خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت
میدمد صبح و کِلِّه بست سحاب
الصَبوح الصَبوح یا اصحاب
میچکد ژاله بر رخِ لاله
المُدام المُدام یا احباب
میوزد از چمن نسیمِ بهشت
هان، بنوشید دَم به دَم مِیِ ناب
تخت زُمْرُد زده است گل به چمن
راحِ چون لعلِ آتشین دریاب
درِ میخانه بستهاند دگر
اِفتَتِح یا مُفَتِّح الاَبواب
لب و دَندانْت را حقوق نمک
هست بر جان و سینههایِ کباب
این چنین موسِمی عجب باشد
که ببندند میکده به شتاب
بر رخِ ساقیِ پری پیکر
همچو حافظ بنوش بادهٔ ناب
گلبن حسنت نه خود شد دلفروز
ما دم همت بر او بگماشتیم
«حافظ»
(چِ) [ فا. معر. ] (ص مر.) مرغ یا خروسی که تاج بزرگ زیبا و شعبه شعبه دارد.
(چِ تِ کِّ) (ص مر.) پارچهای که از کنارههای ماهوت بریده دوزند.
(چِ. مَ) (اِمر.) چوب گندهای که پس در بسته گذارند.
(چِ لُ چَ یا چُ) (اِمر.) (عا.) خبر دروغ، شایعه بی اساس.
(چِ. کِ) (ص مر.) = چهل کلید؛ صفت جامی که درویشان با خود دارند.
(چِ) (اِمر.) = چهله: نک چله.
(چُ) [ تر. ] (ص.) علیل، معلول.
(چَ دَ) (مص م.) نک چلانیدن.
(چَ دَ) (مص م.) فشار دادن، عصاره گرفتن.
(چَ لَ) (اِ.)
۱- سِنج.
۲- شور و غوغا.
(چُ بُ لَ یا لِ)
۱- (اِ.) شتاب، اضطراب.
۲- (ص.) باشتاب، مضطرب.
۳- انعام شاعر.
(چَ لَ) [ تر. ] (اِ.) خواجه، آقا، سرور.
(چَ) (اِ.) نک شلتوک.
(چِ لِ زِ) (اِ.) سوخته شده گوشت و نظایر آن.
(چَ سَ یا س) (ص.) خرد، کوچک ؛ مق. بزرگ.
(چَ) = چلقوز:
۱- (اِ.) فضله مرغ خانگی، کبوتر و مانند آنها.
۲- (عا.) برای توهین و تحقیر به افراد گفته میشود.
(چَ زِ) (اِ.) بار درخت صنوبر.
(چُ لُ) (ص.) (عا.) دست و پا چلفتی: بی عرضه، نالایق، بی دست و پا.
(چَ لَ)
۱- همیشک.
۲- توت فرنگی.
(چَ لَ یا چِ لِ) (اِ.) = چلیم:
۱- سر قلیان گلی که تنباکو در آن گذاشته آتش بر آن نهند؛ حقه قلیان.
۲- (در افغانستان) قلیان.
۳- نوعی از مخدرات از قبیل بنگ و چرس.
