خوان دوم يافتن رستم چشمه آب

يكى راه پيش آمدش ناگزير
همى رفت بايست بر خيره خير

پى اسپ و گويا زبان سوار
ز گرما و از تشنگى شد ز كار

         پياده شد از اسپ و ژوپين بدست            
همى رفت پويان بكردار مست‏

         همى جست بر چاره جستن رهى            
سوى آسمان كرد روى آنگهى‏

         چنين گفت كاى داور دادگر            
همه رنج و سختى تو آرى بسر

         گرايدونك خشنودى از رنج من            
بدان گيتى آگنده كن گنج من‏

         بپويم همى تا مگر كردگار            
دهد شاه كاوس را زينهار

         هم ايرانيان را ز چنگال ديو            
گشايد بى‏آزار گيهان خديو

         گنهكار و افگندگان تواند            
پرستنده و بندگان تواند

         تن پيلوارش چنان تفته شد            
كه از تشنگى سست و آشفته شد

         بيفتاد رستم بران گرم خاك            
زبان گشته از تشنگى چاك چاك‏

         همانگه يكى ميش نيكوسرين            
بپيمود پيش تهمتن زمين‏

         ازان رفتن ميش انديشه خاست            
بدل گفت كابشخور اين كجاست‏

         همانا كه بخشايش كردگار            
فراز آمدست اندرين روزگار

         بيفشارد شمشير بر دست راست            
بزور جهاندار بر پاى خاست‏

         بشد بر پى ميش و تيغش بچنگ            
گرفته بدست دگر پالهنگ‏

         بره بر يكى چشمه آمد پديد            
چو ميش سراور بدانجا رسيد

         تهمتن سوى آسمان كرد روى            
چنين گفت كاى داور راستگوى‏

         هرانكس كه از دادگر يك خداى            
بپيچد نيارد خرد را بجاى‏

         برين چشمه آبشخور ميش نيست            
همان غرم دشتى مرا خويش نيست‏

         بجايى كه تنگ اندر آيد سخن            
پناهت بجز پاك يزدان مكن‏

         بران غرم بر آفرين كرد چند            
كه از چرخ گردان مبادت گزند

         گيا بر در و دشت تو سبز باد            
مباد از تو هرگز دل يوز شاد

         ترا هرك يازد بتير و كمان            
شكسته كمان باد و تيره گمان‏

         كه زنده شد از تو گو پيل تن            
و گر نه پر انديشه بود از كفن‏

         كه در سينه اژدهاى بزرگ            
نگنجد بماند بچنگال گرگ‏

         شده پاره پاره كنان و كشان            
ز رستم بدشمن رسيده نشان‏

         روانش چو پردخته شد ز آفرين            
ز رخش تگاور جدا كرد زين‏

         همه تن بشستش بران آب پاك            
بكردار خورشيد شد تابناك‏

         چو سيراب شد ساز نخچير كرد            
كمر بست و تركش پر از تير كرد

         بيفگند گورى چو پيل ژيان            
جدا كرد ازو چرم پاى و ميان‏

         چو خورشيد تيز آتشى بر فروخت            
برآورد ز آب اندر آتش بسوخت‏

         بپردخت ز آتش بخوردن گرفت            
بخاك استخوانش سپردن گرفت‏

         سوى چشمه روشن آمد بر آب            
چو سيراب شد كرد آهنگ خواب‏

         تهمتن برخش سراينده گفت            
كه با كس مكوش و مشو نيز جفت‏

         اگر دشمن آيد سوى من بپوى            
تو با ديو و شيران مشو جنگجوى‏

         بخفت و بر آسود و نگشاد لب            
چمان و چران رخش تا نيم شب‏

خوان نخست شاهنامه – جنگ رخش با شيرى

خوان سوم شاهنامه – جنگ رستم با اژدها

خوان چهارم شاهنامه – كشتن زنى جادو را

خوان پنجم شاهنامه – گرفتار شدن اولاد به دست رستم

خوان ششم شاهنامه – جنگ رستم و ارژنگ ديو

خوان هفتم شاهنامه – كشتن رستم ديو سپيد را