دوستان دخترِ رَز توبه ز مستوری کرد
شد سویِ محتسب و کار به دستوری کرد
آمد از پرده به مجلس عَرَقَش پاک کنید
تا نگویند حریفان که چرا دوری کرد
مژدگانی بده ای دل که دگر مطربِ عشق
راهِ مستانه زد و چارهٔ مخموری کرد
نه به هفت آب، که رنگش به صد آتش نرود
آن چه با خرقهٔ زاهد، مِی انگوری کرد
غنچهٔ گُلبُنِ وصلم ز نسیمش بِشِکُفت
مرغ خوشخوان طرب از برگِ گلِ سوری کرد
حافظ افتادگی از دست مده زان که حسود
عِرض و مال و دل و دین در سرِ مغروری کرد
مطرب کجاست تا همه محصول زهد و علم
در کار چنگ و بربط و آواز نی کنم
«حافظ»
(یُ) [ فر. ] (اِ.) یونی که بار مثبت دارد. مق. آنیون.
(ثِ) [ ع. ] (ص.) بسیار، کثیر.
(اِ.) درختی است با برگهای سوزنی که چون یک دفعه نمیریزند، همیشه سبز به نظر میآیند. از ساقه آن شیرابهای تراوش میکند که در مجاورت هوا سخت میشود. کاژ، ناژ، نوژ، ناج هم گفته شده.
(ص.) دوبین، لوچ. کاچ، کاژ، کوچ هم گفته شدهاست.
(اِ.) پشت گردنی، سیلی.
(ق.) کاچ، کاش، کاشکی.
(ق.) کاش، کاشکی.
(رَ یا رِ) (اِ.) = کاژیره. کاچیره. کاچره. کاچوره: گیاهی است یک ساله یا دو ساله از تیره مرکبات. برگهای این گیاه نرم و دندانه دار و پوشیده از تیغهای ظریف و نازک است. گلهایش منفرد، میوه اش فندقه و ...
(اِ.) قصر، عمارت بلند.
(نِ) (ص مر.)
۱- ساکن کاخ.
۲- ثروتمند، مرفه.
(خَ) (اِ.)۱ - پژمرده و پریشان.
۲- ناخوشی یرقان.
(خَ) (اِ.)
۱- باران.
۲- زردی، یرقان.
[ فر. ] (اِ.)
۱- شکلی هندسی یا زینتی که نوشته یا تصویری را برای مشخص یا متمایز شدن در داخل آن قرار میدهند.
۲- اشخاص آموزش دیده یا دارای تخصص لازم برای کار در یک سازمان معین، پایوران (فره).
۳- چهارچوب، ...
(دُ) [ فر. ] (اِ.) پیشکش، هدیه.
(ذِ) [ ع. ] (اِفا.) دروغگو، ناراست. ج. کذبه.
(اِ.)
۱- آن چه از شخصی یا شیئی صادر شود، آن چه که کرده شود، فعل، عمل.
۲- پیشه، شغل.
۳- سعی و جهد.
۴- رزم، جنگ.
۵- کشت، زراعت.
۶- مسئولیت، وظیفه.
۷- گرفتاری، دشواری.
۸- وضعیت، حال.
۹- حادثه، پیشامد.
۱۰ - صنعت، ...
(ص فا.) در ترکیب به معنی کارنده و کشت کننده آید: برنج کار، گلکار.
و بار (رُ) (اِمر.)مشغولیت، معامله، شغل، کسب.
(بَ تَ)(مص م.)۱ - استعمال کردن.
۲- عمل کردن، به جا آوردن، اجرا کردن.
(دَ. سَ. دَ) (مص ل.) سرگردانی، آشفته شدن کار کسی.
