پادشاهى هوشنگ چهل سال بود
جهاندار هوشنگ با راى و داد بجاى نيا تاج بر سر نهاد
بگشت از برش چرخ سالى چهل پر از هوش مغز و پر از راى دل
چو بنشست بر جايگاه مهى چنين گفت بر تخت شاهنشهى
كه بر هفت كشور منم پادشا جهاندار پيروز و فرمانروا
بفرمان يزدان پيروزگر بداد و دهش تنگ بستم كمر
و زان پس جهان يك سر آباد كرد همه روى گيتى پر از داد كرد
نخستين يكى گوهر آمد بچنگ بآتش ز آهن جدا كرد سنگ
سر مايه كرد آهن آبگون كزان سنگ خارا كشيدش برون
گفتم خوشا هوایی کز باد صبح خیزد
گفتا خنک نسیمی کز کوی دلبر آید
«حافظ»
(گَ وَ) (اِمر.)
۱- گلوبند.
۲- هر چیز که به طریق تحفه و هدیه به کسی فرستند، مرسله.
۳- گلوبند مانندی از گردو و انجیر که آن را به هدیه فرستند.
(گُ وَ یا وِ) (اِ.) سوراخ تنور نان پزی.
(گُ لُ کُ) [ فر. ] (اِ.) قندی که در تمام سلولهای گیاهان خصوصاً میوهها یافت میشود.
(گَ) (اِمر.)
۱- حنجره.
۲- گذرگاهی که بتوان از آن وارد جایی شد.
(گَ) (ص.) خفه کننده.
(گُ پَ) (اِمر.) گیاهی دو ساله از تیره چتریان. این گیاه ساقههای ضخیم و برگهای بزرگ دارد و از برگها و جوانهها و دانههای آن جهت ادویه استفاده میشود.
(~.) (اِ.)
۱- کسی که گل میچیند.
۲- آن چه از میان یک مجموعه انتخاب شدهاست.
(گُ) (ص شغ.) آن که گل در باغها و باغچهها میکارد.
(گِ) (ص شغ.) آن که در کارهای ساختمانی کار گِل کاری و درست کردن گِل بااوست.
(~. گَ) (اِمر.)
۱- گردش در گلزار.
۲- جای تفریح و گردش در گلزار.
(~.) (ص مر.) سرخ رنگ، به رنگ گل سرخ.
(~. نِ) (اِمر.)
۱- گلگون.
۲- سرخابی که زنان به گونههای خود مالند.
۳- شراب قرمز.
(گُ گَ چِ یا چَ) (اِ.) = کلگجه: رسوم و آدابی باشد که از اول تولد اطفال تا اوان عقیقه و گاهواره به طریق سنت رعایت کنند.
(گُ) (اِ.) دارای رنگ قرمز روشن.
(گِ) (ص.)
۱- آلوده یا آغشته به گِل، گل آلود.
۲- ساخته شده از گل.
(گِ) (اِ.) آب دهان، آب لزجی که از دهان انسان یا حیوان بیرون میریزد.
(گِ) [ فر. ] (اِ.) = گلیسرل: مایعی است بی رنگ، روغنی، بی بو، کمی شیرین و محلول در آب.
(گِ) (اِ.) نوعی فرش که از پشم میبافند. ؛ ~ خود را از آب درآوردن کنایه: از عهده کار خود برآمدن.
(~.) (اِمر.) موجودی متوهم به شکل آدمی با گوشهای بزرگ به حدی که یک گوش را بستر و دیگری را لحاف میکرده اند؛ گوش بستر.
(گَ) [ تر. ] (اِ.) عروس.
