دیوان حافظ – دل از من برد و روی از من نهان کرد

دیوان حافظ – مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد

دیوان حافظ – زان یار دل‌نوازم شکری است با شکایت

دیوان حافظ – طایر دولت اگر باز گذاری بکند

دیوان حافظ – حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

دیوان حافظ –  ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

دیوان حافظ – دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

دیوان حافظ – صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

دیوان حافظ – خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

دیوان حافظ – یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود

دیوان حافظ – خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست

دیوان حافظ – قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

دیوان حافظ – ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

دیوان حافظ – در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

دیوان حافظ – ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست

دیوان حافظ – برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

دیوان حافظ – شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

دیوان حافظ – در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست

دیوان حافظ – چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد

دیوان حافظ – بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد

دیوان حافظ – سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد

دیوان حافظ – دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت

دیوان حافظ – کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

دیوان حافظ – آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

دیوان حافظ – هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

دیوان حافظ – نفس باد صبا مشک‌فشان خواهد شد

دیوان حافظ – نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد

دیوان حافظ – یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد

دیوان حافظ – بود آیا که در میکده‌ها بگشایند

دیوان حافظ – آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

دیوان حافظ – پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

دیوان حافظ – آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

دیوان حافظ – صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

دیوان حافظ – اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح

دیوان حافظ – خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست

دیوان حافظ – شاهدان گر دلبری زین سان کنند

دیوان حافظ – ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

دیوان حافظ – آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

دیوان حافظ – زلفت هزار دل به یکی تاره مو ببست

دیوان حافظ –  گر می‌فروش حاجت رندان روا کند

دیوان حافظ – یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

دیوان حافظ – بنال بلبل اگر با منت سر یاریست

دیوان حافظ – شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

دیوان حافظ – بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دیوان حافظ – شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت

دیوان حافظ – مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

دیوان حافظ – دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود

دیوان حافظ – ساقی ار باده از این دست به جام اندازد

دیوان حافظ – ای شاهد قدسی، که کشد بند نقابت