دیوان حافظ – مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست

دیوان حافظ – می‌دمد صبح و کله بست سحاب

دیوان حافظ – در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست

دیوان حافظ – کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

دیوان حافظ – درد ما را نیست درمان الغیاث

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

دیوان حافظ – دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

دیوان حافظ – جز آستان توام در جهان پناهی نیست

دیوان حافظ – شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت

دیوان حافظ – زلفت هزار دل به یکی تاره مو ببست

دیوان حافظ – نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

دیوان حافظ – روضه خلد برین خلوت درویشان است

دیوان حافظ – بی مهر رخت روز مرا نور نماندست

دیوان حافظ – روزگاریست که سودای بتان دین من است

دیوان حافظ – چه مستی است ندانم که رو به ما آورد

دیوان حافظ – یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود

دیوان حافظ – دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست

دیوان حافظ – دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

دیوان حافظ – بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

دیوان حافظ –  نقدها را بود آیا که عیاری گیرند

دیوان حافظ – دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد

دیوان حافظ – مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

دیوان حافظ – تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

دیوان حافظ – اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

دیوان حافظ – صلاح کار کجا و من خراب کجا

دیوان حافظ – اگر روم ز پی‌اش فتنه‌ها برانگیزد

دیوان حافظ – کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

دیوان حافظ – سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت

دیوان حافظ –  دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

دیوان حافظ – شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

دیوان حافظ – من و انکار شراب این چه حکایت باشد

دیوان حافظ – پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

دیوان حافظ – رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

دیوان حافظ – ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما

دیوان حافظ – بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست

دیوان حافظ –  سحرم دولت بیدار به بالین آمد

دیوان حافظ – روز وصل دوستداران یاد باد

دیوان حافظ – زان یار دل‌نوازم شکری است با شکایت

دیوان حافظ – ای شاهد قدسی، که کشد بند نقابت

دیوان حافظ – ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد

دیوان حافظ – دل من در هوای روی فرخ

دیوان حافظ – حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

دیوان حافظ – همای اوج سعادت به دام ما افتد

دیوان حافظ – دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد

دیوان حافظ – رونق عهد شباب است دگر بستان را

دیوان حافظ – آن کس که به دست جام دارد

دیوان حافظ – صوفی بیا که آینه صافیست جام را

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – نفس باد صبا مشک‌فشان خواهد شد

دیوان حافظ – به کوی میکده هر سالکی که ره دانست