(نَ) (اِمر.) امام جماعت.

(نَ یا نِ) (اِمر.) اندیشه یا طرحی که کسی مطرح می‌کند تا دیگران نیک یا بد بودنش را تأیید کنند.

(نِ)(اِمر.)نوشته‌ای که هنوز پاک - نویس نشده و پس از حک و اصلاح، پاک - نویس می‌شود.

(ش ِ اُ دِ)(ص مف.)بی قدر، ناچیز.

(پَ) (اِمر.) پولی که پیش از موعد مقرر به کارگران و حقوق بگیران پرداخت شود، مساعده.

(پَ دِ) (اِ.) فیلم کوتاهی که دربردارنده منتخبی از نماهای حساس و جذاب فیلم اصلی باشد و نمایش فیلم اصلی را در آینده‌ای نزدیک نوید دهد.

(ق مر.) جلو جلو، پیشاپیش.

(کَ دَ) (مص م.) فرستادن، از پیش فرستادن.

(کِ وَ) [ فا - ع. ] (ص مر.)
۱- مقدم، پیشگام، پیشرو، پیش قدم.
۲- یکی از مدارج طریقت، آن که درجه پیش کسوتی دارد.
۳- قدیم ترین و بزرگ ترین پهلوان یک زورخانه که حق تقدم در پهلوانی دارد.

(~.) [ فا - ع. ] (حامص.)۱ - مقامی بالاتر از مرید و فروتر از شیخ.
۲- در ورزش، کسی که بر دیگران سابقه بیشتری در آن ورزش دارد.

(کِ دَ) (مص م.) مطرح کردن، عنوان کردن.

(حامص.)
۱- جلوگیری کردن.
۲- پیش از بروز بیماری اقدام کردن.

(اِمر.) شاش، بول.

(دَ) (اِمر.)
۱- دستمزد پیش از انجام کار.
۲- معامله نقد.

(پِ) (اِ.)
۱- پیشِپیش را گویند که از آن پیشتر چیزی نباشد، ازل.
۲- لیاقت و شایستگی.

(اِ.)
۱- جبین، جلوی سر بین ابرو و موی سر.
۲- بخت، اقبال.

(بُ لَ) (ص مر.) خوش اقبال، نیک اختر.

(دَ) (مص ل.) کرنش کردن.

(نَ دَ) (مص ل.) تواضع کردن، سر فرود آوردن.

(هَ) (ص مر.) پیشرو. طلایه دار.