دلبر بِرَفت و دلشدگان را خبر نکرد
یادِ حریفِ شهر و رفیقِ سفر نکرد
یا بختِ من طریقِ مروت فروگذاشت
یا او به شاهراهِ طریقت گذر نکرد
گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم
چون سخت بود در دلِ سنگش اثر نکرد
شوخی مکن که مرغِ دلِ بیقرارِ من
سودایِ دامِ عاشقی از سر به درنکرد
هر کس که دید رویِ تو بوسید چشمِ من
کاری که کرد دیدهٔ من، بینظر نکرد
من ایستاده تا کُنَمَش جان فدا چو شمع
او خود گذر به ما چو نسیمِ سحر نکرد
دلفریبان نباتی همه زیور بستند
دلبر ماست که با حسن خداداد آمد
«حافظ»
(کُ) [ ع. ] (اِمص.) ناسپاسی، ناشکری.
(کَ فَ رِ) [ ع. کفره ] جِ کافر.
(کُ) (ص نسب.) کنایه از: خشمگین، آشفته.
(کَ) [ په. ] (اِ.) پاپوش، نوعی پوشش که پا را محافظت میکند و معمولاً از جنس چرم است. ؛ پا در ~ کسی کردن موجب اذیت و آزار کسی شدن. ؛ پا در یک ~کردن ...
(~.) (ص فا.)
۱- کسی که کفش میدوزد.
۲- نام حشره کوچک سرخ رنگی است که دارای چهار بال میباشد و غالباً روی درختان یافت میشود و از شتهها تغذیه میکند.
(~. زَ) (اِ.) نک کفش دوز.
(کَ شَ) (اِ مصغ.)
۱- کفش کوچک.
۲- سم شکافدار مانند سم گاو و گوسفند، ظلف ؛ مق. سم، حافر.
(کَ) (اِ.)
۱- لحام، لحیم.
۲- آن چه که بدان شکستگی ظروف مسین و برنجین را لحیم کنند مانند: ارزیر، قلعی و بوره.
۳- مجازاً: ظرف مسین یا برنجین شکسته که مکرر لحیم کرده باشند.
(کَ فَ) [ ع. ] (اِ.) سرین آدم یا حیوان. ج. اکفال.
(کَ فَ) [ ع. ] (اِ.) پارچه سفیدی که بر تن مرده کنند.
(کَ) [ ع. ] (مص م.) پوشاندن جسد مرده با کفن.
(کَ نُ دَ) [ ازع. ] (اِ.) مرده را کَفن کردن و به خاک سپردن.
(کَ فَ دَ یا دِ) (اِفا.)
۱- از هم باز شونده.
۲- از هم باز کننده، شکافنده.
(کَ فَّ یا فُِ) [ ع. کفه ] (اِ.) صفحه ترازو که جنس یا وزنه را روی آن میگذارند.
(کَ فَ یا فِ) (اِ.) دف، دایره.
(~.) (اِ.) خوشههای گندم و جو که به هنگام خرمن کوفتن، آنها کوفته نشده باشند و پس از پاک کردن غله آنها را بار دیگر بکوبند.
(کُ) [ ع. کفوء ] (اِ.) نظیر، مانند. ج. اکفا.
(کَ) [ ع. ] (ص.) حق ناشناس، ناگرونده.
(کُ) [ ع. ] (اِمص.) ناسپاسی، حق شناسی.
(کَ) (اِ.) پوشش زینتی یا بهداشتی، معمولاً پیش ساخته برای کف یک محوطه، بویژه کف بنای سر پوشیده.
