پادشاهى هوشنگ چهل سال بود
جهاندار هوشنگ با راى و داد بجاى نيا تاج بر سر نهاد
بگشت از برش چرخ سالى چهل پر از هوش مغز و پر از راى دل
چو بنشست بر جايگاه مهى چنين گفت بر تخت شاهنشهى
كه بر هفت كشور منم پادشا جهاندار پيروز و فرمانروا
بفرمان يزدان پيروزگر بداد و دهش تنگ بستم كمر
و زان پس جهان يك سر آباد كرد همه روى گيتى پر از داد كرد
نخستين يكى گوهر آمد بچنگ بآتش ز آهن جدا كرد سنگ
سر مايه كرد آهن آبگون كزان سنگ خارا كشيدش برون
زآن رو ستانم جام را آن مایه آرام را
تا خویشتن را لحظه ای از خویشتن غافل کنم
«رهی معیری»
[ په. ] (ص. ق.) امری که سخت و دشوار نباشد، سهل. مق دشوار، سخت.
(حامص.) سهل گرفتن، مساهله.
(گُ) (ص فا.) سهل انگار، بی خیال.
(سُ) [ فر. ] (اِ.) اتاقک متحرکی که به وسیله آن از طبقهای به طبقات بالا روند و یا از طبقه بالا به پایین فرود آیند؛ بالابر، آسان بر (فره).
[ په. ] (حامص.)
۱- سهولت، راحتی.
۲- آسایش.
۳- خواب.
۴- تنبلی.
۵- فراوانی نعمت، رفاه.
(یِ) [ په. ] (اِمص.) آسودگی، راحتی.
(~.) (اِمر.)محل آسایش و استراحت.
(یَ دِ) (ص فا.) استراحت کننده.
(دَ) (مص ل.) آسودن.
(ص مر.) آسیابان.
(اِ.)
۱- درگاه، پیشگاه.
۲- کفش کن.
(ص.) ستان، به پشت خوابیده.
(حامص.) به خدمت بزرگی رسیدن.
(نِ) [ په. ] (اِ.)
۱- آستان.
۲- چوب زیرین چارچوب (در).
۳- مقدمه، وسیله.
۴- بارگاه شاهان.
(تَ) [ په. ] (اِ.)
۱- پارچهای که زیر لباس میدوزند.
۲- رنگ اولی که بر روی سطحی که باید رنگ شود میزنند.
(~.) (ق.) آن سوی تر، زاستر.
(~. بَ رَ قِ) (اِمر.) پارچه یا کاغذی که از یک سو به جلد و از سوی دیگر به نخستین صفحه کتاب و مانند آن میچسبد.
(اِ.) = استیم. اشتیم. ستیم:
۱- چرک زخم، جراحت.
۲- زخم و جراحتی که در اثر سرما چرک و ورم کند.
(اِ.) دهانه ظروف.
(اِ.)
۱- قسمتی از جامه که از شانه تا مچ دست را میپوشاند.
۲- مقدار چیزی که در آستین جا شود.
۳- طریقه، راه. ؛ ~بالا زدن کنایه از: همت کردن، اقدام کردن.
