دیوان حافظ – نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد

دیوان حافظ – خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست

دیوان حافظ – روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

دیوان حافظ – واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند

دیوان حافظ – دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را

دیوان حافظ – عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ – ساقیا برخیز و درده جام را

دیوان حافظ – یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود

دیوان حافظ – خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

دیوان حافظ – دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد

دیوان حافظ – دارم امید عاطفتی از جناب دوست

دیوان حافظ – جز آستان توام در جهان پناهی نیست

دیوان حافظ – حسن تو همیشه در فزون باد

دیوان حافظ – روزگاریست که سودای بتان دین من است

دیوان حافظ – گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

دیوان حافظ – صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است

دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

دیوان حافظ – به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را

دیوان حافظ – بود آیا که در میکده‌ها بگشایند

دیوان حافظ – قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

دیوان حافظ – حال دل با تو گفتنم، هوس است

دیوان حافظ – نفس باد صبا مشک‌فشان خواهد شد

دیوان حافظ – ما را ز خیال تو چه پروای شراب است

دیوان حافظ – روضه خلد برین خلوت درویشان است

دیوان حافظ – کنون که بر کف گل جام باده صاف است

دیوان حافظ – دل سراپرده محبت اوست

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

دیوان حافظ – خوش آمد گل وز آن خوش‌تر نباشد

دیوان حافظ – دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

دیوان حافظ – اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست

دیوان حافظ – اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

دیوان حافظ – دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

دیوان حافظ – به کوی میکده هر سالکی که ره دانست

دیوان حافظ – مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

دیوان حافظ – اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

دیوان حافظ – سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

دیوان حافظ – گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند

دیوان حافظ – آن کس که به دست جام دارد

دیوان حافظ – صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد

دیوان حافظ – صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

دیوان حافظ – بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه‌بان دارد

دیوان حافظ –  ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

دیوان حافظ –  نقدها را بود آیا که عیاری گیرند

دیوان حافظ – دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد

دیوان حافظ – مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد