رویِ تو کس ندید و هزارت رقیب هست
در غنچهای هنوز و صدت عندلیب هست
گر آمدم به کوی تو چندان غریب نیست
چون من در آن دیار هزاران غریب هست
در عشق، خانقاه و خرابات فرق نیست
هر جا که هست پرتوِ رویِ حبیب هست
آن جا که کارِ صومعه را جلوه میدهند
ناقوسِ دِیرِ راهب و نامِ صلیب هست
عاشق که شد که یار به حالش نظر نکرد
ای خواجه درد نیست وگرنه طبیب هست
فریادِ حافظ این همه آخِر به هرزه نیست
هم قصهای غریب و حدیثی عجیب هست
از ناز چه می خندی بر دیده که می گرید؟
این دیده زمانی نیز خندیده که می گرید
«علی اشتری»
(کَ) (اِ.)
۱- کسی که در فن تیر - اندازی با کمان ماهر باشد.
۲- لقب پهلوانی آرش.
(کَ) (ص نسب.) کاریزکن، مقنی.
(کُ بُ زِ) (اِ.)
۱- خیار زرد و درشت.
۲- خربزه نارس.
(کَ) (مص مر.)
۱- کمی، کاستی.
۲- چیزی که در هنگام تراز کردن حساب کم آید.
(کُ مّ) [ فر. ] (اِ.) گنجه کوتاه مخصوص لباس و غیره.
(کُ مِ) [ فر. ] (اِ.)
۱- اثر ادبی یا نمایشی که خنده و تفریح هدف آن باشد، یا مسائل تلخ و جدی را در لفاف خنده و شوخی ارائه دهد.
۲- نمایش خنده دار، نوشته خنده دار.
(کُ مِ دِ یَ) [ فر. ] (ص.) هنرپیشهای که بیشتر نقشهای کمدی بازی میکند.
(کَ مَ) [ په. ] (اِ.)
۱- میان، پشت.
۲- آنچه بر میان بندند.
۳- میانه و وسط کوه. ؛ ~ کاری را شکستن کنایه از: بخش مهمی از آن کار را انجام دادن. ؛ ~راست کردن تجدید قوا ...
(کَ مَ. بَ. بَ تَ) (مص ل.) نک کمر بستن.
(~. بَ تَ) (مص ل.) آماده شدن، مهیا شدن.
(~. بَ تِ) (ص.) مهیا، آماده.
(~. کِ دَ) (مص ل.) نک کمر بستن.
(~. گُ دَ) (مص ل.)= کمر - گشادن:
۱- گشودن کمربند از کمر.
۲- صرف نظر کردن.
(کَ) [ په. ] (اِ.)
۱- چهار دیواری که خوابگاه چهار پایان باشد.
۲- طاق بلند، دیوار بلند.
(~. بَ) (اِمر.)
۱- تسمهای از چرم و پارچه و هر آن چه بر کمر بندند.
۲- منطقه.
۳- نوکر، ملازم.
۴- (کن.) محبوب، معشوق.
(~. ~.)
۱- (ص نسب.) منسوب به کمربند.
۲- دارای حالتی چون کمربند.
۳- (اِ.) جادهای که دور شهر کشیده میشود تا خودروها مجبور به گذشتن از داخل شهر نباشند.
(~.) (ص فا.) خادم، ملازم.
(~.) (اِ.)
۱- تنگ اسب.
۲- سازنده کمربند.
(~. ش کَ)
۱- (ص فا.) کار سخت و گران، امر دشوار.
۲- (ص مر.) پهلوان، دلیر، شجاع.
۳- (اِمر.) بالای کوه، کمر کوه.
(کَ مَ رِ) (اِ.) کمر کوه، میانه کوه.
