دیوان حافظ – هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

دیوان حافظ – شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

دیوان حافظ – حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست

دیوان حافظ – مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

دیوان حافظ – صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است

دیوان حافظ – اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

دیوان حافظ – بنال بلبل اگر با منت سر یاریست

دیوان حافظ – ساقی ار باده از این دست به جام اندازد

دیوان حافظ – چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت

دیوان حافظ – روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست

دیوان حافظ – مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

دیوان حافظ – دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد

دیوان حافظ – کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

دیوان حافظ – شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت

دیوان حافظ – همای اوج سعادت به دام ما افتد

دیوان حافظ – بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند

دیوان حافظ – کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ – شاهدان گر دلبری زین سان کنند

دیوان حافظ – دلم جز مهر مه‌رویان طریقی بر نمی‌گیرد

دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

دیوان حافظ – برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

دیوان حافظ – ای شاهد قدسی، که کشد بند نقابت

دیوان حافظ – روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

دیوان حافظ – هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد

دیوان حافظ – صوفی بیا که آینه صافیست جام را

دیوان حافظ – طایر دولت اگر باز گذاری بکند

دیوان حافظ – به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را

دیوان حافظ – جمالت آفتاب هر نظر باد

دیوان حافظ – نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

دیوان حافظ –  صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد

دیوان حافظ – در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است

دیوان حافظ – خیال روی تو در هر طریق همره ماست

دیوان حافظ – زاهد خلوت‌نشین دوش به میخانه شد

دیوان حافظ – میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

دیوان حافظ – المنة لله که در میکده باز است

دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما

دیوان حافظ – دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را

دیوان حافظ – دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود

دیوان حافظ – خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

دیوان حافظ – عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

دیوان حافظ – جز آستان توام در جهان پناهی نیست

دیوان حافظ – بود آیا که در میکده‌ها بگشایند

دیوان حافظ – بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست

دیوان حافظ – دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

دیوان حافظ – سحر بلبل حکایت با صبا کرد

دیوان حافظ – خم زلف تو دام کفر و دین است

دیوان حافظ – آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت

دیوان حافظ – ساقیا برخیز و درده جام را