دیوان حافظ – هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد

دیوان حافظ – خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست

دیوان حافظ – تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

دیوان حافظ – ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست

دیوان حافظ – دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت

دیوان حافظ – هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

دیوان حافظ – نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

دیوان حافظ – ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

دیوان حافظ – صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

دیوان حافظ – راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

دیوان حافظ – روز وصل دوستداران یاد باد

دیوان حافظ – به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

دیوان حافظ – یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود

دیوان حافظ – همای اوج سعادت به دام ما افتد

دیوان حافظ – روضه خلد برین خلوت درویشان است

دیوان حافظ – جان بی‌جمال جانان میل جهان ندارد

دیوان حافظ – ساقیا آمدن عید، مبارک بادت

دیوان حافظ – سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

دیوان حافظ – مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

دیوان حافظ – شاهدان گر دلبری زین سان کنند

دیوان حافظ – روزگاریست که سودای بتان دین من است

دیوان حافظ – خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

دیوان حافظ – طایر دولت اگر باز گذاری بکند

دیوان حافظ – چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست

دیوان حافظ – تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

دیوان حافظ – مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

دیوان حافظ – قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

دیوان حافظ – دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست

دیوان حافظ – شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت

دیوان حافظ – سحر بلبل حکایت با صبا کرد

دیوان حافظ – حسن تو همیشه در فزون باد

دیوان حافظ – دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

دیوان حافظ – اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست

دیوان حافظ – صوفی از پرتو می راز نهانی دانست

دیوان حافظ – آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت

دیوان حافظ – رونق عهد شباب است دگر بستان را

دیوان حافظ – کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

دیوان حافظ – دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد

دیوان حافظ – به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست

دیوان حافظ – اگر روم ز پی‌اش فتنه‌ها برانگیزد

دیوان حافظ – جز آستان توام در جهان پناهی نیست

دیوان حافظ –  گر می‌فروش حاجت رندان روا کند

دیوان حافظ – در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

دیوان حافظ –  هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – خیال روی تو در هر طریق همره ماست

دیوان حافظ – زاهد خلوت‌نشین دوش به میخانه شد