دیوان حافظ – به کوی میکده هر سالکی که ره دانست

دیوان حافظ – درد ما را نیست درمان الغیاث

دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ – جان بی‌جمال جانان میل جهان ندارد

دیوان حافظ – زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست

دیوان حافظ – پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود

دیوان حافظ – صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

دیوان حافظ – آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

دیوان حافظ – هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد

دیوان حافظ – دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

دیوان حافظ – دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

دیوان حافظ – در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند

دیوان حافظ – دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد

دیوان حافظ – در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است

دیوان حافظ – آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت

دیوان حافظ – یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

دیوان حافظ –  گر می‌فروش حاجت رندان روا کند

دیوان حافظ – مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

دیوان حافظ – روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست

دیوان حافظ – خم زلف تو دام کفر و دین است

دیوان حافظ – در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست

دیوان حافظ – سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود

دیوان حافظ – مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

دیوان حافظ – دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

دیوان حافظ –  هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

دیوان حافظ – بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند

دیوان حافظ – حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

دیوان حافظ –  نقدها را بود آیا که عیاری گیرند

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

دیوان حافظ – گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب

دیوان حافظ –  ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

دیوان حافظ – تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

دیوان حافظ – ما را ز خیال تو چه پروای شراب است

دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

دیوان حافظ – در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

دیوان حافظ – بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دیوان حافظ – یارم چو قدح به دست گیرد

دیوان حافظ – دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد

دیوان حافظ – کنون که بر کف گل جام باده صاف است

دیوان حافظ – بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد

دیوان حافظ – سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

دیوان حافظ – حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت

دیوان حافظ – دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

دیوان حافظ – به آب روشن می عارفی طهارت کرد

دیوان حافظ – دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را

دیوان حافظ – پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد