اگر روم ز پِیاش فتنهها برانگیزد
ور از طلب بنشینم به کینه برخیزد
و گر به رهگذری یک دَم از وفاداری
چو گَرد در پِیاش افتم چو باد بُگْریزد
و گر کنم طلبِ نیم بوسه صد افسوس
ز حُقِّهٔ دهنش چون شکر فرو ریزد
من آن فریب که در نرگسِ تو میبینم
بس آبروی که با خاک ره برآمیزد
فراز و شیب بیابان عشق، دامِ بلاست
کجاست شیردلی کز بلا نپرهیزد
تو عمر خواه و صبوری که چرخِ شعبده باز
هزار بازی از این طُرفهتر برانگیزد
بر آستانهٔ تسلیم سر بِنِه حافظ
که گر ستیزه کنی، روزگار بستیزد
درین محیط، چو قصر حباب اگر صد بار
خراب میشوی، آباد میکنیم ترا
«صائب تبریزی»
(~.) (اِ.) نام چاهی که افراسیاب، بیژن را در آن زندانی کرد.
(اَ) [ په. ] (اِ.) نک ارگ.
( اَ ) [ ع. ] ( اِ.) جِ رکن.
۱- پایهها.
۲- در نماز: تکبیره الاحرام، قیام، رکوع و سجود.
(اَ) [ ع. ] (مص ل.) باران نرم و ریزه باریدن.
(اُ کِ) [ فر. ] (اِ.) گروه نوازندگان مختلف که با هم یک قطعه موسیقی را اجرا کنند، سازگان (فره). ؛ ~سمفونیک ترکیبی از سازها به نحوی که قادر به اجرای آثاری با فرم سمفونی باشند. ؛ ...
(اُ دِ) [ فر. ] (اِ.) گیاهی از طایفه ثعلب که بعضی از انواع آن دارای گلهای زیبا است و به عنوان گل زینتی در باغچه یا گلدان کاشته میشود.
( اُ ) [ فر. ] (اِ.)
۱- ارغنون.
۲- نوعی ساز شبیه به پیانو اما کوچکتر از آن.
( اَ ) [ په. ] (اِ.)قلعه کوچک میان قلعه بزرگ.
(اُ) [ انگ. ] (اِ.) شور شهوانی، طغیان پیش از اوج لذت جنسی در زنها.
( اُ ) [ فر. ] (اِ.)۱ - کارمند.
۲- عضو، اندام.
۳- نشریهای که بیان کننده اندیشهها و دیدگاههای یک سازمان یا حزب خاص باشد، ترجمان. (فره).
(اُ نُ) [ لا. ] (اِ.) نک ارغنون.
(اُ) [ فر. ] (اِ.) اندام، مجموع اجزاء تشکیل دهنده موجود زنده.
(اُ) [ فر. ] (ص.)
۱- اندامی، عضوی، مربوط به اندام.
۲- آلی (شیمی).
(اَ بَ) (اِ.) رییس ارگ، دژبان (یکی از شغلها و منصبهای بزرگ در روزگار هخامنشیان و ساسانیان).
( اَ ) [ ع. ] (اِ.) جِ ریح ؛ بادها.
( اُ ) [ ع. ] (ص.)۱ - منحرف، کج.
۲- کجی.
( اَ ) [ ع. ] (ص.) خردمند، زیرک، دانا.
(اَ رِ) [ ع. ]
۱- (مص ل.) بوی خوش دادن.
۲- (اِ.) بوی خوش.
(اَ یَ حِ یَّ) [ ع. ] (مص جع.)
۱- عطا.
۲- شادمانی.
۳- خوش دلی.
( اَ ) (ص.) زیرک، عاقل.
