جمالت آفتابِ هر نظر باد
ز خوبی رویِ خوبت خوبتر باد
هُمای زلفِ شاهین شهپرت را
دلِ شاهانِ عالم زیرِ پَر باد
کسی کو بستهٔ زلفت نباشد
چو زلفت درهم و زیر و زبر باد
دلی کو عاشقِ رویت نباشد
همیشه غرقه در خونِ جگر باد
بُتا چون غَمزهات ناوَک فشاند
دلِ مجروحِ من پیشش سپر باد
چو لعل شکَّرینَت بوسه بخشد
مذاقِ جانِ من زو پُرشکَر باد
مرا از توست هر دم تازه عشقی
تو را هر ساعتی حُسنی دگر باد
به جان مشتاق روی توست حافظ
تو را در حالِ مشتاقان نظر باد
مرا گفتی: که از پیر خرد پرسم علاج خود
خرد منع من از عشق تو فرماید چه فرمایی
«رهی معیری»
(چَ خَ دِ) (ص فا.)
۱- کوشنده، ساعی.
۲- ستیزه کننده.
۳- دم زننده.
(چَ دَ)(مص ل.)
۱- کوشیدن.
۲- ستیزه کردن.
(چِ دِ) (ص مف.)
۱- کوشیده.
۲- ستیزه کرده شده.
۳- دم زده.
(چَ) (ص.) چرکین، چرک آلود.
(چَ دَ) (مص م.)
۱- چیدن میوه و مانند آن.
۲- برگزیدن و جدا کردن.
(چُ دَ) (اِ.) فلزی است مرکب از آهن و زغال که تقریباً صدی پنج کربن دارد.
(چُ) (اِ.) = چل. چول: آلت تناسلی مرد، جل.
(چَ) (اِمص.) چریدن.
(چِ) از ادات استفهام به معنی برای چه ¿
(چَ بِ) (اِ.) چربی ای که روی شیر بندد.
(چَ خا) (اِمر.) چراگاه.
(چِ) [ په. ] (اِ.) آلتی که در تاریکی آن را روشن کنند و آن دارای اقسامی چند است. ؛~ چشمک زن نوعی چراغ راهنمایی که به طور متناوب و لحظهای خاموش و روشن میشود. ؛~ ...
(~. بَ رِ) (اِمر.) نک چراغواره.
(چِ) (ص نسب.)
۱- منسوب به چراغان ؛ چراغهای بسیاری که در جشنها و عروسیها روشن کنند.
۲- مجلس شادمانی که در آن چراغهای بسیار روشن کنند.
(چَ غَ لِ) (اِمر.) کرم شب تاب.
(چِ رِ) (اِمر.) قندیل، جاچراغی از جنس شیشه که چراغ را در آن گذارند تا باد آن را خاموش نکند.
(~.) (اِمر.) = چراغپایه:
۱- پایه چراغ، آن چه که چراغ را روی آن گذارند.
۲- حالت ایستادن اسب هنگامی که هر دو دست خود را بلند کند و روی دو پای خویش بایستد.
(چِ غَ) (اِمصغ.) کرم شب تاب.
(چِ) (اِمر.) کرم شب تاب.
(چَ) (اِمر.)
۱- چراگاه.
۲- کاه، علف.
