دیوان حافظ – اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح

دیوان حافظ – دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت

دیوان حافظ – مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد

دیوان حافظ – رونق عهد شباب است دگر بستان را

دیوان حافظ – مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

دیوان حافظ – دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد

دیوان حافظ – ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

دیوان حافظ – ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد

دیوان حافظ – دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند

دیوان حافظ – یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانه کیست

دیوان حافظ – اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست

دیوان حافظ – تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

دیوان حافظ – ما را ز خیال تو چه پروای شراب است

دیوان حافظ – عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه‌سرشت

دیوان حافظ – بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت

دیوان حافظ – به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را

دیوان حافظ – اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را

دیوان حافظ – دارم امید عاطفتی از جناب دوست

دیوان حافظ – همای اوج سعادت به دام ما افتد

دیوان حافظ – ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست

دیوان حافظ – مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

دیوان حافظ – دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را

دیوان حافظ – صوفی بیا که آینه صافیست جام را

دیوان حافظ – چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست

دیوان حافظ – شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

دیوان حافظ – صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است

دیوان حافظ – تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

دیوان حافظ – آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

دیوان حافظ – ساقی بیار باده که ماه صیام رفت

دیوان حافظ – خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

دیوان حافظ – المنة لله که در میکده باز است

دیوان حافظ – میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد

دیوان حافظ – خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

دیوان حافظ – خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ – برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

دیوان حافظ – من و انکار شراب این چه حکایت باشد

دیوان حافظ – سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت

دیوان حافظ – در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست

دیوان حافظ – گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

دیوان حافظ – سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

دیوان حافظ – دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد

دیوان حافظ – سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

دیوان حافظ – گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

دیوان حافظ – مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

دیوان حافظ – روشنی طلعت تو ماه ندارد