دیوان حافظ – سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

دیوان حافظ –  سحرم دولت بیدار به بالین آمد

دیوان حافظ – خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

دیوان حافظ – صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد

دیوان حافظ – جان بی‌جمال جانان میل جهان ندارد

دیوان حافظ – روشنی طلعت تو ماه ندارد

دیوان حافظ – بی مهر رخت روز مرا نور نماندست

دیوان حافظ – شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

دیوان حافظ – عشق تو نهال حیرت آمد

دیوان حافظ – آن که از سنبل او غالیه تابی دارد

دیوان حافظ – دل من در هوای روی فرخ

دیوان حافظ – رواق منظر چشم من آشیانه توست

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند

دیوان حافظ – چه مستی است ندانم که رو به ما آورد

دیوان حافظ – آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

دیوان حافظ – بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست

دیوان حافظ – تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

دیوان حافظ – یارم چو قدح به دست گیرد

دیوان حافظ – روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست

دیوان حافظ – سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

دیوان حافظ – تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

دیوان حافظ – دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را

دیوان حافظ – یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانه کیست

دیوان حافظ – دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد

دیوان حافظ – ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت

دیوان حافظ – آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

دیوان حافظ – یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

دیوان حافظ – روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست

دیوان حافظ – اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

دیوان حافظ – زاهد خلوت‌نشین دوش به میخانه شد

دیوان حافظ – شاهدان گر دلبری زین سان کنند

دیوان حافظ – خم زلف تو دام کفر و دین است

دیوان حافظ – ساقی به نور باده برافروز جام ما

دیوان حافظ – مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

دیوان حافظ – بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

دیوان حافظ – خیال روی تو در هر طریق همره ماست

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود

دیوان حافظ – نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد

دیوان حافظ – بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دیوان حافظ – به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست

دیوان حافظ – مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست

دیوان حافظ – حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت

دیوان حافظ – به آب روشن می عارفی طهارت کرد

دیوان حافظ – زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست

دیوان حافظ – بود آیا که در میکده‌ها بگشایند

دیوان حافظ – دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

دیوان حافظ – دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

دیوان حافظ – گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد