اگر روم ز پِیاش فتنهها برانگیزد
ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد
و گر به رهگذری یک دَم از وفاداری
چو گَرد در پِیاش افتم چو باد بُگْریزد
و گر کنم طلبِ نیم بوسه صد افسوس
ز حُقِّهٔ دهنش چون شکر فرو ریزد
من آن فریب که در نرگسِ تو میبینم
بس آبروی که با خاک ره برآمیزد
فراز و شیب بیابان عشق، دامِ بلاست
کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد
تو عمر خواه و صبوری که چرخِ شعبده باز
هزار بازی از این طُرفهتر برانگیزد
بر آستانهٔ تسلیم سر بِنِه حافظ
که گر ستیزه کنی، روزگار بستیزد
یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم
در میان لاله و گل آشیانی داشتم
«رهی معیری»
(~.) (ص مر.) بدبخت، بداقبال.
(~.) (ص مر.)۱ - تهیدست، فقیر.
۲- شوریده، مجذوب.
(شُ تِ) (حامص.)
۱- شوریدگی پریشان حالی.
۲- هرج و مرج.
۳- خشم، غضب.
۴- عشق، شیفتگی.
(ص مر.) چاپلوس، متملق.
(حامص.) تملق، چاپلوسی.
[ په. ] (ص.)
۱- فریفتار، شریر.
۲- نام دیوی است از پیروان اهریمن.
(~.) (اِ.) شنا، شناوری.
(شْ یا ش ِ) [ په. ] (ص.)۱ - شناخته، غیر از بیگانه.
۲- خویش، نزدیک.
۳- دوست، یار.
۴- موافق، سازگار.
۵- کسی که از کاری اطلاع و آگاهی داشته باشد.
(~.) (اِ.) شنا، آشنا.
(~.) (اِ.) نک شنا.
(~. وَ)(ص مر.)کسی که همنشینی با او دلپذیر باشد.
(~. گَ) (ص فا.) شناگر، آب باز.
(~.)(حامص.)۱ - شناسایی، شناخت.
۲- خویشاوندی، دوستی.
۳- آگاهی از امری.
(اِ.)
۱- فتنه، فساد.
۲- مایه فتنه، موجب فساد.
۳- شور و غوغا.
۴- هرج و مرج.
۵- انقلاب، شورش.
۶- ازدحام.
(گَ)(ص فا.)۱ - فتنه جوی، شورش - خواه.
۲- فتان.
(دَ)
۱- (مص م.) آشفته کردن.
۲- (مص ل.) آشفته و متغیر شدن.
۳- خشمگین شدن.
۴- فتنه بر پا کردن.
(اِ.) گوشهای است در دستگاه راست ماهور و دستگاه راست پنجگاه.
(دَ) (مص م.)
۱- زیر و زبر کردن، برهم زدن.
۲- آمیختن.
۳- خمیر کردن.
(دِ) (ص مف.) شورانیده، درهم کرده.
(ص.) ناشناخته، گمنام.
