دیوان حافظ – یارم چو قدح به دست گیرد

دیوان حافظ – در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است

دیوان حافظ – دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت

دیوان حافظ – صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد

دیوان حافظ – یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

دیوان حافظ – دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

دیوان حافظ – مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

دیوان حافظ – آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

دیوان حافظ – روضه خلد برین خلوت درویشان است

دیوان حافظ – بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

دیوان حافظ – اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست

دیوان حافظ – آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

دیوان حافظ – دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد

دیوان حافظ – صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

دیوان حافظ – نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

دیوان حافظ – لعل سیراب به‌خون‌تشنه‌ لب یار من است

دیوان حافظ – خیال روی تو در هر طریق همره ماست

دیوان حافظ – چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد

دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – صوفی بیا که آینه صافیست جام را

دیوان حافظ – صوفی از پرتو می راز نهانی دانست

دیوان حافظ – به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست

دیوان حافظ – مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد

دیوان حافظ – رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

دیوان حافظ – روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

دیوان حافظ – گل بی‌رخ یار خوش نباشد

دیوان حافظ – دل از من برد و روی از من نهان کرد

دیوان حافظ – اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را

دیوان حافظ – هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد

دیوان حافظ – تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

دیوان حافظ – دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

دیوان حافظ – در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

دیوان حافظ – ما را ز خیال تو چه پروای شراب است

دیوان حافظ – ساقی به نور باده برافروز جام ما

دیوان حافظ – جان بی‌جمال جانان میل جهان ندارد

دیوان حافظ – ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

دیوان حافظ – دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد

دیوان حافظ –  گر می‌فروش حاجت رندان روا کند

دیوان حافظ – یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود

دیوان حافظ – گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

دیوان حافظ – جز آستان توام در جهان پناهی نیست

دیوان حافظ – درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

دیوان حافظ – سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد

دیوان حافظ –  سحرم دولت بیدار به بالین آمد

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست

دیوان حافظ – خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت