دیوان حافظ – مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

دیوان حافظ – جز آستان توام در جهان پناهی نیست

دیوان حافظ – خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

دیوان حافظ – روشنی طلعت تو ماه ندارد

دیوان حافظ – آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

دیوان حافظ – دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد

دیوان حافظ –  ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

دیوان حافظ – در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست

دیوان حافظ – برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

دیوان حافظ – یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

دیوان حافظ – قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

دیوان حافظ – به آب روشن می عارفی طهارت کرد

دیوان حافظ – شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

دیوان حافظ – گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب

دیوان حافظ – بنال بلبل اگر با منت سر یاریست

دیوان حافظ – دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد

دیوان حافظ – بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست

دیوان حافظ – روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

دیوان حافظ – دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

دیوان حافظ – خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست

دیوان حافظ – یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد

دیوان حافظ – روزگاریست که سودای بتان دین من است

دیوان حافظ – پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود

دیوان حافظ – گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند

دیوان حافظ – سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

دیوان حافظ – همای اوج سعادت به دام ما افتد

دیوان حافظ – ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست

دیوان حافظ – میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

دیوان حافظ – بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دیوان حافظ – منم که گوشه میخانه خانقاه من است

دیوان حافظ – یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود

دیوان حافظ – من و انکار شراب این چه حکایت باشد

دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

دیوان حافظ – یارم چو قدح به دست گیرد

دیوان حافظ – گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ – خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

دیوان حافظ – شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت

دیوان حافظ – صوفی بیا که آینه صافیست جام را

دیوان حافظ – اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

دیوان حافظ – گل بی‌رخ یار خوش نباشد

دیوان حافظ – چه مستی است ندانم که رو به ما آورد

دیوان حافظ – سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت

دیوان حافظ – آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

دیوان حافظ – دل من در هوای روی فرخ

دیوان حافظ – دلم جز مهر مه‌رویان طریقی بر نمی‌گیرد

دیوان حافظ – صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

دیوان حافظ –  گر می‌فروش حاجت رندان روا کند

دیوان حافظ – درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد