بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد
که تابِ من به جهان، طُرِّهٔ فلانی داد
دلم خزانهٔ اسرار بود و دستِ قضا
درش بِبَست و کلیدش به دلسِتانی داد
شکستهوار به درگاهت آمدم، که طبیب
به مومیاییِ لطفِ توام، نشانی داد
تنش درست و دلش شاد باد و خاطر خوش
که دست دادش و یاریِ ناتوانی داد
برو معالجهٔ خود کن ای نصیحتگو
شراب و شاهدِ شیرین، که را زیانی داد؟
گذشت بر منِ مسکین و با رقیبان گفت
دریغ، حافظِ مسکینِ من، چه جانی داد
خرقه زهد و جام می گر چه نه درخور همند
این همه نقش میزنم از جهت رضای تو
«حافظ»
(لَ) (اِ.) سرین، کفل.
(لِ) [ یو. ] (اِ.) حساسیت، نسبت به چیزی حساسیت داشتن که باعث بروز علایمی چون عطسه، تنگی نفس، کهیر حتی شوک میشود.
(لَ) (اِ.) = آلسن: نک آلر.
(لِ) (اِ.) راش.
(لُ) (اِ.) نک آله.
(لُ دِ) (ص.) نک آرغده.
[ یو. ] (اِ.) نخستین حرف از الفبای یونانی.
[ فر. ] (اِ.) گیاهی است از تیره غلات که دایمی است و در شمال آفریقا و جنوب اسپانیا فراوان است. الیاف این گیاه در کاغذسازی و ساختن طناب به کار میرود؛ جلفا، الفا، جلز، علف کاغذ، پیرز، علف پیرز ...
(لُ تَ)
۱- (مص م.) آشفتن، پریشان ساختن.
۲- (مص ل.) شوریده شدن، پریشان شدن.
(لُ تِ) (ص مف.) آشفته، پریشان.
(لَ) (اِ.)
۱- خندق.
۲- دیواری که بر گِرد سپاه برای محافظت درست کنند. مورچال، سنگر.
(لُ) (اِ.)
۱- عقاب، شاهین. آلوه و آلغ نیز گویند.
(لِ یا لَ کُ) (اِمر.) حشرهای از راسته قاب بالان که در نواحی بحرالرومی فراوان است ؛ زراریح، آلاکلنگ، اللهکلنگ نیز گفته میشود.
(لِ هِ) [ ع. ] (اِ.) جِ اِله ؛ خدایان، معبودان.
[ په. ] (اِ.) درختی از تیره گل سرخیان از دسته بادامیها و دارای انواع متعدد از قبیل: آلو زرد، آلو سیاه، آلو قیصی و غیره.
(ئ َ) (اِ.) سنگهای آهکی کوچکی که داخل سفال یا آجر پخته باشد. آلودک هم گویند.
(دَ) [ په. ]
۱- (مص م.) آغشته کردن، آلوده کردن.
۲- (مص ل.) کثیف شدن.
(دِ) (ص مف.)
۱- مالیده به چیزی، آغشته.
۲- آغشته شده، کثیف.
(دِ) (حامص.)
۱- ناپاکی، آلایش، لکه.
۲- عادت به اعمال زشت.
۳- گناه، فسق.
(سَ) [ یو. ] (اِ.) = آلسن: قسمی زردآلوی لطیف.
