دیوان حافظ – ساقیا برخیز و درده جام را

دیوان حافظ – گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

دیوان حافظ – رونق عهد شباب است دگر بستان را

دیوان حافظ – درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

دیوان حافظ – جز آستان توام در جهان پناهی نیست

دیوان حافظ – ساقی ار باده از این دست به جام اندازد

دیوان حافظ – اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست

دیوان حافظ – به آب روشن می عارفی طهارت کرد

دیوان حافظ – مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

دیوان حافظ – دل سراپرده محبت اوست

دیوان حافظ – دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

دیوان حافظ – اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

دیوان حافظ – زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست

دیوان حافظ – نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد

دیوان حافظ – خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

دیوان حافظ – دل من در هوای روی فرخ

دیوان حافظ – کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

دیوان حافظ – حال دل با تو گفتنم، هوس است

دیوان حافظ – چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست

دیوان حافظ – سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

دیوان حافظ – چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت

دیوان حافظ – صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

دیوان حافظ – گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

دیوان حافظ –  هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – زلفت هزار دل به یکی تاره مو ببست

دیوان حافظ – خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست

دیوان حافظ – کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست

دیوان حافظ – دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

دیوان حافظ – آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

دیوان حافظ – برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

دیوان حافظ – روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست

دیوان حافظ – ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

دیوان حافظ – جمالت آفتاب هر نظر باد

دیوان حافظ – راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

دیوان حافظ –  سحرم دولت بیدار به بالین آمد

دیوان حافظ – تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

دیوان حافظ – سحر بلبل حکایت با صبا کرد

دیوان حافظ – هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

دیوان حافظ – بی مهر رخت روز مرا نور نماندست

دیوان حافظ – دلم جز مهر مه‌رویان طریقی بر نمی‌گیرد

دیوان حافظ – یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانه کیست

دیوان حافظ – نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

دیوان حافظ – آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

دیوان حافظ – گل بی‌رخ یار خوش نباشد

دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست