دیوان حافظ – می‌دمد صبح و کله بست سحاب

دیوان حافظ – یارم چو قدح به دست گیرد

دیوان حافظ – آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت

دیوان حافظ – گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

دیوان حافظ – مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

دیوان حافظ – دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند

دیوان حافظ – تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

دیوان حافظ – به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد

دیوان حافظ – کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

دیوان حافظ – سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

دیوان حافظ – رواق منظر چشم من آشیانه توست

دیوان حافظ – صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

دیوان حافظ – به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را

دیوان حافظ – دلم جز مهر مه‌رویان طریقی بر نمی‌گیرد

دیوان حافظ – روزگاریست که سودای بتان دین من است

دیوان حافظ – آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

دیوان حافظ – خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

دیوان حافظ – باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

دیوان حافظ – ساقیا برخیز و درده جام را

دیوان حافظ – اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح

دیوان حافظ – خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

دیوان حافظ – کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

دیوان حافظ – سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

دیوان حافظ – خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد

دیوان حافظ – بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

دیوان حافظ – نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد

دیوان حافظ – دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را

دیوان حافظ – سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

دیوان حافظ – عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ – روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست

دیوان حافظ – نفس باد صبا مشک‌فشان خواهد شد

دیوان حافظ – بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد

دیوان حافظ – بی مهر رخت روز مرا نور نماندست

دیوان حافظ – صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

دیوان حافظ – یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد

دیوان حافظ – آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست

دیوان حافظ – دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

دیوان حافظ – خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست

دیوان حافظ – صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

دیوان حافظ – اگر روم ز پی‌اش فتنه‌ها برانگیزد

دیوان حافظ – دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

دیوان حافظ – دارم امید عاطفتی از جناب دوست

دیوان حافظ – سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد

دیوان حافظ – ساقی بیار باده که ماه صیام رفت

دیوان حافظ – پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

دیوان حافظ – به کوی میکده هر سالکی که ره دانست

دیوان حافظ – خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

دیوان حافظ – ساقی ار باده از این دست به جام اندازد