دوش آگهی ز یارِ سفر کرده داد باد
من نیز دل به باد دهم، هر چه باد باد
کارم بدان رسید که همرازِ خود کنم
هر شام برق لامِع و هر بامداد باد
در چینِ طرهٔ تو دل بی حِفاظِ من
هرگز نگفت مسکنِ مألوف یاد باد
امروز قدرِ پندِ عزیزان شناختم
یا رب روانِ ناصحِ ما از تو شاد باد
خون شد دلم به یادِ تو هر گَه که در چمن
بندِ قبایِ غنچهٔ گل میگشاد باد
از دست رفته بود وجودِ ضعیفِ من
صبحم به بویِ وصلِ تو جان باز داد، باد
حافظ نهادِ نیکِ تو کامت بر آورد
جانها فدایِ مردمِ نیکو نهاد باد
گر نامه نمیخوانی خود نامه تو را خواند
ور راه نمیدانی در پنجه ره دانی
«مولانا»
( اِ ) [ ع. ] (مص ل.) عیب نمودن، بد گفتن.
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ قدح ؛ کاسهها.
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ قدم ؛ گامها.
( اِ ) [ ع. ]
۱- (مص م.) دست به کاری زدن.
۲- دلیری کردن.
۳- (اِمص.) دلیری.
(اَ دَ) [ ع. ] (ص تف.) پاکتر، مقدس تر.
(اَ دَ) [ ع. ] (ص تف.)
۱- پیشین تر، قدیم تر.
۲- مقدم تر.
( اِ ) [ ع. ] (مص م.) خواندن، خواندن را یاد گرفتن.
( اِ ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- بروز دادن، مقر آمدن.
۲- آشکار گفتن.
۳- برپا داشتن.
(~. مِ) [ ع - فا. ] (اِمر.) ورقهای که در آن اعترافات شخصی را نویسند و به امضای او رسانند، اعتراف نامه.
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ قرن.
۱- هم سالان، همسران.
۲- نزدیکان.
(اَ رَ) [ ع. ] (ص تف.) نزدیکتر.
(اَ رِ) [ ع. ] (ص. اِ.) جِ قریب ؛ نزدیکان، خویشاوندان.
(اَ رَ) [ ع. ] (ص.) کل، کچل.
( اِ ) [ ع. ]
۱- (مص م.) داد دادن، عدل کردن.
۲- راست بخشیدن.
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ قسط ؛ بهرهها، بخشها.
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ قسم.
۱- بهرهها، بخشها.
۲- گونهها، جنسها.
(~.) [ ع. ] (اِ.) جِ قسم ؛ سوگندها.
(اِ) [ ع. ] (مص م.) سوگند دادن، قسم دادن.
(اِ ش ِ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- موی بر اندام به پا خاستن.
۲- فراهم آمدن پوستها از ترس.
( اِ ) [ ع. ] (مص م.) دور کردن، راندن.
