دیوان حافظ – دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

دیوان حافظ – اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را

دیوان حافظ – خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست

دیوان حافظ – دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

دیوان حافظ – زاهد خلوت‌نشین دوش به میخانه شد

دیوان حافظ – سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

دیوان حافظ – به سر جام جم آنگه نظر توانی کرد

دیوان حافظ – دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد

دیوان حافظ – خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد

دیوان حافظ – زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست

دیوان حافظ – ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما

دیوان حافظ –  ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

دیوان حافظ – آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

دیوان حافظ – چه مستی است ندانم که رو به ما آورد

دیوان حافظ – نفس باد صبا مشک‌فشان خواهد شد

دیوان حافظ –  نقدها را بود آیا که عیاری گیرند

دیوان حافظ – صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد

دیوان حافظ – ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست

دیوان حافظ – سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

دیوان حافظ – غلام نرگس مست تو تاجدارانند

دیوان حافظ – پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود

دیوان حافظ – ساقیا برخیز و درده جام را

دیوان حافظ – به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

دیوان حافظ –  در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد

دیوان حافظ – گل بی‌رخ یار خوش نباشد

دیوان حافظ – یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد

دیوان حافظ – دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست

دیوان حافظ – تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

دیوان حافظ – آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست

دیوان حافظ – دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

دیوان حافظ – پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

دیوان حافظ – کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

دیوان حافظ – هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

دیوان حافظ – بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دیوان حافظ – راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

دیوان حافظ – جان بی‌جمال جانان میل جهان ندارد

دیوان حافظ –  هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

دیوان حافظ – ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است

دیوان حافظ – ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

دیوان حافظ – حال دل با تو گفتنم، هوس است

دیوان حافظ – سحر بلبل حکایت با صبا کرد

دیوان حافظ – دل سراپرده محبت اوست

دیوان حافظ – آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

دیوان حافظ – لعل سیراب به‌خون‌تشنه‌ لب یار من است

دیوان حافظ – ما را ز خیال تو چه پروای شراب است

دیوان حافظ – شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

دیوان حافظ – بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

دیوان حافظ – بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست

دیوان حافظ – روضه خلد برین خلوت درویشان است