دیوان حافظ – تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

دیوان حافظ – جان بی‌جمال جانان میل جهان ندارد

دیوان حافظ – کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

دیوان حافظ – طایر دولت اگر باز گذاری بکند

دیوان حافظ – تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

دیوان حافظ – خیال روی تو در هر طریق همره ماست

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

دیوان حافظ – اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

دیوان حافظ – جمالت آفتاب هر نظر باد

دیوان حافظ – گل بی‌رخ یار خوش نباشد

دیوان حافظ – سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

دیوان حافظ – یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود

دیوان حافظ – شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – نفس باد صبا مشک‌فشان خواهد شد

دیوان حافظ – دلی که غیب نمای است و جام جم دارد

دیوان حافظ – بود آیا که در میکده‌ها بگشایند

دیوان حافظ – حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

دیوان حافظ – ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

دیوان حافظ – المنة لله که در میکده باز است

دیوان حافظ – گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

دیوان حافظ – رواق منظر چشم من آشیانه توست

دیوان حافظ – یارم چو قدح به دست گیرد

دیوان حافظ – زان یار دل‌نوازم شکری است با شکایت

دیوان حافظ – شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت

دیوان حافظ – چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد

دیوان حافظ – سحر بلبل حکایت با صبا کرد

دیوان حافظ – برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

دیوان حافظ – دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

دیوان حافظ – دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد

دیوان حافظ –  گر می‌فروش حاجت رندان روا کند

دیوان حافظ – به کوی میکده هر سالکی که ره دانست

دیوان حافظ – کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

دیوان حافظ –  سحرم دولت بیدار به بالین آمد

دیوان حافظ – دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

دیوان حافظ – صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است

دیوان حافظ – می‌دمد صبح و کله بست سحاب

دیوان حافظ – همای اوج سعادت به دام ما افتد

دیوان حافظ – زاهد خلوت‌نشین دوش به میخانه شد

دیوان حافظ – آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

دیوان حافظ – راهی‌ست راه عشق که هیچش کناره نیست

دیوان حافظ – شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

دیوان حافظ – باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

دیوان حافظ – پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد