دیوان حافظ – مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

دیوان حافظ – دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد

دیوان حافظ – کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

دیوان حافظ – دلی که غیب نمای است و جام جم دارد

دیوان حافظ – صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

دیوان حافظ – سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود

دیوان حافظ – جمالت آفتاب هر نظر باد

دیوان حافظ – دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد

دیوان حافظ – آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

دیوان حافظ – ساقی به نور باده برافروز جام ما

دیوان حافظ – زان یار دل‌نوازم شکری است با شکایت

دیوان حافظ – خیال روی تو در هر طریق همره ماست

دیوان حافظ – بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست

دیوان حافظ – مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

دیوان حافظ – نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد

دیوان حافظ – مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

دیوان حافظ – بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت

دیوان حافظ – ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

دیوان حافظ – ساقیا آمدن عید، مبارک بادت

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

دیوان حافظ – زاهد خلوت‌نشین دوش به میخانه شد

دیوان حافظ – خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

دیوان حافظ – رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

دیوان حافظ – باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

دیوان حافظ –  صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد

دیوان حافظ – شراب و عیش نهان چیست کار بی‌بنیاد

دیوان حافظ – در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند

دیوان حافظ – درد ما را نیست درمان الغیاث

دیوان حافظ – روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست

دیوان حافظ – گل بی‌رخ یار خوش نباشد

دیوان حافظ – بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

دیوان حافظ – روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست

دیوان حافظ – یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود

دیوان حافظ – مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

دیوان حافظ – خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

دیوان حافظ – هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

دیوان حافظ – اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را

دیوان حافظ – شاهدان گر دلبری زین سان کنند

دیوان حافظ – منم که گوشه میخانه خانقاه من است

دیوان حافظ – سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

دیوان حافظ – زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست

دیوان حافظ – خم زلف تو دام کفر و دین است

دیوان حافظ – تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

دیوان حافظ – من و انکار شراب این چه حکایت باشد

دیوان حافظ – صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد

دیوان حافظ – آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

دیوان حافظ – دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد