دیوان حافظ – برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

دیوان حافظ – آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست

دیوان حافظ – ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست

دیوان حافظ – گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت

دیوان حافظ – دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

دیوان حافظ – قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

دیوان حافظ – روشنی طلعت تو ماه ندارد

دیوان حافظ – عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

دیوان حافظ – درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

دیوان حافظ – سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

دیوان حافظ – گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

دیوان حافظ – جمالت آفتاب هر نظر باد

دیوان حافظ – چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست

دیوان حافظ – دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست

دیوان حافظ – دل از من برد و روی از من نهان کرد

دیوان حافظ – بود آیا که در میکده‌ها بگشایند

دیوان حافظ – ساقی به نور باده برافروز جام ما

دیوان حافظ – کنون که بر کف گل جام باده صاف است

دیوان حافظ – سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود

دیوان حافظ – میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

دیوان حافظ – خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست

دیوان حافظ – خیال روی تو در هر طریق همره ماست

دیوان حافظ – ساقیا آمدن عید، مبارک بادت

دیوان حافظ – کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

دیوان حافظ – رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

دیوان حافظ – دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت

دیوان حافظ – خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

دیوان حافظ – هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

دیوان حافظ – صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد

دیوان حافظ – مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

دیوان حافظ – به سر جام جم آنگه نظر توانی کرد

دیوان حافظ – آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

دیوان حافظ – دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

دیوان حافظ – بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

دیوان حافظ – اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

دیوان حافظ –  دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – دل من در هوای روی فرخ

دیوان حافظ – یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد

دیوان حافظ –  گر می‌فروش حاجت رندان روا کند

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

دیوان حافظ – یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود

دیوان حافظ – شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت

دیوان حافظ – به آب روشن می عارفی طهارت کرد

دیوان حافظ – منم که گوشه میخانه خانقاه من است

دیوان حافظ – المنة لله که در میکده باز است

دیوان حافظ – خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد

دیوان حافظ – سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد

دیوان حافظ – رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد