جمالت آفتابِ هر نظر باد
ز خوبی رویِ خوبت خوبتر باد
هُمای زلفِ شاهین شهپرت را
دلِ شاهانِ عالم زیرِ پَر باد
کسی کو بستهٔ زلفت نباشد
چو زلفت درهم و زیر و زبر باد
دلی کو عاشقِ رویت نباشد
همیشه غرقه در خونِ جگر باد
بُتا چون غَمزهات ناوَک فشاند
دلِ مجروحِ من پیشش سپر باد
چو لعل شکَّرینَت بوسه بخشد
مذاقِ جانِ من زو پُرشکَر باد
مرا از توست هر دم تازه عشقی
تو را هر ساعتی حُسنی دگر باد
به جان مشتاق روی توست حافظ
تو را در حالِ مشتاقان نظر باد
خراب حالی ما لشکری نمیخواهد
بس است آمدن و رفتن نفس ما را
«صائب تبریزی»
[ تر - فا. ] (ص مر.) (عا.) کسی که نمیتواند فرزند داشته باشد، نازا، عقیم.
(اِ لَ) [ ع. ] (مص م.)دور گردانیدن چیزی.
(اَ مِ) [ ع. ] (ص.) فرومایگان، اوباش.
(اَ نِ) [ ع. ] (ص.) جِ اجنبی ؛ بیگانگان.
(اِ نِ) [ ع. ] (اِ.)
۱- تشت، تغار.
۲- نام یکی از صورتهای فلکی جنوبی.
۳- گودالی که پای درخت درست کنند برای آب دادن به آن.
( اِ) [ ع. ] (مص م.)به زور واداشتن به کاری.
(اِ رَ نْ) [ ع. ] (ق.)
۱- از روی ناچاری و اکراه.
۲- به ستم و زور.
(اِ) [ ع - فا. ] (ص نسب.) خدمت نظام وظیفه، سربازی.
(اِ تِ) [ ع. ]
۱- (مص م.)برگزیدن، انتخاب کردن.
۲- فراهم آوردن.
۳- (اِمص.)برگزیدگی.
(اِ تِ) [ ع. ] (مص ل.) از بیخ و بن برکندن، بریدن، از بن بریدن، بیخ بر کردن، استیصال.
(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.)۱ - جذب کردن، به خویش کشیدن.
۲- ربودن.
(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.) بریدن و شکستن.
(اِ تِ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) دلیر شدن، جرئت پیدا کردن.
۲- (اِمص.) دلیری.
(اِ تَ) [ ع. ] (مص ل.) کافی بودن.
(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.) کشیدن، جلب کردن.
(اِ تِ) [ ع. ] (مص ل.)
۱- گرد هم آمدن، جمع شدن.
۲- مقارنه ماه و آفتاب، زمانی که ماه و آفتاب در یک برج و یک درجه و یک دقیقه جمع شوند.
(~.) [ ع. ] (مص ل.) جِ اجتماع.
۱- گرد آمدنها، فراهم آمدنها، انجمن کردنها.
۲- گروههای فراهم آمده، دستههای به هم پیوسته.
(~.) [ ع - فا. ] (ص نسب.) منسوب به اجتماع ؛
۱- همگانی، عمومی.
۲- کسی که آداب معاشرت را میداند.
(اِ تِ) [ ع. ] (ص نسب.) جِ اجتماعی. کسانی که طرفدار جامعه بوده و همه چیز را برای همگان بخواهند.
(اِ تِ) [ ع. ] (مص م.) میوه چیدن.
