دیوان حافظ – سحر بلبل حکایت با صبا کرد

دیوان حافظ – رواق منظر چشم من آشیانه توست

دیوان حافظ – جمالت آفتاب هر نظر باد

دیوان حافظ – آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت

دیوان حافظ – مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

دیوان حافظ – منم که گوشه میخانه خانقاه من است

دیوان حافظ – بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دیوان حافظ – میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

دیوان حافظ – یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانه کیست

دیوان حافظ – مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

دیوان حافظ – گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

دیوان حافظ – آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

دیوان حافظ – به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را

دیوان حافظ –  ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

دیوان حافظ – ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

دیوان حافظ – دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود

دیوان حافظ – پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

دیوان حافظ – یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد

دیوان حافظ – برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

دیوان حافظ – کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست

دیوان حافظ – چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست

دیوان حافظ – صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است

دیوان حافظ – راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

دیوان حافظ – سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

دیوان حافظ – نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد

دیوان حافظ – دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد

دیوان حافظ – گل بی‌رخ یار خوش نباشد

دیوان حافظ – خوش آمد گل وز آن خوش‌تر نباشد

دیوان حافظ – در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است

دیوان حافظ – کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

دیوان حافظ – بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه‌بان دارد

دیوان حافظ – خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست

دیوان حافظ – بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست

دیوان حافظ – رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ – خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

دیوان حافظ – در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست

دیوان حافظ – کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

دیوان حافظ – چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت

دیوان حافظ – ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

دیوان حافظ – دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را

دیوان حافظ – آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست

دیوان حافظ – مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد

دیوان حافظ – می‌دمد صبح و کله بست سحاب

دیوان حافظ – به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد

دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – به سر جام جم آنگه نظر توانی کرد