دیوان حافظ – کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

دیوان حافظ – کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست

دیوان حافظ – آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

دیوان حافظ – پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

دیوان حافظ – چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت

دیوان حافظ – گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

دیوان حافظ – یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود

دیوان حافظ – دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند

دیوان حافظ – حال دل با تو گفتنم، هوس است

دیوان حافظ – سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

دیوان حافظ –  نقدها را بود آیا که عیاری گیرند

دیوان حافظ –  صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد

دیوان حافظ – هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد

دیوان حافظ – دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

دیوان حافظ – دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد

دیوان حافظ – شاهدان گر دلبری زین سان کنند

دیوان حافظ –  سحرم دولت بیدار به بالین آمد

دیوان حافظ – تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

دیوان حافظ – المنة لله که در میکده باز است

دیوان حافظ – دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

دیوان حافظ –  هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

دیوان حافظ – جان بی‌جمال جانان میل جهان ندارد

دیوان حافظ – سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت

دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

دیوان حافظ – مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

دیوان حافظ – دلم جز مهر مه‌رویان طریقی بر نمی‌گیرد

دیوان حافظ – یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانه کیست

دیوان حافظ – درد ما را نیست درمان الغیاث

دیوان حافظ – به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را

دیوان حافظ – خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

دیوان حافظ – دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

دیوان حافظ – دل سراپرده محبت اوست

دیوان حافظ – سحر بلبل حکایت با صبا کرد

دیوان حافظ – گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

دیوان حافظ – سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

دیوان حافظ – خم زلف تو دام کفر و دین است

دیوان حافظ – مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

دیوان حافظ – بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

دیوان حافظ – آن که از سنبل او غالیه تابی دارد

دیوان حافظ – بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دیوان حافظ – رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

دیوان حافظ – دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود

دیوان حافظ – روز وصل دوستداران یاد باد

دیوان حافظ – ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت

دیوان حافظ –  هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

دیوان حافظ – زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست