دیوان حافظ – گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب

دیوان حافظ – مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

دیوان حافظ – شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت

دیوان حافظ – پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود

دیوان حافظ – به سر جام جم آنگه نظر توانی کرد

دیوان حافظ – بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت

دیوان حافظ – روز وصل دوستداران یاد باد

دیوان حافظ – سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود

دیوان حافظ – اگر روم ز پی‌اش فتنه‌ها برانگیزد

دیوان حافظ – تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

دیوان حافظ – خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

دیوان حافظ – کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست

دیوان حافظ – خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

دیوان حافظ – دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

دیوان حافظ – دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد

دیوان حافظ – حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

دیوان حافظ – روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

دیوان حافظ – آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست

دیوان حافظ – مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

دیوان حافظ – میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

دیوان حافظ – کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

دیوان حافظ – من و انکار شراب این چه حکایت باشد

دیوان حافظ – کنون که بر کف گل جام باده صاف است

دیوان حافظ – صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

دیوان حافظ – واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند

دیوان حافظ – نفس باد صبا مشک‌فشان خواهد شد

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – جز آستان توام در جهان پناهی نیست

دیوان حافظ – ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد

دیوان حافظ – صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

دیوان حافظ – خم زلف تو دام کفر و دین است

دیوان حافظ – لعل سیراب به‌خون‌تشنه‌ لب یار من است

دیوان حافظ – سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

دیوان حافظ – می‌دمد صبح و کله بست سحاب

دیوان حافظ – ساقیا برخیز و درده جام را

دیوان حافظ – اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

دیوان حافظ – خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد

دیوان حافظ –  دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

دیوان حافظ – منم که گوشه میخانه خانقاه من است

دیوان حافظ – کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

دیوان حافظ – دل من در هوای روی فرخ

دیوان حافظ – تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

دیوان حافظ – مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد

دیوان حافظ – ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت

دیوان حافظ – در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست

دیوان حافظ – بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد

دیوان حافظ – دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد

دیوان حافظ – گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند