دیوان حافظ – صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

دیوان حافظ – حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

دیوان حافظ – دارم امید عاطفتی از جناب دوست

دیوان حافظ – کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

دیوان حافظ – آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

دیوان حافظ – اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

دیوان حافظ – ساقیا آمدن عید، مبارک بادت

دیوان حافظ –  در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد

دیوان حافظ – یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

دیوان حافظ – خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

دیوان حافظ – ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت

دیوان حافظ – کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

دیوان حافظ – می‌دمد صبح و کله بست سحاب

دیوان حافظ – آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت

دیوان حافظ – دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد

دیوان حافظ – به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد

دیوان حافظ – گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

دیوان حافظ – پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

دیوان حافظ – مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست

دیوان حافظ –  گر می‌فروش حاجت رندان روا کند

دیوان حافظ – خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

دیوان حافظ – خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

دیوان حافظ – حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست

دیوان حافظ – دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت

دیوان حافظ – سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود

دیوان حافظ – شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

دیوان حافظ – روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

دیوان حافظ – دلی که غیب نمای است و جام جم دارد

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ – اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

دیوان حافظ – بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دیوان حافظ – روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست

دیوان حافظ – دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد

دیوان حافظ – جز آستان توام در جهان پناهی نیست

دیوان حافظ – چه مستی است ندانم که رو به ما آورد

دیوان حافظ – غلام نرگس مست تو تاجدارانند

دیوان حافظ – راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ – ما را ز خیال تو چه پروای شراب است

دیوان حافظ – ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما

دیوان حافظ – بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه‌بان دارد

دیوان حافظ – دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند

دیوان حافظ – شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت

دیوان حافظ – مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

دیوان حافظ – چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت

دیوان حافظ – بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست