دیوان حافظ – دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود

دیوان حافظ –  در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد

دیوان حافظ – دلی که غیب نمای است و جام جم دارد

دیوان حافظ – دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

دیوان حافظ – سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد

دیوان حافظ – ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت

دیوان حافظ – دارم امید عاطفتی از جناب دوست

دیوان حافظ – دل من در هوای روی فرخ

دیوان حافظ – دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را

دیوان حافظ – سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

دیوان حافظ – رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

دیوان حافظ – پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود

دیوان حافظ – طایر دولت اگر باز گذاری بکند

دیوان حافظ – مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

دیوان حافظ – بنال بلبل اگر با منت سر یاریست

دیوان حافظ – گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت

دیوان حافظ – مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

دیوان حافظ – دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

دیوان حافظ – دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

دیوان حافظ – عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

دیوان حافظ – گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

دیوان حافظ – دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد

دیوان حافظ – سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

دیوان حافظ – خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

دیوان حافظ – جمالت آفتاب هر نظر باد

دیوان حافظ – ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست

دیوان حافظ – به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد

دیوان حافظ – ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

دیوان حافظ – کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

دیوان حافظ – درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

دیوان حافظ – اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح

دیوان حافظ – به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را

دیوان حافظ – المنة لله که در میکده باز است

دیوان حافظ – دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

دیوان حافظ –  سحرم دولت بیدار به بالین آمد

دیوان حافظ – ساقی به نور باده برافروز جام ما

دیوان حافظ – حال دل با تو گفتنم، هوس است

دیوان حافظ – خم زلف تو دام کفر و دین است

دیوان حافظ – دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد

دیوان حافظ – شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

دیوان حافظ – رونق عهد شباب است دگر بستان را

دیوان حافظ –  صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد

دیوان حافظ – سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

دیوان حافظ – زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست

دیوان حافظ – خوش آمد گل وز آن خوش‌تر نباشد

دیوان حافظ – جز آستان توام در جهان پناهی نیست

دیوان حافظ – تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

دیوان حافظ – آن که از سنبل او غالیه تابی دارد

دیوان حافظ – صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است