اگر روم ز پِیاش فتنهها برانگیزد
ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد
و گر به رهگذری یک دَم از وفاداری
چو گَرد در پِیاش افتم چو باد بُگْریزد
و گر کنم طلبِ نیم بوسه صد افسوس
ز حُقِّهٔ دهنش چون شکر فرو ریزد
من آن فریب که در نرگسِ تو میبینم
بس آبروی که با خاک ره برآمیزد
فراز و شیب بیابان عشق، دامِ بلاست
کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد
تو عمر خواه و صبوری که چرخِ شعبده باز
هزار بازی از این طُرفهتر برانگیزد
بر آستانهٔ تسلیم سر بِنِه حافظ
که گر ستیزه کنی، روزگار بستیزد
همچو موجم یک نفس آرام نیست
بسکه طوفان زا بود دریای دل
«رهی معیری»
(وَ رَ) (اِ.) اورک. تاب، تاب خوردن.
(وَ)
۱- (ص نسب.) باورمند، معتقد.
۲- یقین، درست.
۳- (اِ.) ایمان، باور.
(وَ دَ) (مص م.) نک آوردن.
[ فر. ] (اِ.) چهارمین ماه از سال میلادی.
(شَ) (اِ.) آویشن.
(وَ) (اِ.) آونگ.
(وَ) [ په. ] (اِ.)
۱- ظرف.
۲- کوزه آب یا شراب.
۳- لولههایی که شیره خام را از ریشه به برگها میرساند.
(~.) (اِ.) دلیل، برهان.
(وَ) (اِ.)
۱- ریسمانی که خوشههای انگور و دیگر میوهها را به آن میبندند و از سقف میآویزند تا فاسد نشود.
۲- هر چیز آویخته، معلق.
۳- جسم سنگینی که گرد محور ثابتی حرکت کند، مانند پاندول ساعت.
(وَ) (ص فا.) آویخته، معلق، آونگ.
(وَ) (ص فا.) معلق، آویخته.
(وَ) (اِ.)۱ - کورهای که در آن خشت و آهک و مانند آن میپختند.۲ - نقشی به شکل زنجیر که بر حاشیه چیزی بکشند یا بدوزند.
(~.) (شب جم.) «کلمه افسوس» دریغ، افسوس.
(تَ) [ په. ]
۱- (مص م.) آویزان کردن.
۲- فرو گذاشتن، پایین انداختن.
۳- حمایل کردن.
۴- دار زدن.
۵- (مص ل.) آویزان شدن.
۶- جنگیدن.
۷- چنگ زدن، تمسک جستن.
(تِ) (ص مف.)
۱- آویزان شده، معلق.
۲- چنگ زده، تمسک جُسته.
۳- مورد سؤال قرار گرفته.
۱ - (ص فا.) در ترکیب با برخی کلمات معنی آویزنده میدهد: دست آویز، دل آویز.
۲- (اِ.) جنگ، نبرد.
۳- جواهری که بر حلقه گوشواره بیاویزند.
۴- بلور و مانند آن که برای زینت به چلچراغ بیآویزند.
۵- منگوله، شرابه.
۶- گیاهی زینتی با ...
(ص فا.)
۱- معلق، آویخته.
۲- در حال جنگ و گریز.
(شُ دَ)(مص ل.)(عا.)
۱- مزاحم کسی شدن.
۲- سور زدن، ط فیلی بودن.
(ز ِ) (اِمص.)
۱- آویختن.
۲- تعلق، پیوستگی.
۳- جنگ، نبرد.
(زِ) (اِمر.)
۱- گوشواره.
۲- آپاندیس.
