دوستان دخترِ رَز توبه ز مستوری کرد
شد سویِ محتسب و کار به دستوری کرد
آمد از پرده به مجلس عَرَقَش پاک کنید
تا نگویند حریفان که چرا دوری کرد
مژدگانی بده ای دل که دگر مطربِ عشق
راهِ مستانه زد و چارهٔ مخموری کرد
نه به هفت آب، که رنگش به صد آتش نرود
آن چه با خرقهٔ زاهد، مِی انگوری کرد
غنچهٔ گُلبُنِ وصلم ز نسیمش بِشِکُفت
مرغ خوشخوان طرب از برگِ گلِ سوری کرد
حافظ افتادگی از دست مده زان که حسود
عِرض و مال و دل و دین در سرِ مغروری کرد
گله از زاهد بدخو نکنم رسم این است
که چو صبحی بدمد در پی اش افتد شامی
«حافظ»
(اُ دَ) [ تر. ] (اِ.) مرغابی، یکی از طیور که در آب شنا میکند و در هوا نیز پرواز میکند. منقار پهن، پاهای پرده دار و پرهای رنگین دارد.
(~.) (اِمر.) جزو ماهیان استخوانی دریازی است. پوست بدنش پوشیده از فلس است و حلال گوشت میباشد.
(اُ یا اَ بِ هِ) (اِ.)
۱- نام یکی از امشاسپندان.
۲- دومین ماه از سال خورشیدی.
۳- سومین روز از هر ماه شمسی ایرانی.
(~.) (اِمر.) جشنی است که ایرانیان باستان در روز سوم ماه اردیبهشت برپا میکردند.
(اَ ذَ یا ذِ) [ ع. ] (اِ.) جِ رذل ؛ فرومایگان، ناکسان.
(اَ ذَ) [ ع. ] (ص تف.) رذیل تر، خوارتر، پست تر.
( اَ ) [ په. ] (اِ.)
۱- بها، قیمت، ارزش.
۲- پول خارجی، پول بیگانه. ؛ ~ تهاتری ارزی که در قراردادهای پایاپا مبنای محاسبه قرار میگیرد. ؛ ~ یوزانس ارزی که پس از دریافت ...
(اَ) [ ع. ] (اِ.) جِ رزق ؛ روزیها، خواروبار.
( اَ )(ص.)
۱- کم بها.
۲- سزاوار، شایسته.
۳- پست، بی مایه.
(~.)۱ - (ص نسب.) ارزنده.
۲- درخور، لایق.
۳- پیشکش.
۴- (حامص.) کم بهایی، کم - قیمتی.
(~. تَ) (مص م.) بخشیدن، تقدیم کردن.
(اَ زِ) (حامص.)
۱- بها، ارز، قیمت.
۲- قدر، شایستگی.
(اَ زَ) [ په. ] (اِ.) گیاهی از تیره گندمیان دارای ساقههای کوتاه و دانههای ریز، دانههای آن را بیشتر به طیور میدهند. غالباً بعد از برداشت حاصل جو و گندم کاشته میشود.
(اَ زَ دِ) (ص فا.)
۱- باارزش.
۲- شایسته، سزاوار.
( اَ ) (ص فا.) ارز یابنده، کسی که ارزش هر چیزی را معین کند.
(~.) (حامص.)بهای چیزی را معین کردن.
(اَ) (اِمف. اِمر.) ارزیافته، نتیجهای که از ارزیابی به دست آمده مانند ارزش خانه و ملک.
(اَ دَ) (مص ل.)
۱- قیمت داشتن.
۲- شایستن، لیاقت داشتن.
( اَ ) (اِ.) فلزی است نرم و نقرهای رنگ و قابل تورق، از آن برای سفید کردن ظروف مسی استفاده میکنند.
(اُ رُ) نک اروس.
