گرفتن شاه هاماوران كاوس را
غمى بد دل شاه هاماوران ز هر گونه چاره جست اندران
چو يك هفته بگذشت هشتم پگاه فرستاده آمد به نزديك شاه
كه گر شاه بيند كه مهمان خويش بيايد خرامان به ايوان خويش
شود شهر هاماوران ارجمند چو بينند رخشنده گاه بلند
بدين گونه با او همى چاره جست نهان بند او بود رايش درست
مگر شهر و دختر بماند بدوى نباشدش بر سر يكى باژجوى
بدانست سودابه راى پدر كه با سور پرخاش دارد بسر
بكاوس كى گفت كين راى نيست ترا خود بهاماوران جاى نيست
ترا بىبهانه بچنگ آورند نبايد كه با سور جنگ آورند
ز بهر منست اين همه گفت و گوى ترا زين شدن انده آيد بروى
ز سودابه گفتار باور نكرد نيامدش زيشان كسى را بمرد
بشد با دليران و كند آوران بمهمانىء شاه هاماوران
يكى شهر بد شاه را شاهه نام همه از در جشن و سور و خرام
بدان شهر بودش سراى و نشست همه شهر سرتاسر آذين ببست
چو در شاهه شد شاه گردن فراز همه شهر بردند پيشش نماز
همه گوهر و زعفران ريختند بدينار و عنبر بر آميختند
بشهر اندر آواى رود و سرود بهم بر كشيدند چون تار و پود
چو ديدش سپهدار هاماوران پياده شدش پيش با مهتران
ز ايوان سالار تا پيش در همه در و ياقوت باريد و زر
بزرّين طبقها فرو ريختند بسر مشك و عنبر همى بيختند
بكاخ اندرون تخت زرّين نهاد نشست از بر تخت كاوس شاد
همى بود يك هفته با مى بدست خوش و خرّم آمدش جاى نشست
شب و روز بر پيش چون كهتران ميان بسته بد شاه هاماوران
ببسته همه لشكرش را ميان پرستنده بر پيش ايرانيان
بدين گونه تا يك سر ايمن شدند ز چون و چرا و نهيب و گزند
همه گفته بودند و آراسته سگاليده از جاى برخاسته
ز بربر برين گونه آگه شدند سگالش چنين بود همره شدند
شبى بانگ بوق آمد و تاختن كسى را نبد آرزو ساختن
ز بربرستان چون بيامد سپاه بهاماوران شاد دل گشت شاه
گرفتند ناگاه كاوس را چو گودرز و چون گيو و چون طوس را
چه گويد درين مردم پيش بين چه دانى تو اى كاردان اندرين
چو پيوسته خون نباشد كسى نبايد برو بودن ايمن بسى
بود نيز پيوسته خونى كه مهر ببرّد ز تو تا بگرددت چهر
چو مهر كسى را بخواهى ستود ببايد بسود و زيان آزمود
پسر گر بجاه از تو برتر شود هم از رشك مهر تو لاغر شود
چنين است گيهان ناپاك راى بهر باد خيره بجنبد ز جاى
چو كاوس بر خيرگى بسته شد بهاماوران راى پيوسته شد
يكى كوه بودش سر اندر سحاب بر آورده ايزد از قعر آب
يكى دژ بر آورده از كوهسار تو گفتى سپهرستش اندر كنار
بدان دژ فرستاد كاوس را همان گيو و گودرز و هم طوس را
همان مهتران دگر را به بند ابا شاه كاوس در دژ فگند
ز گردان نگهبان دژ شد هزار همه نامداران خنجر گذار
سراپرده او بتاراج داد به پر مايگان بدره و تاج داد
برفتند پوشيده رويان دو خيل عمارى يكى در ميانش جليل
كه سودابه را باز جاى آورند سراپرده را زير پاى آورند
چو سودابه پوشيدگان را بديد ز بر جامه خسروى بردريد
بمشكين كمند اندر آويخت چنگ بفندق گلان را بخون داد رنگ
بديشان چنين گفت كين كاركرد ستوده ندارند مردان مرد
چرا روز جنگش نكردند بند كه جامش زره بود و تختش سمند
سپهدار چون گيو و گودرز و طوس بدرّيد دلتان ز آواى كوس
همى تخت زرّين كمينگه كنيد ز پيوستگى دست كوته كنيد
فرستادگان را سگان كرد نام همى ريخت خونابه بر گل مدام
جدايى نخواهم ز كاوس گفت و گر چه لحد باشد او را نهفت
چو كاوس را بند بايد كشيد مرا بىگنه سر ببايد بريد
بگفتند گفتار او با پدر پر از كين شدش سر پر از خون جگر
به حصنش فرستاد نزديك شوى جگر خسته از غم به خون شسته روى
نشستش بيك خانه با شهريار پرستنده او بود و هم غمگسار
