دیوان حافظ – نفس باد صبا مشک‌فشان خواهد شد

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ – آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

دیوان حافظ – جمالت آفتاب هر نظر باد

دیوان حافظ – مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

دیوان حافظ –  هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ – روشنی طلعت تو ماه ندارد

دیوان حافظ – راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

دیوان حافظ –  نقدها را بود آیا که عیاری گیرند

دیوان حافظ – منم که گوشه میخانه خانقاه من است

دیوان حافظ – زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست

دیوان حافظ – ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

دیوان حافظ – دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

دیوان حافظ – دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد

دیوان حافظ – مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

دیوان حافظ – بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت

دیوان حافظ – تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

دیوان حافظ – گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت

دیوان حافظ – برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

دیوان حافظ – ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد

دیوان حافظ – شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت

دیوان حافظ –  ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

دیوان حافظ – بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه‌بان دارد

دیوان حافظ – تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

دیوان حافظ – هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

دیوان حافظ – مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد

دیوان حافظ – ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت

دیوان حافظ – کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

دیوان حافظ – دل سراپرده محبت اوست

دیوان حافظ – به کوی میکده هر سالکی که ره دانست

دیوان حافظ – من و انکار شراب این چه حکایت باشد

دیوان حافظ – اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

دیوان حافظ – عشق تو نهال حیرت آمد

دیوان حافظ – جان بی‌جمال جانان میل جهان ندارد

دیوان حافظ – اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح

دیوان حافظ – دل از من برد و روی از من نهان کرد

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – بود آیا که در میکده‌ها بگشایند

دیوان حافظ – شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

دیوان حافظ – خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

دیوان حافظ – همای اوج سعادت به دام ما افتد

دیوان حافظ – صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد

دیوان حافظ – ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما

دیوان حافظ – گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

دیوان حافظ – خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد

دیوان حافظ – در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند

دیوان حافظ – خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است