دیوان حافظ – بود آیا که در میکده‌ها بگشایند

دیوان حافظ – کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست

دیوان حافظ – ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است

دیوان حافظ – صلاح کار کجا و من خراب کجا

دیوان حافظ – یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانه کیست

دیوان حافظ – یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد

دیوان حافظ – اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

دیوان حافظ – شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

دیوان حافظ – سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت

دیوان حافظ – چه مستی است ندانم که رو به ما آورد

دیوان حافظ – شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

دیوان حافظ – کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

دیوان حافظ – کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

دیوان حافظ – عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه‌سرشت

دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

دیوان حافظ – شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

دیوان حافظ – درد ما را نیست درمان الغیاث

دیوان حافظ – دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت

دیوان حافظ – باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

دیوان حافظ – یارم چو قدح به دست گیرد

دیوان حافظ – روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست

دیوان حافظ – روز وصل دوستداران یاد باد

دیوان حافظ – بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دیوان حافظ – صوفی بیا که آینه صافیست جام را

دیوان حافظ – شراب و عیش نهان چیست کار بی‌بنیاد

دیوان حافظ – دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

دیوان حافظ – دل از من برد و روی از من نهان کرد

دیوان حافظ – همای اوج سعادت به دام ما افتد

دیوان حافظ – اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح

دیوان حافظ – به سر جام جم آنگه نظر توانی کرد

دیوان حافظ – یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

دیوان حافظ – صوفی از پرتو می راز نهانی دانست

دیوان حافظ – عشق تو نهال حیرت آمد

دیوان حافظ – صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

دیوان حافظ – دارم امید عاطفتی از جناب دوست

دیوان حافظ – اگر روم ز پی‌اش فتنه‌ها برانگیزد

دیوان حافظ – چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد

دیوان حافظ – خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست

دیوان حافظ – راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

دیوان حافظ – حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

دیوان حافظ – دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

دیوان حافظ – آن کس که به دست جام دارد

دیوان حافظ – مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

دیوان حافظ – خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

دیوان حافظ – تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

دیوان حافظ – دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد

دیوان حافظ – خوش آمد گل وز آن خوش‌تر نباشد

دیوان حافظ – حال دل با تو گفتنم، هوس است

دیوان حافظ – سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد

دیوان حافظ – حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت