دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

دیوان حافظ – درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

دیوان حافظ – بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند

دیوان حافظ – یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد

دیوان حافظ – گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

دیوان حافظ – چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست

دیوان حافظ – گل بی‌رخ یار خوش نباشد

دیوان حافظ – خیال روی تو در هر طریق همره ماست

دیوان حافظ – کنون که بر کف گل جام باده صاف است

دیوان حافظ – خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد

دیوان حافظ – سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

دیوان حافظ – دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

دیوان حافظ – در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است

دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – ما را ز خیال تو چه پروای شراب است

دیوان حافظ – سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

دیوان حافظ – اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ –  هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

دیوان حافظ – واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند

دیوان حافظ – دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

دیوان حافظ – اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

دیوان حافظ – رواق منظر چشم من آشیانه توست

دیوان حافظ – مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست

دیوان حافظ – اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

دیوان حافظ – روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

دیوان حافظ – خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

دیوان حافظ – المنة لله که در میکده باز است

دیوان حافظ – هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد

دیوان حافظ – دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند

دیوان حافظ – عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

دیوان حافظ – رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

دیوان حافظ – مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

دیوان حافظ – آن کس که به دست جام دارد

دیوان حافظ – نفس باد صبا مشک‌فشان خواهد شد

دیوان حافظ – ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

دیوان حافظ – چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد

دیوان حافظ – دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد

دیوان حافظ – برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

دیوان حافظ – یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانه کیست

دیوان حافظ – بود آیا که در میکده‌ها بگشایند

دیوان حافظ – باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

دیوان حافظ – دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد

دیوان حافظ – تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

دیوان حافظ – زلفت هزار دل به یکی تاره مو ببست

دیوان حافظ – حال دل با تو گفتنم، هوس است

دیوان حافظ – گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

دیوان حافظ – بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت

دیوان حافظ – پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود

دیوان حافظ – قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود