اگر روم ز پِیاش فتنهها برانگیزد
ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد
و گر به رهگذری یک دَم از وفاداری
چو گَرد در پِیاش افتم چو باد بُگْریزد
و گر کنم طلبِ نیم بوسه صد افسوس
ز حُقِّهٔ دهنش چون شکر فرو ریزد
من آن فریب که در نرگسِ تو میبینم
بس آبروی که با خاک ره برآمیزد
فراز و شیب بیابان عشق، دامِ بلاست
کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد
تو عمر خواه و صبوری که چرخِ شعبده باز
هزار بازی از این طُرفهتر برانگیزد
بر آستانهٔ تسلیم سر بِنِه حافظ
که گر ستیزه کنی، روزگار بستیزد
بهای وصل تو گر جان بود خریدارم
که جنس خوب مبصر به هر چه دید خرید
«حافظ»
(گُ رُ) [ فر. ] (اِ.) پستانداری است از دسته بی جفتان و از راسته کیسه داران علفخوار. کانگورو از پستانداران مخصوص استرالیا است. این حیوان دارای دستهای کوتاه است که هیچ وقت برای حرکت وی به کار نمیرود و ...
(ص نسب.) منسوب به «کان»،
۱- معدنی.
۲- موادی را گویند که در طبیعت از معدن استخراج میشوند و به صورت ترکیبات مختلف هستند و معمولاً عنصر و ماده مفید آنها را پس از تصفیه از ترکیب معدنی خارج میکنند؛ ترکیبی ...
[ په. ] (اِ.) علف خشک. ؛ از ~ کوه ساختن کنایه از: چیزی را بیش از حد بزرگ یا مهم جلوه دادن.
(دُ) (ص مر.) کسی که چیزهای بی ارزش و کم بها بدزدد.
(گِ) (اِمر.) مخلوط کاه و گل که برای اندودن بام و دیوار به کار برند.
(دَ) (مص م.) کاستن، کم کردن.
(اِمر.) انبار کاه، محل ریختن کاه.
(رُ) (اِمر.) نک کَهربا.
(هِ) (اِمص.) کاستی، نقصان، کاستن.
(~.) [ ع. ] (اِ.) شانه، کتف.
(هِ) [ ع. ] (اِفا.) تنبل.
(~.) [ ع - فا. ] (حامص.) سستی، تنبلی.
(هِ) [ ع. ] (ص.)
۱- روحانی مصریان باستان، بابلیان و یهودیان.
۲- فال گیر، غیب گو. ج. کَهَنَه.
(اِ.) گیاهی از تیره مرکبان با برگهای سبز و درشت قابل خوردن.
۱ - (ص نسب.) منسوب به کاه.
۲- ساخته شده از کاه.
۳- به رنگ کاه (از مایههای رنگ زرد).
(دَ) (مص ل.) کاستن، کم شدن.
[ فر. ] (اِ.) (بازی پوکر) مقدار معینی پول که در هر دوره بازی توسط بازیکنان اعلام میشود. در پوکر برد و باخت طرفین در حدود کاو است.
(یِ) [ فر. ] (اِ.)
۱- سربازی که در صنف سوار است ؛ سواره.
۲- مردی که زنی را در رقص و ضیافت همراهی کند.
(ص فا.)
۱- کاونده.
۲- به سر و کول هم ور رونده.
(ص.) پوچ، بی مغز، میان تهی.
