دیوان حافظ – اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست

دیوان حافظ – ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است

دیوان حافظ – کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

دیوان حافظ – ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

دیوان حافظ – دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد

دیوان حافظ – خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

دیوان حافظ – صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد

دیوان حافظ – در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست

دیوان حافظ – سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد

دیوان حافظ – صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

دیوان حافظ – به کوی میکده هر سالکی که ره دانست

دیوان حافظ – جان بی‌جمال جانان میل جهان ندارد

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد

دیوان حافظ – یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد

دیوان حافظ – روضه خلد برین خلوت درویشان است

دیوان حافظ – خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

دیوان حافظ – آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

دیوان حافظ – سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

دیوان حافظ – هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

دیوان حافظ – آن که از سنبل او غالیه تابی دارد

دیوان حافظ –  نقدها را بود آیا که عیاری گیرند

دیوان حافظ – دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد

دیوان حافظ – دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

دیوان حافظ – درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

دیوان حافظ – صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

دیوان حافظ – خوش آمد گل وز آن خوش‌تر نباشد

دیوان حافظ – چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت

دیوان حافظ – یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود

دیوان حافظ – می‌دمد صبح و کله بست سحاب

دیوان حافظ – اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را

دیوان حافظ – آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

دیوان حافظ – غلام نرگس مست تو تاجدارانند

دیوان حافظ – گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

دیوان حافظ – دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود

دیوان حافظ – ساقی ار باده از این دست به جام اندازد

دیوان حافظ – به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست

دیوان حافظ – بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

دیوان حافظ – دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد

دیوان حافظ – حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست

دیوان حافظ – در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

دیوان حافظ – تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

دیوان حافظ – صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

دیوان حافظ – صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است

دیوان حافظ – سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

دیوان حافظ – سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

دیوان حافظ – آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست

دیوان حافظ – روزگاریست که سودای بتان دین من است

دیوان حافظ – تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

دیوان حافظ – برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست