شاهنامه فردوسی – بنياد نهادن جشن سده

بنياد نهادن جشن سده

يكى روز شاه جهان سوى كوه گذر كرد با چند كس همگروه‏

پديد آمد از دور چيزى دراز سيه رنگ و تيره تن و تيز تاز

دو چشم از بر سر چو دو چشمه خون ز دود دهانش جهان تيره‏گون‏

نگه كرد هوشنگ با هوش و سنگ گرفتش يكى سنگ و شد تيز چنگ‏

بزور كيانى رهانيد دست جهان سوز مار از جهانجوى جست‏

بر آمد بسنگ گران سنگ خرد همان و همين سنگ بشكست گرد

فروغى پديد آمد از هر دو سنگ دل سنگ گشت از فروغ آذرنگ‏

شاهنامه فردوسی - ديدن فريدون دختران جمشيد را

نشد مار كشته و ليكن ز راز ازين طبع سنگ آتش آمد فراز

جهاندار پيش جهان آفرين نيايش همى كرد و خواند آفرين‏

كه او را فروغى چنين هديه داد همين آتش آنگاه قبله نهاد

بگفتا فروغيست اين ايزدى پرستيد بايد اگر بخردى‏

شب آمد بر افروخت آتش چو كوه همان شاه در گرد او با گروه‏

يكى جشن كرد آن شب و باده خورد سده نام آن جشن فرخنده كرد

ز هوشنگ ماند اين سده يادگار بسى باد چون او دگر شهريار

دیوان حافظ - باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

كز آباد كردن جهان شاد كرد جهانى بنيكى ازو ياد كرد

اشعار شاهنامه, اشعار فردوسی, بنياد نهادن جشن سده, شاهنامه, شعر پارسی, شعر فارسی, شعر فردوسی, فردوسی

بدون نظر

در شبکه های اجتماعی به اشتراک بگذارید

بشوی اوراق اگر همدرس مایی
که علم عشق در دفتر نباشد
«حافظ»

دیوان حافظ – یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانه کیست

دیوان حافظ – یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود

دیوان حافظ – آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

دیوان حافظ – مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

دیوان حافظ – ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

دیوان حافظ – به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را

دیوان حافظ – دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

دیوان حافظ – ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

شاهنامه فردوسی – رفتن سام به جنگ مهراب

شاهنامه فردوسی – رزم رستم با تورانيان‏‏

شاهنامه فردوسی – جنگ رستم با افراسياب

شاهنامه فردوسی – پادشاهى منوچهر صد و بيست سال بود

شاهنامه فردوسی – خوان پنجم گرفتار شدن اولاد به دست رستم

شاهنامه فردوسی – رزم بارمان و قباد و كشته شدن قباد

شاهنامه فردوسی – خشم گرفتن كاوس بر رستم‏‏

شاهنامه فردوسی – آفرینش کیهان

فرهنگ معین

واژه مورد نظر خود را جستجو کنید

جستجوی واژه

لیست واژه‌ها (تعداد کل: 36,098)

از سر خود

باز کردن (~. سَ رِ خُ کَ دَ)(مص ل.) کاری را بدون دقت انجام دادن و رفع مسؤلیت کردن.

از سر رای رفتن

(~. سَ رِ رَ. رَ تَ) [ ع - فا. ] (مص ل.)بی تدبیری کردن، تفکر را رها کردن.

از سر نهادن

(~. سَ. نَ دَ) (مص م.) از یاد بردن، از سر بیرون کردن.

از سکه افتادن

(~. س ِ کِ. اُ دَ) (مص ل.) ارزش و اعتبار را از دست دادن.

از قضا

(اَ. قَ) [ فا - ع. ] (ق مر.) اتفاقاً.

از لحاظ

(اَ لَ) [ فا - ع. ] (حراض. مر.) از نظر، از روی.

از ما بهتران

(اَ. بِ تَ) (اِ.)
۱- (عا.) پریان، جن‌ها.
۲- کنایه از: صاحبان قدرت و توانگران.

از پای درآمدن

(~. دَ. مَ دَ) (مص ل.)
۱- شکست خوردن، تسلیم شدن.
۲- به نهایت خسته شدن.

از پس کردن

(~. پَ. ک دَ)(مص ل.) پشت - سر نهادن.

از کار افتادن

(~. اُ دَ) (مص ل.)
۱- خراب شدن.
۲- کارآیی را از دست دادن، فلج شدن.

از کار شدن

(~. شُ دَ) (مص ل.) نک از کار افتادن.

ازاء

( اِ ) [ ع. ] (حر اض.) مقابل، برابر.

ازاحت

(اِ حَ) [ ع. ازاحه ] (مص م.)
۱- دور کردن.
۲- زایل کردن.
۳- (مص ل.) رفتن، دور شدن.

ازاحیف

( اَ ) [ ع. ] (مص. اِ.)
۱- ج. زحاف و ازحاف، دور شدن از اصل.
۲- تغییرهایی که در ارکان بحورِ شعر داده می‌شود.

ازار

( اِ ) (اِ.)
۱- زیرجامه، شلوار.
۲- دستار، فوطه.

ازار

(~.) (اِ.) = ازاره. ایزاره. هزاره: پایاب، قعر آب.

ازار بستن

(~. بَ تَ)(مص ل.)
۱- جامه یا شلوار پوشیدن.
۲- آراسته شدن.

ازاره

(اِ رِ) (اِ.) آن قسمت از دیوار اطاق یا ایوان که از کف طاقچه تا روی زمین باشد.

ازالت

(اِ لَ) [ ع. ازاله ] (مص م.)
۱- طرد کردن، دور کردن.
۲- زایل کردن، از بین بردن.

ازاله

(اِ لِ) [ ع. ازاله ] (مص م.) نک ازالت.

دیدگاهتان را بنویسید لغو پاسخ

برای نوشتن دیدگاه باید وارد بشوید.