اگر روم ز پِیاش فتنهها برانگیزد
ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد
و گر به رهگذری یک دَم از وفاداری
چو گَرد در پِیاش افتم چو باد بُگْریزد
و گر کنم طلبِ نیم بوسه صد افسوس
ز حُقِّهٔ دهنش چون شکر فرو ریزد
من آن فریب که در نرگسِ تو میبینم
بس آبروی که با خاک ره برآمیزد
فراز و شیب بیابان عشق، دامِ بلاست
کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد
تو عمر خواه و صبوری که چرخِ شعبده باز
هزار بازی از این طُرفهتر برانگیزد
بر آستانهٔ تسلیم سر بِنِه حافظ
که گر ستیزه کنی، روزگار بستیزد
وگر طلب کند انعامی از شما حافظ
حوالتش به لب یار دلنواز کنید
«حافظ»
(لَ) (اِ.) سرین، کفل.
(لِ) [ یو. ] (اِ.) حساسیت، نسبت به چیزی حساسیت داشتن که باعث بروز علایمی چون عطسه، تنگی نفس، کهیر حتی شوک میشود.
(لَ) (اِ.) = آلسن: نک آلر.
(لِ) (اِ.) راش.
(لُ) (اِ.) نک آله.
(لُ دِ) (ص.) نک آرغده.
[ یو. ] (اِ.) نخستین حرف از الفبای یونانی.
[ فر. ] (اِ.) گیاهی است از تیره غلات که دایمی است و در شمال آفریقا و جنوب اسپانیا فراوان است. الیاف این گیاه در کاغذسازی و ساختن طناب به کار میرود؛ جلفا، الفا، جلز، علف کاغذ، پیرز، علف پیرز ...
(لُ تَ)
۱- (مص م.) آشفتن، پریشان ساختن.
۲- (مص ل.) شوریده شدن، پریشان شدن.
(لُ تِ) (ص مف.) آشفته، پریشان.
(لَ) (اِ.)
۱- خندق.
۲- دیواری که بر گِرد سپاه برای محافظت درست کنند. مورچال، سنگر.
(لُ) (اِ.)
۱- عقاب، شاهین. آلوه و آلغ نیز گویند.
(لِ یا لَ کُ) (اِمر.) حشرهای از راسته قاب بالان که در نواحی بحرالرومی فراوان است ؛ زراریح، آلاکلنگ، اللهکلنگ نیز گفته میشود.
(لِ هِ) [ ع. ] (اِ.) جِ اِله ؛ خدایان، معبودان.
[ په. ] (اِ.) درختی از تیره گل سرخیان از دسته بادامیها و دارای انواع متعدد از قبیل: آلو زرد، آلو سیاه، آلو قیصی و غیره.
(ئ َ) (اِ.) سنگهای آهکی کوچکی که داخل سفال یا آجر پخته باشد. آلودک هم گویند.
(دَ) [ په. ]
۱- (مص م.) آغشته کردن، آلوده کردن.
۲- (مص ل.) کثیف شدن.
(دِ) (ص مف.)
۱- مالیده به چیزی، آغشته.
۲- آغشته شده، کثیف.
(دِ) (حامص.)
۱- ناپاکی، آلایش، لکه.
۲- عادت به اعمال زشت.
۳- گناه، فسق.
(سَ) [ یو. ] (اِ.) = آلسن: قسمی زردآلوی لطیف.
