دیوان حافظ –  سحرم دولت بیدار به بالین آمد

دیوان حافظ –  صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد

دیوان حافظ – جز آستان توام در جهان پناهی نیست

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

دیوان حافظ – کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

دیوان حافظ – تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

دیوان حافظ – خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد

دیوان حافظ – آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

دیوان حافظ – می‌دمد صبح و کله بست سحاب

دیوان حافظ – واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند

دیوان حافظ – منم که گوشه میخانه خانقاه من است

دیوان حافظ – ساقی ار باده از این دست به جام اندازد

دیوان حافظ – دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

دیوان حافظ – ساقیا برخیز و درده جام را

دیوان حافظ – به کوی میکده هر سالکی که ره دانست

دیوان حافظ – دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ –  هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

دیوان حافظ – صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد

دیوان حافظ – پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

دیوان حافظ – ساقی به نور باده برافروز جام ما

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

دیوان حافظ – نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد

دیوان حافظ – بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست

دیوان حافظ – شاهدان گر دلبری زین سان کنند

دیوان حافظ – خوش آمد گل وز آن خوش‌تر نباشد

دیوان حافظ – بنال بلبل اگر با منت سر یاریست

دیوان حافظ – سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

دیوان حافظ – روز وصل دوستداران یاد باد

دیوان حافظ – دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند

دیوان حافظ – غلام نرگس مست تو تاجدارانند

دیوان حافظ – درد ما را نیست درمان الغیاث

دیوان حافظ – تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

دیوان حافظ – دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را

دیوان حافظ – مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ –  دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

دیوان حافظ – صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

دیوان حافظ – اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

دیوان حافظ – کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست

دیوان حافظ – راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

دیوان حافظ – مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

دیوان حافظ – هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

دیوان حافظ – عشق تو نهال حیرت آمد

دیوان حافظ – سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت

دیوان حافظ – کنون که بر کف گل جام باده صاف است

دیوان حافظ – مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

دیوان حافظ – آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست

دیوان حافظ – صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است