دیوان حافظ – به کوی میکده هر سالکی که ره دانست

دیوان حافظ – خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

دیوان حافظ – ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

دیوان حافظ – مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

دیوان حافظ – دلی که غیب نمای است و جام جم دارد

دیوان حافظ – زلفت هزار دل به یکی تاره مو ببست

دیوان حافظ – یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد

دیوان حافظ – شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

دیوان حافظ – صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

دیوان حافظ – کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست

دیوان حافظ – نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد

دیوان حافظ – بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند

دیوان حافظ –  صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد

دیوان حافظ – دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد

دیوان حافظ – نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد

دیوان حافظ – دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست

دیوان حافظ – سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

دیوان حافظ – سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

دیوان حافظ – یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود

دیوان حافظ – بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست

دیوان حافظ – دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد

دیوان حافظ – جمالت آفتاب هر نظر باد

دیوان حافظ – دل از من برد و روی از من نهان کرد

دیوان حافظ – ساقیا برخیز و درده جام را

دیوان حافظ – هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد

دیوان حافظ – آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

دیوان حافظ – اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را

دیوان حافظ – مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد

دیوان حافظ – دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت

دیوان حافظ – ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما

دیوان حافظ – نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

دیوان حافظ – یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانه کیست

دیوان حافظ – ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت

دیوان حافظ – روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست

دیوان حافظ – خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست

دیوان حافظ – حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست

دیوان حافظ – دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

دیوان حافظ – واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند

دیوان حافظ – دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

دیوان حافظ – بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ – به آب روشن می عارفی طهارت کرد

دیوان حافظ –  در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد

دیوان حافظ – صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد

دیوان حافظ – خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

دیوان حافظ – سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت

دیوان حافظ – دلم جز مهر مه‌رویان طریقی بر نمی‌گیرد

دیوان حافظ – دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند