جمالت آفتابِ هر نظر باد
ز خوبی رویِ خوبت خوبتر باد
هُمای زلفِ شاهین شهپرت را
دلِ شاهانِ عالم زیرِ پَر باد
کسی کو بستهٔ زلفت نباشد
چو زلفت درهم و زیر و زبر باد
دلی کو عاشقِ رویت نباشد
همیشه غرقه در خونِ جگر باد
بُتا چون غَمزهات ناوَک فشاند
دلِ مجروحِ من پیشش سپر باد
چو لعل شکَّرینَت بوسه بخشد
مذاقِ جانِ من زو پُرشکَر باد
مرا از توست هر دم تازه عشقی
تو را هر ساعتی حُسنی دگر باد
به جان مشتاق روی توست حافظ
تو را در حالِ مشتاقان نظر باد
ای اشک همتی که به کشت وجود من
آتش فکند آه و دل سینه سوز هم
«رهی معیری»
(کَ) (اِ.)
۱- کسی که در فن تیر - اندازی با کمان ماهر باشد.
۲- لقب پهلوانی آرش.
(کَ) (ص نسب.) کاریزکن، مقنی.
(کُ بُ زِ) (اِ.)
۱- خیار زرد و درشت.
۲- خربزه نارس.
(کَ) (مص مر.)
۱- کمی، کاستی.
۲- چیزی که در هنگام تراز کردن حساب کم آید.
(کُ مّ) [ فر. ] (اِ.) گنجه کوتاه مخصوص لباس و غیره.
(کُ مِ) [ فر. ] (اِ.)
۱- اثر ادبی یا نمایشی که خنده و تفریح هدف آن باشد، یا مسائل تلخ و جدی را در لفاف خنده و شوخی ارائه دهد.
۲- نمایش خنده دار، نوشته خنده دار.
(کُ مِ دِ یَ) [ فر. ] (ص.) هنرپیشهای که بیشتر نقشهای کمدی بازی میکند.
(کَ مَ) [ په. ] (اِ.)
۱- میان، پشت.
۲- آنچه بر میان بندند.
۳- میانه و وسط کوه. ؛ ~ کاری را شکستن کنایه از: بخش مهمی از آن کار را انجام دادن. ؛ ~راست کردن تجدید قوا ...
(کَ مَ. بَ. بَ تَ) (مص ل.) نک کمر بستن.
(~. بَ تَ) (مص ل.) آماده شدن، مهیا شدن.
(~. بَ تِ) (ص.) مهیا، آماده.
(~. کِ دَ) (مص ل.) نک کمر بستن.
(~. گُ دَ) (مص ل.)= کمر - گشادن:
۱- گشودن کمربند از کمر.
۲- صرف نظر کردن.
(کَ) [ په. ] (اِ.)
۱- چهار دیواری که خوابگاه چهار پایان باشد.
۲- طاق بلند، دیوار بلند.
(~. بَ) (اِمر.)
۱- تسمهای از چرم و پارچه و هر آن چه بر کمر بندند.
۲- منطقه.
۳- نوکر، ملازم.
۴- (کن.) محبوب، معشوق.
(~. ~.)
۱- (ص نسب.) منسوب به کمربند.
۲- دارای حالتی چون کمربند.
۳- (اِ.) جادهای که دور شهر کشیده میشود تا خودروها مجبور به گذشتن از داخل شهر نباشند.
(~.) (ص فا.) خادم، ملازم.
(~.) (اِ.)
۱- تنگ اسب.
۲- سازنده کمربند.
(~. ش کَ)
۱- (ص فا.) کار سخت و گران، امر دشوار.
۲- (ص مر.) پهلوان، دلیر، شجاع.
۳- (اِمر.) بالای کوه، کمر کوه.
(کَ مَ رِ) (اِ.) کمر کوه، میانه کوه.
