دیوان حافظ – گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت

دیوان حافظ – زلفت هزار دل به یکی تاره مو ببست

دیوان حافظ – هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

دیوان حافظ – در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

دیوان حافظ – بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه‌بان دارد

دیوان حافظ – ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

دیوان حافظ –  صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد

دیوان حافظ – یارم چو قدح به دست گیرد

دیوان حافظ – اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

دیوان حافظ – نفس باد صبا مشک‌فشان خواهد شد

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ – شاهدان گر دلبری زین سان کنند

دیوان حافظ – ساقی به نور باده برافروز جام ما

دیوان حافظ –  نقدها را بود آیا که عیاری گیرند

دیوان حافظ – درد ما را نیست درمان الغیاث

دیوان حافظ – حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

دیوان حافظ – دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد

دیوان حافظ – نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد

دیوان حافظ – حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – به سر جام جم آنگه نظر توانی کرد

دیوان حافظ – درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

دیوان حافظ – بود آیا که در میکده‌ها بگشایند

دیوان حافظ – ساقی بیار باده که ماه صیام رفت

دیوان حافظ – همای اوج سعادت به دام ما افتد

دیوان حافظ –  سحرم دولت بیدار به بالین آمد

دیوان حافظ – خیال روی تو در هر طریق همره ماست

دیوان حافظ – چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست

دیوان حافظ – نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد

دیوان حافظ – خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

دیوان حافظ – کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

دیوان حافظ – به کوی میکده هر سالکی که ره دانست

دیوان حافظ – چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت

دیوان حافظ – صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

دیوان حافظ – صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

دیوان حافظ – گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب

دیوان حافظ – صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد

دیوان حافظ – سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد

دیوان حافظ – دارم امید عاطفتی از جناب دوست

دیوان حافظ – سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

دیوان حافظ – سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

دیوان حافظ – اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

دیوان حافظ – کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست

دیوان حافظ – باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

دیوان حافظ –  گر می‌فروش حاجت رندان روا کند

دیوان حافظ – بی مهر رخت روز مرا نور نماندست

دیوان حافظ – جمالت آفتاب هر نظر باد

دیوان حافظ – تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

دیوان حافظ – گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد