دیوان حافظ – خوش آمد گل وز آن خوش‌تر نباشد

دیوان حافظ – ساقیا آمدن عید، مبارک بادت

دیوان حافظ – روزگاریست که سودای بتان دین من است

دیوان حافظ – کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

دیوان حافظ – واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند

دیوان حافظ –  گر می‌فروش حاجت رندان روا کند

دیوان حافظ – آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

دیوان حافظ – جز آستان توام در جهان پناهی نیست

دیوان حافظ – نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ – ای شاهد قدسی، که کشد بند نقابت

دیوان حافظ – شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

دیوان حافظ – شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت

دیوان حافظ –  هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

دیوان حافظ – ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

دیوان حافظ – پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود

دیوان حافظ – بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دیوان حافظ – هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

دیوان حافظ – ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد

دیوان حافظ – چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد

دیوان حافظ – طایر دولت اگر باز گذاری بکند

دیوان حافظ – ساقی به نور باده برافروز جام ما

دیوان حافظ – حسن تو همیشه در فزون باد

دیوان حافظ – صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

دیوان حافظ – صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

دیوان حافظ – یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

دیوان حافظ – دارم امید عاطفتی از جناب دوست

دیوان حافظ – یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد

دیوان حافظ – زلفت هزار دل به یکی تاره مو ببست

دیوان حافظ – خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

دیوان حافظ – گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب

دیوان حافظ – سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد

دیوان حافظ – مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

دیوان حافظ – دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

دیوان حافظ – به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد

دیوان حافظ – دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند

دیوان حافظ – تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

دیوان حافظ – برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

دیوان حافظ – عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه‌سرشت

دیوان حافظ – اگر روم ز پی‌اش فتنه‌ها برانگیزد

دیوان حافظ – ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

دیوان حافظ – بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

دیوان حافظ – آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

دیوان حافظ – دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

دیوان حافظ – کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست

دیوان حافظ – مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

دیوان حافظ – عشق تو نهال حیرت آمد