دیوان حافظ – بنال بلبل اگر با منت سر یاریست

دیوان حافظ – خوش آمد گل وز آن خوش‌تر نباشد

دیوان حافظ – ای شاهد قدسی، که کشد بند نقابت

دیوان حافظ – تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

دیوان حافظ – سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

دیوان حافظ – به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست

دیوان حافظ – غلام نرگس مست تو تاجدارانند

دیوان حافظ – خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

دیوان حافظ – زلفت هزار دل به یکی تاره مو ببست

دیوان حافظ – بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دیوان حافظ – دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

دیوان حافظ – گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

دیوان حافظ – ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما

دیوان حافظ – عشق تو نهال حیرت آمد

دیوان حافظ – صلاح کار کجا و من خراب کجا

دیوان حافظ – آن که از سنبل او غالیه تابی دارد

دیوان حافظ – سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود

دیوان حافظ – دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

دیوان حافظ – چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد

دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

دیوان حافظ – حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ – دلی که غیب نمای است و جام جم دارد

دیوان حافظ – بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد

دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

دیوان حافظ – اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست

دیوان حافظ – سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

دیوان حافظ – کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

دیوان حافظ – روزگاریست که سودای بتان دین من است

دیوان حافظ – سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

دیوان حافظ – دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد

دیوان حافظ – خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

دیوان حافظ – هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

دیوان حافظ – دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را

دیوان حافظ – به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد

دیوان حافظ – زاهد خلوت‌نشین دوش به میخانه شد

دیوان حافظ – اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را

دیوان حافظ – طایر دولت اگر باز گذاری بکند

دیوان حافظ – دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

دیوان حافظ – رواق منظر چشم من آشیانه توست

دیوان حافظ –  سحرم دولت بیدار به بالین آمد

دیوان حافظ – راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

دیوان حافظ – ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

دیوان حافظ – اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

دیوان حافظ – دل از من برد و روی از من نهان کرد

دیوان حافظ – صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد

دیوان حافظ – حال دل با تو گفتنم، هوس است