رویِ تو کس ندید و هزارت رقیب هست
در غنچهای هنوز و صدت عندلیب هست
گر آمدم به کوی تو چندان غریب نیست
چون من در آن دیار هزاران غریب هست
در عشق، خانقاه و خرابات فرق نیست
هر جا که هست پرتوِ رویِ حبیب هست
آن جا که کارِ صومعه را جلوه میدهند
ناقوسِ دِیرِ راهب و نامِ صلیب هست
عاشق که شد که یار به حالش نظر نکرد
ای خواجه درد نیست وگرنه طبیب هست
فریادِ حافظ این همه آخِر به هرزه نیست
هم قصهای غریب و حدیثی عجیب هست
تا آسمان ز حلقه به گوشان ما شود
کو عشوهای ز ابروی همچون هلال تو
«حافظ»
(اَ حَ) [ ع. ] (ص تف.) رحیم تر، بخشنده تر، مهربان تر. ؛ ~الراحمین بخشاینده ترین بخشایندگان، بسیار رحم کننده.
[ ع. ] (مص م.) نرم گردانیدن، فروهشتن.
(اَ لِ یا لُ) [ تر. ] (اِ.) نیم تنهای که مردان و زنان میپوشیدند و لای رویه و آستر آن پنبه قرار میدادند.
(اُ یا اَ رَ) (اِ.) خورشید، آفتاب.
(اَ رَ دَ) (مص ل.) ترسیدن، بیم داشتن.
(اَ خَ لُ) [ تر. ] (اِ.) نک ارخالق.
(اُ رْ) [ انگ. ] (اِ.) فرمان، دستور ؛ ~ کسی را خواندن به حرف کسی اهمیت دادن، فرمان کسی را انجام دادن.
(اُ. دَ) [ انگ - فا. ] (مص ل.) دستور دادن، امر کردن.
(اِ) [ ع - فا. ] (مص م.) هلاک کردن، نابود کردن.
(اِ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) از پی درآمدن، پیروی کردن، در پی کسی رفتن.
۲- (مص م.) از پی درآوردن، سپس نشاندن، به ترک نشاندن. ؛ ~نجوم: از پس یکدیگر برآمدن ستارگان.
(اَ) [ ع. ] (اِ.) وزیران و نزدیکان پادشاه، بزرگان دربار.
(اِ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) همیشه بودن، ساکن و پابرجا بودن.
۲- (مص م.) رام ساختن، خاک ریزی کردن.
(اَ دَ) [ معر. ] پیمانهای است برابر بیست و چهار «صاع» و آن شصت و چهار من باشد.
(اَ دِ) (اِ.) نک آردل.
(اُ دَ) (اِ.) (عا.) لگدی که با نوک پا بر کفل کسی بزنند، تیپا، ضربه با پا.
(اَ دِ) (اِ.) کنجد کوبیده که با شیره یا عسل میخورند.
( اُ ) [ تر - مغ ] (اِ.)
۱- گروهی سپاهیان با تمام لوازم که به سویی فرستاده شوند.
۲- لشکرگاه، محل لشکر.۳ - محلّی که ورزشکاران یا دانش آموزان برای تمرین یا تفریح مدتی معین به آنجا میروند.
(~.) (اِ.) زبان مردم پاکستان و بخشی از هندوستان، که مرکب از فارسی، عربی و هندی است.
(اُ دُ) [ فر. ] (اِ.) خوراکی معمولاً اشتهاآور که قبل از غذای اصلی خورده شود، پیش غذا. (فره).
(~.) [ تر - فا. ] (اِمر.) محل اردو.
