جمالت آفتابِ هر نظر باد
ز خوبی رویِ خوبت خوبتر باد
هُمای زلفِ شاهین شهپرت را
دلِ شاهانِ عالم زیرِ پَر باد
کسی کو بستهٔ زلفت نباشد
چو زلفت درهم و زیر و زبر باد
دلی کو عاشقِ رویت نباشد
همیشه غرقه در خونِ جگر باد
بُتا چون غَمزهات ناوَک فشاند
دلِ مجروحِ من پیشش سپر باد
چو لعل شکَّرینَت بوسه بخشد
مذاقِ جانِ من زو پُرشکَر باد
مرا از توست هر دم تازه عشقی
تو را هر ساعتی حُسنی دگر باد
به جان مشتاق روی توست حافظ
تو را در حالِ مشتاقان نظر باد
صد نامه فرستادم و آن شاه سواران
پیکی ندوانید و سلامی نفرستاد
«حافظ»
(کُ را) [ ع. ]
۱- بزرگتر.
۲- در اصطلاح منطق مقدمه دوم در یک قضیه منطقی.
(کِ) [ ع. ] (اِ.) بزرگ منشی، عظمت.
(کِ) (اِ.) قطعه کوتاه و باریکی از چوب که انتهای آن به مواد آتش زا مثل گوگرد آغشته شده و بر اثر مالش یا اصطکاک با سطح زبر آتش میگیرد.
(کَ) [ ع. ] (مص م.)
۱- چاه را انباشتن و پر کردن.
۲- پر کردن شکم از غذا.
(کَ بَ) [ په. ] (اِ.) گیاهی است تلخ، حنظل، هندوانه ابوجهل.
(کَ) [ ع. ] (اِ.)
۱- قوچ، گوسفند شاخ دار.
۲- مهتر و بزرگ قوم. ج. اکباش. کبوش.
(کَ بَ) (اِ.) کول، پوستینی که از پوست گوسفند درست کنند.
(کَ) (ص نسب.) (عا.) کربلایی.
(کُ یا کَ بّ) (اِ.) = کُپّه:
۱- برآمدگی، قبه.
۲- شاخ حجامت.
(کَ تَ) (اِ.) پرندهای است حلال گوشت که دارای قدرت پرواز زیاد است و انواع گوناگون دارد، کفتر. ؛ ~ با ~باز با باز دستور مجالست با هم خوی و هم زبان.
(~.) (ص فا.)
۱- کسی که به نگاه داری و پرورش کبوتران میپردازد.
۲- کنایه از: حیله گر، مکار.
(~. نِ یا نَ) (اِمر.) = کبوترخان: اتاقک یا برجی که کبوتر در آن آشیانه سازد.
(کَ) (ص.) نیلی، لاجوردی.
(کَ) (اِمر.) سیاه دانه.
(کَ دِ) (اِ.) درخت بیدمشک.
(کَ)
۱- (حامص.)کبود بودن.
۲- (اِمر.) خال سیاه.
(کِ بّ) [ عبر. ] (اِ.) روز دهم از ماه تشری و آن را «عاشور» نیز خوانند. در این روز روزه داشتن بر یهودیان فریضهاست.
(کَ) (ص.) ناراست، کج.
(کَ) (اِ.) چکاوک.
(کَ چِ) (اِ.) نک کفچه.
