دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

دیوان حافظ – هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد

دیوان حافظ – گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب

دیوان حافظ – ساقی به نور باده برافروز جام ما

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

دیوان حافظ – بنال بلبل اگر با منت سر یاریست

دیوان حافظ – المنة لله که در میکده باز است

دیوان حافظ – سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

دیوان حافظ – گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند

دیوان حافظ – مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

دیوان حافظ – ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما

دیوان حافظ – مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

دیوان حافظ – چه مستی است ندانم که رو به ما آورد

دیوان حافظ – دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

دیوان حافظ – بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

دیوان حافظ –  هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

دیوان حافظ – صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

دیوان حافظ – حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست

دیوان حافظ – ما را ز خیال تو چه پروای شراب است

دیوان حافظ – دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد

دیوان حافظ – حال دل با تو گفتنم، هوس است

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ – کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

دیوان حافظ – دل من در هوای روی فرخ

دیوان حافظ – صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

دیوان حافظ – واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند

دیوان حافظ – کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

دیوان حافظ – بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دیوان حافظ – در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست

دیوان حافظ – میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

دیوان حافظ – بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد

دیوان حافظ –  ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

دیوان حافظ – صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است

دیوان حافظ – دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – جز آستان توام در جهان پناهی نیست

دیوان حافظ – آن کس که به دست جام دارد

دیوان حافظ – آن که از سنبل او غالیه تابی دارد

دیوان حافظ – تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

دیوان حافظ – صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

دیوان حافظ – آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست

دیوان حافظ – نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

دیوان حافظ – بود آیا که در میکده‌ها بگشایند

دیوان حافظ – بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست

دیوان حافظ – به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد

دیوان حافظ – رواق منظر چشم من آشیانه توست

دیوان حافظ – می‌دمد صبح و کله بست سحاب

دیوان حافظ – سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

دیوان حافظ – حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند