دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

دیوان حافظ – شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ –  در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد

دیوان حافظ – خم زلف تو دام کفر و دین است

دیوان حافظ – اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

دیوان حافظ – حسن تو همیشه در فزون باد

دیوان حافظ – خوش آمد گل وز آن خوش‌تر نباشد

دیوان حافظ – سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت

دیوان حافظ – حال دل با تو گفتنم، هوس است

دیوان حافظ –  دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

دیوان حافظ – المنة لله که در میکده باز است

دیوان حافظ – خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست

دیوان حافظ – ساقیا برخیز و درده جام را

دیوان حافظ – یارم چو قدح به دست گیرد

دیوان حافظ – گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب

دیوان حافظ – در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است

دیوان حافظ – خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

دیوان حافظ –  هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

دیوان حافظ – روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست

دیوان حافظ – دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد

دیوان حافظ – رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

دیوان حافظ – مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

دیوان حافظ – سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ – بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت

دیوان حافظ – هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد

دیوان حافظ – آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست

دیوان حافظ – صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است

دیوان حافظ – خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

دیوان حافظ – دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست

دیوان حافظ – شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست

دیوان حافظ – به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد

دیوان حافظ – سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

دیوان حافظ – کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست

دیوان حافظ – صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد

دیوان حافظ – دارم امید عاطفتی از جناب دوست

دیوان حافظ – آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

دیوان حافظ – صوفی از پرتو می راز نهانی دانست

دیوان حافظ – دلی که غیب نمای است و جام جم دارد

دیوان حافظ – آن که از سنبل او غالیه تابی دارد

دیوان حافظ –  صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد

دیوان حافظ – عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه‌سرشت

دیوان حافظ – عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

دیوان حافظ –  ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

دیوان حافظ – مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست