دیوان حافظ – المنة لله که در میکده باز است

دیوان حافظ – مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست

دیوان حافظ – شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

دیوان حافظ – هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد

دیوان حافظ – آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

دیوان حافظ – بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دیوان حافظ – شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت

دیوان حافظ – بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت

دیوان حافظ – دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

دیوان حافظ – روز وصل دوستداران یاد باد

دیوان حافظ – در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند

دیوان حافظ –  گر می‌فروش حاجت رندان روا کند

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

دیوان حافظ – پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود

دیوان حافظ – خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست

دیوان حافظ – تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

دیوان حافظ – دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست

دیوان حافظ –  نقدها را بود آیا که عیاری گیرند

دیوان حافظ – ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما

دیوان حافظ – آن کس که به دست جام دارد

دیوان حافظ – مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

دیوان حافظ – دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد

دیوان حافظ – حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

دیوان حافظ – کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

دیوان حافظ – حال دل با تو گفتنم، هوس است

دیوان حافظ – رونق عهد شباب است دگر بستان را

دیوان حافظ – سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

دیوان حافظ – دلم جز مهر مه‌رویان طریقی بر نمی‌گیرد

دیوان حافظ – راهی‌ست راه عشق که هیچش کناره نیست

دیوان حافظ – در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست

دیوان حافظ – خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

دیوان حافظ –  ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

دیوان حافظ – بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه‌بان دارد

دیوان حافظ – نفس باد صبا مشک‌فشان خواهد شد

دیوان حافظ – کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

دیوان حافظ – دارم امید عاطفتی از جناب دوست

دیوان حافظ – گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

دیوان حافظ – میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

دیوان حافظ – عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

دیوان حافظ – سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

دیوان حافظ –  هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

دیوان حافظ – روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست

دیوان حافظ – اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

دیوان حافظ – خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

دیوان حافظ – یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود

دیوان حافظ – زاهد خلوت‌نشین دوش به میخانه شد

دیوان حافظ – ساقیا آمدن عید، مبارک بادت

دیوان حافظ – زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست

دیوان حافظ – دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد