دیوان حافظ – صوفی از پرتو می راز نهانی دانست

دیوان حافظ – طایر دولت اگر باز گذاری بکند

دیوان حافظ – گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند

دیوان حافظ – دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

دیوان حافظ – دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد

دیوان حافظ – روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

دیوان حافظ – یارم چو قدح به دست گیرد

دیوان حافظ – سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود

دیوان حافظ – خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

دیوان حافظ – آن که از سنبل او غالیه تابی دارد

دیوان حافظ – دارم امید عاطفتی از جناب دوست

دیوان حافظ – جز آستان توام در جهان پناهی نیست

دیوان حافظ – سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد

دیوان حافظ – جمالت آفتاب هر نظر باد

دیوان حافظ – شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

دیوان حافظ – پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود

دیوان حافظ – ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت

دیوان حافظ – به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را

دیوان حافظ – حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت

دیوان حافظ – دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد

دیوان حافظ – روشنی طلعت تو ماه ندارد

دیوان حافظ – بنال بلبل اگر با منت سر یاریست

دیوان حافظ – یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد

دیوان حافظ – بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دیوان حافظ – اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

دیوان حافظ – کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

دیوان حافظ – شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت

دیوان حافظ – زلفت هزار دل به یکی تاره مو ببست

دیوان حافظ – شاهدان گر دلبری زین سان کنند

دیوان حافظ – شراب و عیش نهان چیست کار بی‌بنیاد

دیوان حافظ – مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

دیوان حافظ – یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانه کیست

دیوان حافظ – روز وصل دوستداران یاد باد

دیوان حافظ –  هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

دیوان حافظ – حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست

دیوان حافظ – یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

دیوان حافظ – در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

دیوان حافظ – دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

دیوان حافظ – چه مستی است ندانم که رو به ما آورد

دیوان حافظ – چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست

دیوان حافظ – من و انکار شراب این چه حکایت باشد

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ – زان یار دل‌نوازم شکری است با شکایت

دیوان حافظ – اگر روم ز پی‌اش فتنه‌ها برانگیزد

دیوان حافظ – حال دل با تو گفتنم، هوس است

دیوان حافظ – بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت

دیوان حافظ – آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

دیوان حافظ – بود آیا که در میکده‌ها بگشایند

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ – منم که گوشه میخانه خانقاه من است