دیوان حافظ – روشنی طلعت تو ماه ندارد

دیوان حافظ – لعل سیراب به‌خون‌تشنه‌ لب یار من است

دیوان حافظ – اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح

دیوان حافظ – حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت

دیوان حافظ – ساقیا آمدن عید، مبارک بادت

دیوان حافظ – دارم امید عاطفتی از جناب دوست

دیوان حافظ – بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه‌بان دارد

دیوان حافظ – جان بی‌جمال جانان میل جهان ندارد

دیوان حافظ – اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست

دیوان حافظ – اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را

دیوان حافظ – دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

دیوان حافظ – نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد

دیوان حافظ – آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

دیوان حافظ – خیال روی تو در هر طریق همره ماست

دیوان حافظ – راهی‌ست راه عشق که هیچش کناره نیست

دیوان حافظ – یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود

دیوان حافظ – ما را ز خیال تو چه پروای شراب است

دیوان حافظ – پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

دیوان حافظ – آن کس که به دست جام دارد

دیوان حافظ – چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد

دیوان حافظ – ساقی به نور باده برافروز جام ما

دیوان حافظ – ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است

دیوان حافظ – به سر جام جم آنگه نظر توانی کرد

دیوان حافظ –  هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

دیوان حافظ – باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

دیوان حافظ – می‌دمد صبح و کله بست سحاب

دیوان حافظ –  دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

دیوان حافظ – آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

دیوان حافظ –  گر می‌فروش حاجت رندان روا کند

دیوان حافظ – حال دل با تو گفتنم، هوس است

دیوان حافظ – روزگاریست که سودای بتان دین من است

دیوان حافظ – سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

دیوان حافظ – تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

دیوان حافظ – دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد

دیوان حافظ – دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند

دیوان حافظ – گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت

دیوان حافظ – سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد

دیوان حافظ –  در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد

دیوان حافظ – دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

دیوان حافظ – به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست

دیوان حافظ – در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند

دیوان حافظ – خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

دیوان حافظ – تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

دیوان حافظ – چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست

دیوان حافظ – شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

دیوان حافظ – سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

دیوان حافظ – دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد

دیوان حافظ – ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

دیوان حافظ – واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند

دیوان حافظ – آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست