پادشاهى هوشنگ چهل سال بود
جهاندار هوشنگ با راى و داد بجاى نيا تاج بر سر نهاد
بگشت از برش چرخ سالى چهل پر از هوش مغز و پر از راى دل
چو بنشست بر جايگاه مهى چنين گفت بر تخت شاهنشهى
كه بر هفت كشور منم پادشا جهاندار پيروز و فرمانروا
بفرمان يزدان پيروزگر بداد و دهش تنگ بستم كمر
و زان پس جهان يك سر آباد كرد همه روى گيتى پر از داد كرد
نخستين يكى گوهر آمد بچنگ بآتش ز آهن جدا كرد سنگ
سر مايه كرد آهن آبگون كزان سنگ خارا كشيدش برون
هر دمش با من دلسوخته لطفی دگر است
این گدا بین که چه شایسته انعام افتاد
«حافظ»
(کَ کِ) [ ع. ] (اِ.) جِ کوکب ؛ ستارگان.
(اِمص.)
۱- صدمه، ضربه.
۲- آلتی که فیلبانان فیل را با آن زنند.
(بِ یا بَ)(اِ.)چکش آهنگران و مسگران و آن دو قسم باشد، یکی مربع ک ه آن را پتک خوانند، دیگری دراز و آن را کدینه گویند، مطراق.
(بِ) (اِ.) هر چیز که با آن چیز دیگر را کوبند.
(کُ بُ) [ انگ. ] (اِ.) از زبانهای برنامه - نویسی کامپیوتر.
(دَ) (مص م.) کوفتن، لِه کردن.
[ فر. ] (اِ.) سبکی در نقاشی که در آن نقاش اشیا و حتی موجودات را به شکل هندسی نشان میدهد.
(اِ.) کفل و سرین آدمی.
(اِ.)
۱- کود.
۲- مجموع، انباشته.
[ هند. ] (اِ.) قلعه، حصار.
(اِ.) یکی از پنج سهمی که برحسب سنت مبنای تقسیم محصول به شمار میرود.
(کَ دَ) (مص م.) توده کردن، انباشتن روی هم.
(اِ.) کوچه و بازاری که روی آن سر - پوشیده باشد.
(اِ.) اسب سواری.
[ په. ] (ص.) قصیر، کم طول، کوچک.
(مَ دَ) (مص ل.) صرف نظر کردن، گذشتن.
(حامص.)
۱- کمی طول، ارتفاع یا عمق.
۲- قصور، تقصیر.
(کَ دَ) (مص ل.) تنبلی کردن، سهل انگاری کردن.
(کُ تَ) [ تر - مغ. ] (اِ.) = کتل:
۱- تپه، گردنه.
۲- علمی که پیشاپیش دستههای عزاداری ایام محرم و صفر حرکت دهند و آن مرکب است از چوبی که با پارچههای رنگارنگ یا ابریشمی آن را تزیین کنند.
[ هند. ] (اِمر.) دژبان، نگاهبان.
