راى زدن رودابه با كنيزكان

      

و را پنج ترك پرستنده بود            پرستنده و مهربان بنده بود

         بدان بندگان خردمند گفت            كه بگشاد خواهم نهان از نهفت‏

         شما يك بيك راز دار منيد            پرستنده و غمگسار منيد

         بدانيد هر پنج و آگه بويد            همه ساله با بخت همره بويد

         كه من عاشقم همچو بحر دمان            از و بر شده موج تا آسمان‏

         پر از پور سامست روشن دلم            بخواب اندر انديشه زو نگسلم‏

         هميشه دلم در غم مهر اوست            شب و روزم انديشه چهر اوست‏

         كنون اين سخن را چه درمان كنيد            چگوييد و با من چه پيمان كنيد

         يكى چاره بايد كنون ساختن            دل و جانم از رنج پرداختن‏

         پرستندگان را شگفت آمد آن            كه بيكارى آمد ز دخت ردان‏

         همه پاسخش را بياراستند            چو اهرمن از جاى برخاستند

         كه اى افسر بانوان جهان            سرافراز بر دختران مهان‏

         ستوده ز هندوستان تا بچين            ميان بتان در چو روشن نگين‏

         ببالاى تو بر چمن سرو نيست            چو رخسار تو تابش پرو نيست‏

         نگار رخ تو ز قنوج و راى            فرستد همى سوى خاور خداى‏

         ترا خود بديده درون شرم نيست            پدر را بنزد تو آزرم نيست‏

         كه آن را كه اندازد از بر پدر            تو خواهى كه گيرى مر او را ببر

         كه پرورده مرغ باشد بكوه            نشانى شده در ميان گروه‏

         كس از مادران پير هرگز نزاد            نه ز آن كس كه زايد بباشد نژاد

         چنين سرخ دو بسّد شير بوى            شگفتى بود گر شود پير جوى‏

         جهانى سراسر پر از مهر تست            بايوانها صورت چهر تست‏

         ترا با چنين روى و بالاى و موى            ز چرخ چهارم خور آيدت شوى‏

         چو رودابه گفتار ايشان شنيد            چو از باد آتش دلش بر دميد

         بريشان يكى بانگ برزد بخشم            بتابيد روى و بخوابيد چشم‏

         و ز ان پس بچشم و بروى دژم            بابرو ز خشم اندر آورد خم‏

         چنين گفت كين خام پيكارتان            شنيدن نيرزيد گفتارتان‏

         نه قيصر بخواهم نه فغفور چين            نه از تاج داران ايران زمين‏

         ببالاى من پور سامست زال            ابا بازوى شير و با برز و يال‏

         گرش پير خوانى همى گر جوان            مرا او بجاى تنست و روان‏

         مرا مهر او دل نديده گزيد            همان دوستى از شنيده گزيد

         برو مهربانم نه بر روى و موى            بسوى هنر گشتمش مهر جوى‏

         پرستنده آگه شد از راز او            چو بشنيد دل خسته آواز او

         بآواز گفتند ما بنده‏ايم            بدل مهربان و پرستنده‏ايم‏

         نگه كن كنون تا چه فرمان دهى            نيايد ز فرمان تو جز بهى‏

         يكى گفت زيشان كه اى سرو بن            نگر تا نداند كسى اين سخن‏

         اگر جادويى بايد آموختن            ببند و فسون چشمها دوختن‏

         بپرّيم با مرغ و جادو شويم            بپوئيم و در چاره آهو شويم‏

         مگر شاه را نزد ماه آوريم            بنزديك او پايگاه آوريم‏

         لب سرخ رودابه پر خنده كرد            رخان معصفر سوى بنده كرد

         كه اين گفته را گر شوى كار بند            درختى برومند كارى بلند

         كه هر روز ياقوت بار آورد            برش تازيان بر كنار آورد

   ‏