دیوان حافظ – به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست

دیوان حافظ – زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست

دیوان حافظ – دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد

دیوان حافظ – اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را

دیوان حافظ – نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد

دیوان حافظ –  گر می‌فروش حاجت رندان روا کند

دیوان حافظ – زلفت هزار دل به یکی تاره مو ببست

دیوان حافظ – حسن تو همیشه در فزون باد

دیوان حافظ – یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانه کیست

دیوان حافظ – راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

دیوان حافظ – تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

دیوان حافظ – باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

دیوان حافظ – یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود

دیوان حافظ – همای اوج سعادت به دام ما افتد

دیوان حافظ – خیال روی تو در هر طریق همره ماست

دیوان حافظ – شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

دیوان حافظ – دل من در هوای روی فرخ

دیوان حافظ – هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد

دیوان حافظ – اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

دیوان حافظ – شاهدان گر دلبری زین سان کنند

دیوان حافظ – منم که گوشه میخانه خانقاه من است

دیوان حافظ – دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

دیوان حافظ – در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است

دیوان حافظ – درد ما را نیست درمان الغیاث

دیوان حافظ – حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

دیوان حافظ – ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما

دیوان حافظ – دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

دیوان حافظ – رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد

دیوان حافظ – من و انکار شراب این چه حکایت باشد

دیوان حافظ – هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

دیوان حافظ – کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

دیوان حافظ – می‌دمد صبح و کله بست سحاب

دیوان حافظ – روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست

دیوان حافظ – خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

دیوان حافظ – لعل سیراب به‌خون‌تشنه‌ لب یار من است

دیوان حافظ – بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

دیوان حافظ – به کوی میکده هر سالکی که ره دانست

دیوان حافظ – غلام نرگس مست تو تاجدارانند

دیوان حافظ – یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – یارم چو قدح به دست گیرد

دیوان حافظ – راهی‌ست راه عشق که هیچش کناره نیست

دیوان حافظ – حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست

دیوان حافظ – به سر جام جم آنگه نظر توانی کرد

دیوان حافظ – واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند

دیوان حافظ – گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

دیوان حافظ –  هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

دیوان حافظ – میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

دیوان حافظ – سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

دیوان حافظ – تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد