دیوان حافظ – ساقی به نور باده برافروز جام ما

دیوان حافظ – بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند

دیوان حافظ – روشنی طلعت تو ماه ندارد

دیوان حافظ – دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

دیوان حافظ – دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

دیوان حافظ – ای شاهد قدسی، که کشد بند نقابت

دیوان حافظ – به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را

دیوان حافظ – آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت

دیوان حافظ – من و انکار شراب این چه حکایت باشد

دیوان حافظ – شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

دیوان حافظ – آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

دیوان حافظ – سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

دیوان حافظ – بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست

دیوان حافظ – مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

دیوان حافظ – روضه خلد برین خلوت درویشان است

دیوان حافظ – کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست

دیوان حافظ – مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

دیوان حافظ – راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

دیوان حافظ – در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

دیوان حافظ – روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست

دیوان حافظ –  دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

دیوان حافظ –  هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

دیوان حافظ – ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما

دیوان حافظ – دل سراپرده محبت اوست

دیوان حافظ – یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود

دیوان حافظ –  صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد

دیوان حافظ – درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

دیوان حافظ – چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت

دیوان حافظ – تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

دیوان حافظ – دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

دیوان حافظ – کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

دیوان حافظ – صلاح کار کجا و من خراب کجا

دیوان حافظ – خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

دیوان حافظ – ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد

دیوان حافظ – صوفی از پرتو می راز نهانی دانست

دیوان حافظ – کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

دیوان حافظ – سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

دیوان حافظ –  هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

دیوان حافظ – روز وصل دوستداران یاد باد

دیوان حافظ –  ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

دیوان حافظ – دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد

دیوان حافظ – مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

دیوان حافظ – صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

دیوان حافظ – صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

دیوان حافظ – دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست

دیوان حافظ – شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

دیوان حافظ – نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

دیوان حافظ – اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

دیوان حافظ – تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج