جمالت آفتابِ هر نظر باد
ز خوبی رویِ خوبت خوبتر باد
هُمای زلفِ شاهین شهپرت را
دلِ شاهانِ عالم زیرِ پَر باد
کسی کو بستهٔ زلفت نباشد
چو زلفت درهم و زیر و زبر باد
دلی کو عاشقِ رویت نباشد
همیشه غرقه در خونِ جگر باد
بُتا چون غَمزهات ناوَک فشاند
دلِ مجروحِ من پیشش سپر باد
چو لعل شکَّرینَت بوسه بخشد
مذاقِ جانِ من زو پُرشکَر باد
مرا از توست هر دم تازه عشقی
تو را هر ساعتی حُسنی دگر باد
به جان مشتاق روی توست حافظ
تو را در حالِ مشتاقان نظر باد
خانهآرایی نمیآید ز من همچون حباب
موج بیپروای دریای حقیقت کن مرا
«صائب تبریزی»
(~.) (اِ.) چیزهایی که درویشان و گدایان از گدایی جمع کنند.
(~.) [ قس. چر، چریدن ] (اِ.) چراگاه چهارپایان.
(~.) (اِمر.) رومال و روپاکی باشد که قلندران چهار گوشه آن را به هم بندند و بر دوش یا ساق اندازند و آن چه از گدایی به هم رسد در آن نهند.
(چَ) (ص.) آدم معتاد به چَرس.
(چَ) (اِ.) پرندهای است شکاری از نوع باز و به اندازه کلاغ با رنگ خاکستری و لکههای سیاه و سفید.
(چَ) (اِ.) نک بارهنگ.
(چَ) (اِ.) پوست گاو یا شتر دباغی شده.
(چَ مَ) (اِ.)
۱- اسب.
۲- اسب سفید.
(چَ) (ص نسب.) هر چیز که از چرم ساخته شده باشد.
(چَ نِ) (ص نسب.) نک چرمین.
(چَ رَ) (ص.) بیهوده، یاوه.
(چَ رَ دِ) (ص فا.) حیوان علفخوار که چرا کند. ج. چرندگان.
(چَ رَ) (اِ.) غضروف.
(چَ رِ) (اِ.) چراخور، مرتع.
(چُ) (اِ.) چین و شکن روی پارچه یا پوست بدن.
(چُ دَ) (مص ل.) چروک شدن.
کردن (چِ چِ یا چَ چَ. کَ دَ) (مص ل.) عیش کردن، خوش گذرانی کردن.
(چِ) (اِ.)
۱- ماده سفیدرنگی که از زخم و دمل بیرون آید.
۲- ماده تیره رنگ و چربی که به سبب دیر شستن بدن یا لباس در روی پوست یا لباس ظاهر شود. ؛ ~ دلِ کسی را پاک کردن ...
(چُ رَ) (اِ.) [ تر. ] = چروک. چورک: نان.
(چِ) (ص فا.) پارچه یا جامهای تیره رنگ که چرک و کثیفی را دیر نشان میدهد.
