جمالت آفتابِ هر نظر باد
ز خوبی رویِ خوبت خوبتر باد
هُمای زلفِ شاهین شهپرت را
دلِ شاهانِ عالم زیرِ پَر باد
کسی کو بستهٔ زلفت نباشد
چو زلفت درهم و زیر و زبر باد
دلی کو عاشقِ رویت نباشد
همیشه غرقه در خونِ جگر باد
بُتا چون غَمزهات ناوَک فشاند
دلِ مجروحِ من پیشش سپر باد
چو لعل شکَّرینَت بوسه بخشد
مذاقِ جانِ من زو پُرشکَر باد
مرا از توست هر دم تازه عشقی
تو را هر ساعتی حُسنی دگر باد
به جان مشتاق روی توست حافظ
تو را در حالِ مشتاقان نظر باد
در چمن چون شاخ گل نازک تنی افتاده است
سایه نیلوفری بر سوسنی افتاده است
«رهی معیری»
(کَ کَ یا کِ) (اِ.) فضله، سرگین.
(~.) (ادات استفهام، ق. استفهام زمان)
۱- چه وقت ¿ چه زمان ¿: کی آمد، کی رفت.
۲- چگونه، چطور.
(ق. ادات استفهام، ضمیر استفهامی) که ¿ چه کس ¿
(پس)
۱- گاه به کلمهای ملحق شود و قید سازد: پس پسکی.
۲- گاه به اسم ملحق گردد و صفت سازد. (به معنی دارنده و صاحب): آبکی.
(کَ) (اِ.) پادشاه بزرگ و قهار.
(کَ یا کِ) (ص.) پاک، خالص.
[ ع. ]
۱- (مص م.) داغ کردن.
۲- (اِ.) نشان سوختگی در پوست، داغ.
(بُ) [ انگ. ] (اِ.) مجموعهای از کلیدهای نمایشگر حروف الفبا و نشانههای دیگر که بر روی یک صفحه قرار گرفتهاند و به رایانه متصل میشوند؛ از این وسیله برای ورود اطلاعات به رایانه استفاده میشود، صفحه کلید. (فره).
(اِ.)
۱- بزرگ، سرور.
۲- پادشاه، حاکم.
۳- مرزبان، پهلوان.
(اِمر.) (عا.) شکوه و جلال.
(کَ خَ) (اِ.) نرمی، ملایمت.
(دِ) (ص.) رسوا، بدنام.
(اِ.) کاهلی، تنبلی.
(کَ) (اِ.)
۱- اندوه، ملالت.
۲- خفه کردن، خفگی.
(رَ) (ص مر.) پاک، پاکیزه، لطیف.
(زَ)(ص مر.)پادشاه بزرگ و عظیم الشأن.
(سَ) [ ع. کیاسه ] (اِمص.)
۱- زیرکی، تیزهوشی.
۲- دانایی، فراست.
(اِ.) گیاه، علف.
(ک یّ) [ ع. ] (ص.) پیمانه کننده، کیلی پیماینده.
(کَ) (اِ.) جِ کی ؛ پادشاهان.
