دیوان حافظ – خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

می‌دمد صبح و کِلِّه بست سحاب
الصَبوح الصَبوح یا اصحاب

می‌چکد ژاله بر رخِ لاله
المُدام المُدام یا احباب

می‌وزد از چمن نسیمِ بهشت
هان، بنوشید دَم به دَم مِیِ ناب

تخت زُمْرُد زده است گل به چمن
راحِ چون لعلِ آتشین دریاب

درِ میخانه بسته‌اند دگر
اِفتَتِح یا مُفَتِّح الاَبواب

لب و دَندانْت را حقوق نمک
هست بر جان و سینه‌هایِ کباب

این چنین موسِمی عجب باشد
که ببندند میکده به شتاب

بر رخِ ساقیِ پری پیکر
همچو حافظ بنوش بادهٔ ناب

دیوان حافظ – خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

دیوان حافظ – خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

دیوان حافظ – اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

دیوان حافظ – زاهد خلوت‌نشین دوش به میخانه شد

دیوان حافظ – در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است

دیوان حافظ – خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

دیوان حافظ – ساقی بیار باده که ماه صیام رفت

دیوان حافظ – منم که گوشه میخانه خانقاه من است

دیوان حافظ – چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد

شاهنامه فردوسی – گفتار اندر زادن زال

شاهنامه فردوسی – پادشاهی كيومرث

شاهنامه فردوسی – پادشاهى هوشنگ چهل سال بود

شاهنامه فردوسی – گرفتن سهراب دژ سپيد را‏

شاهنامه فردوسی – پادشاهى زوطهماسپ

شاهنامه فردوسی – تباه شدن روزگار جمشيد

شاهنامه فردوسی – پرسيدن همسر مهراب از دستان ويژگيهاى او را

شاهنامه فردوسی – پادشاهى فريدون پانصد سال بود

فرهنگ معین

آی. یو. دی

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ