسی – نامه نوشتن كاوس نزديك شاه مازندران

شاهنامه فردوسی – آشتى خواستن پشنگ از كى‏ قباد

شاهنامه فردوسی – پژوهش كردن موبدان از زال

شاهنامه فردوسی – ستایش پیامبر

شاهنامه فردوسی – بنياد نهادن اين نامه

شاهنامه فردوسی – پادشاهى هوشنگ چهل سال بود

شاهنامه فردوسی – آفرینش آفتاب

شاهنامه فردوسی – پاسخ دادن فريدون پسران را

فرهنگ معین

ابهل

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ