دوستان دخترِ رَز توبه ز مستوری کرد
شد سویِ محتسب و کار به دستوری کرد
آمد از پرده به مجلس عَرَقَش پاک کنید
تا نگویند حریفان که چرا دوری کرد
مژدگانی بده ای دل که دگر مطربِ عشق
راهِ مستانه زد و چارهٔ مخموری کرد
نه به هفت آب، که رنگش به صد آتش نرود
آن چه با خرقهٔ زاهد، مِی انگوری کرد
غنچهٔ گُلبُنِ وصلم ز نسیمش بِشِکُفت
مرغ خوشخوان طرب از برگِ گلِ سوری کرد
حافظ افتادگی از دست مده زان که حسود
عِرض و مال و دل و دین در سرِ مغروری کرد
کنون که در چمن آمد گل از عدم به وجود
بنفشه در قدم او نهاد سر به سجود
«حافظ»
(اِ تِ) [ ع. ]
۱- (مص م.) مهلت دادن، زمان دادن.
۲- (اِمص.) آهستگی.
(اِ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) برتری داشتن.
۲- (اِمص.) برتری، مزیت.
۳- جواز، پروانه.
(اَ) [ ع. ] (اِ.) جِ مِثل ؛ مانندها، شبیهها. ؛~ذلک مانندهای آن.
(اَ لَ هُ) [ ع. ] (تعبیر قیدی.) مانندهای او (مذکر)، همانندهای آن.
(اَ لَ هُ) [ ع. ] (تعبیر قیدی.) مانند آنها، نظایر آنها.
(اَ ثَ) [ ع. ] (ص تف.)
۱- گزیده تر، برتر، بهتر
۲- شریف تر. فاضل تر؛ ج. اماثل.
(اَ ثِ لِ) [ ع. امثله ] (اِ.) جِ مثال ؛
۱- فرمانها.
۲- مانندها.
(اَ) [ ع. ] (ص.) جِ ماجد، مجید؛ بزرگواران.
(اِ) (مص م.)
۱- بزرگ داشتن، به بزرگی ستودن.
۲- بسیار بخشیدن.
(اَ جَ) [ ع. ] (ص تف.) بزرگوارتر.
(اِ) [ ع. ] (مص م.) ناپدید کردن، نابود کردن.
(اِ) [ ع. ] (مص ل.) دوستی خالص کردن.
( اِ) ~ع. ~ (مص ل.)
۱- قحطی و خشکسالی شدن.
۲- بی حاصل شدن.
(اَ مَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- نهایت، پایان.
۲- اجل.
(اَ) [ ع. ] (اِ.) ج. مدد؛ یاران.
( اِ ) [ ع. ]
۱- (مص م.) یاری کردن، کمک رساندن.
۲- (اِمص.) یاری.
( اَ ) [ ع. ]
۱- (مص م.) فرمان دادن.
۲- (اِ.) دستور، حکم. جِ اوامر. ؛~ و نهی کردن کسی را به اطاعت از خود واداشتن.
(اَ رَ) [ ع. ] (اِ.) مرد.
(اُ مَ) [ ع. ] (اِ.) جِ امیر؛ فرماندهان، امیران.
(اِ) [ ع. ] (مص م.)
۱- گذراندن.
۲- گذرانیدن وقت.
