دیوان حافظ – روشنی طلعت تو ماه ندارد

دیوان حافظ – حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست

دیوان حافظ – در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است

دیوان حافظ – روزگاریست که سودای بتان دین من است

دیوان حافظ – کنون که بر کف گل جام باده صاف است

دیوان حافظ – صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است

دیوان حافظ – خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد

دیوان حافظ – حال دل با تو گفتنم، هوس است

دیوان حافظ – روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست

دیوان حافظ – عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

دیوان حافظ – سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت

دیوان حافظ – اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

دیوان حافظ – راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

دیوان حافظ – طایر دولت اگر باز گذاری بکند

دیوان حافظ – راهی‌ست راه عشق که هیچش کناره نیست

دیوان حافظ – مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

دیوان حافظ – کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

دیوان حافظ – شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

دیوان حافظ – کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست

دیوان حافظ – درد ما را نیست درمان الغیاث

دیوان حافظ – صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

دیوان حافظ – سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

دیوان حافظ – مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

دیوان حافظ – گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب

دیوان حافظ – ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد

دیوان حافظ – کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

دیوان حافظ – تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

دیوان حافظ – رواق منظر چشم من آشیانه توست

دیوان حافظ – آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

دیوان حافظ – یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانه کیست

دیوان حافظ – عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه‌سرشت

دیوان حافظ – ساقیا آمدن عید، مبارک بادت

دیوان حافظ – درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

دیوان حافظ – دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد

دیوان حافظ – چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست

دیوان حافظ – کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

دیوان حافظ –  نقدها را بود آیا که عیاری گیرند

دیوان حافظ – گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت

دیوان حافظ – ما را ز خیال تو چه پروای شراب است

دیوان حافظ – ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

دیوان حافظ – میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

دیوان حافظ – منم که گوشه میخانه خانقاه من است

دیوان حافظ – نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

دیوان حافظ – یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

دیوان حافظ –  ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

دیوان حافظ – بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

دیوان حافظ – دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت

دیوان حافظ – صلاح کار کجا و من خراب کجا