دیوان حافظ – خیال روی تو در هر طریق همره ماست

دیوان حافظ – زاهد خلوت‌نشین دوش به میخانه شد

دیوان حافظ – مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

دیوان حافظ – خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ – گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت

دیوان حافظ – خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد

دیوان حافظ – سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

دیوان حافظ – ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

دیوان حافظ – حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست

دیوان حافظ – دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد

دیوان حافظ – خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

دیوان حافظ – ساقی بیار باده که ماه صیام رفت

دیوان حافظ – سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد

دیوان حافظ – دل سراپرده محبت اوست

دیوان حافظ – چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست

دیوان حافظ – ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد

دیوان حافظ – ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است

دیوان حافظ – خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

دیوان حافظ – یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد

دیوان حافظ – تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

دیوان حافظ – رواق منظر چشم من آشیانه توست

دیوان حافظ – من و انکار شراب این چه حکایت باشد

دیوان حافظ – دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

دیوان حافظ – خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست

دیوان حافظ –  سحرم دولت بیدار به بالین آمد

دیوان حافظ – صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

دیوان حافظ – باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

دیوان حافظ – تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

دیوان حافظ – روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست

دیوان حافظ – ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

دیوان حافظ – به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را

دیوان حافظ – المنة لله که در میکده باز است

دیوان حافظ – سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت

دیوان حافظ – دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد

دیوان حافظ – اگر روم ز پی‌اش فتنه‌ها برانگیزد

دیوان حافظ – دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

دیوان حافظ – دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند

دیوان حافظ – مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

دیوان حافظ – بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دیوان حافظ – آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

دیوان حافظ – پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

دیوان حافظ – دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

دیوان حافظ – آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

دیوان حافظ – عشق تو نهال حیرت آمد

دیوان حافظ – سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود

دیوان حافظ – دلم جز مهر مه‌رویان طریقی بر نمی‌گیرد

دیوان حافظ –  گر می‌فروش حاجت رندان روا کند