دیوان حافظ – به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست

دیوان حافظ – آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت

دیوان حافظ – آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

دیوان حافظ – صوفی بیا که آینه صافیست جام را

دیوان حافظ – دل من در هوای روی فرخ

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ – سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت

دیوان حافظ – صوفی از پرتو می راز نهانی دانست

دیوان حافظ – رونق عهد شباب است دگر بستان را

دیوان حافظ –  صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد

دیوان حافظ – می‌دمد صبح و کله بست سحاب

دیوان حافظ –  سحرم دولت بیدار به بالین آمد

دیوان حافظ – المنة لله که در میکده باز است

دیوان حافظ – آن کس که به دست جام دارد

دیوان حافظ – نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد

دیوان حافظ – سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

دیوان حافظ – دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

دیوان حافظ – دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد

دیوان حافظ – خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست

دیوان حافظ – دل از من برد و روی از من نهان کرد

دیوان حافظ – یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود

دیوان حافظ – صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ – بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد

دیوان حافظ – روزگاریست که سودای بتان دین من است

دیوان حافظ – دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

دیوان حافظ – دلم جز مهر مه‌رویان طریقی بر نمی‌گیرد

دیوان حافظ – صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

دیوان حافظ – یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد

دیوان حافظ – شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

دیوان حافظ – چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد

دیوان حافظ – مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

دیوان حافظ – تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

دیوان حافظ – نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

دیوان حافظ – درد ما را نیست درمان الغیاث

دیوان حافظ –  نقدها را بود آیا که عیاری گیرند

دیوان حافظ – جز آستان توام در جهان پناهی نیست

دیوان حافظ – دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

دیوان حافظ – روشنی طلعت تو ماه ندارد

دیوان حافظ – زان یار دل‌نوازم شکری است با شکایت

دیوان حافظ – مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

دیوان حافظ – مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

دیوان حافظ – راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

دیوان حافظ – رواق منظر چشم من آشیانه توست

دیوان حافظ – اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

دیوان حافظ – همای اوج سعادت به دام ما افتد

دیوان حافظ – آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

دیوان حافظ – به سر جام جم آنگه نظر توانی کرد

دیوان حافظ – بی مهر رخت روز مرا نور نماندست

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد