دوستان دخترِ رَز توبه ز مستوری کرد
شد سویِ محتسب و کار به دستوری کرد
آمد از پرده به مجلس عَرَقَش پاک کنید
تا نگویند حریفان که چرا دوری کرد
مژدگانی بده ای دل که دگر مطربِ عشق
راهِ مستانه زد و چارهٔ مخموری کرد
نه به هفت آب، که رنگش به صد آتش نرود
آن چه با خرقهٔ زاهد، مِی انگوری کرد
غنچهٔ گُلبُنِ وصلم ز نسیمش بِشِکُفت
مرغ خوشخوان طرب از برگِ گلِ سوری کرد
حافظ افتادگی از دست مده زان که حسود
عِرض و مال و دل و دین در سرِ مغروری کرد
دل گفت فروکش کنم این شهر به بویش
بیچاره ندانست که یارش سفری بود
«حافظ»
(اَ نِ) (اِ.) بچه نارسیده، جنین.
( اَ ) (اِ.) معرب واژه یونانی «اپیون» به معنای تریاک، شیره خشخاش.
(~.) (ص نسب.) تریاکی، بنگی.
(اُ. زَ دَ) (مص ل.) = عق: حال به هم خوردن، استفراغ.
(اَ رِ) [ ع. ] (ص. اِ.) جِ اقرب ؛ خویشان، نزدیکان.
( اَ ) (اِ.) معرب واژه یونانی اکیاکیا؛ درختی است خاردار با گلهای خوشهای سفید یا صورتی و خوشبو که چوبی سخت و محکم دارد.
(اِ لَ) [ ع. اقاله ] (مص م.) نک اقاله.
(اِ لِ) [ ع. اقاله ]
۱- (مص م.) بر هم زدن، فسخ کردن معامله با رضایت.
۲- بخشیدن.
۳- (اِمص.) گذشت.
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ اقلیم ؛ کشورها.
(اِ مَ) [ ع. اقامه ] (مص ل.)
۱- جای گُزیدن، زیستن.
۲- به جا آوردن.
(اِ مِ یا مَ) [ ع. اقامه ] (مص ل.) اقامت. ؛~ ء نماز تکبیری که برای برپا کردن نماز گویند.
( اَ ) [ معر. ] (اِ.) جِ اقنوم.
(~ِ ثَ ثِ) [ معر. ] (اِ.) اب، ابن، روح القدس.
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ اقوال ؛ ججِ قول.
( اِ ) [ ع. ]
۱- (مص م.)به تصرف درآوردن.
۲- (اِمص.) داد و ستد قبض (در معاملات).
( اِ ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) روی آوردن، پیش آمدن.
۲- روی آوردن بخت.
۳- (اِمص.) نیکبختی، بهروزی.
۴- (اِ.) بخت، طالع.
(اَ بَ) [ ع. ] (ص تف.) قبیح تر، زشت تر، نازیباتر.
(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.)
۱- گرفتن، اخذ کردن.
۲- آموختن.
۳- آوردن آیهای از قرآن یا حدیثی در نظم و نثر.
۴- گرفتن مطلب از کتاب یا رسالهای.
(اِ تِ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- بدون اندیشه دست به کاری زدن.
۲- خود را در سختی انداختن. ج. اقتحامات.
(اِ تِ) [ ع. ]
۱- (مص م.) پیروی کردن.
۲- نماز گزاردن پشت سر امام جماعت.
۳- (اِمص.) پیروی.
