دیوان حافظ – ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است

دیوان حافظ – بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند

دیوان حافظ – شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

دیوان حافظ – گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند

دیوان حافظ – خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

دیوان حافظ – صوفی از پرتو می راز نهانی دانست

دیوان حافظ – ما را ز خیال تو چه پروای شراب است

دیوان حافظ – همای اوج سعادت به دام ما افتد

دیوان حافظ – زاهد خلوت‌نشین دوش به میخانه شد

دیوان حافظ – سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد

دیوان حافظ – شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت

دیوان حافظ – عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه‌سرشت

دیوان حافظ – چه مستی است ندانم که رو به ما آورد

دیوان حافظ – گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب

دیوان حافظ – دل سراپرده محبت اوست

دیوان حافظ – به آب روشن می عارفی طهارت کرد

دیوان حافظ – بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست

دیوان حافظ – دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد

دیوان حافظ – زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست

دیوان حافظ – می‌دمد صبح و کله بست سحاب

دیوان حافظ – ای شاهد قدسی، که کشد بند نقابت

دیوان حافظ – دلی که غیب نمای است و جام جم دارد

دیوان حافظ – به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد

دیوان حافظ – دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد

دیوان حافظ – مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

دیوان حافظ – کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست

دیوان حافظ – اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست

دیوان حافظ – دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

دیوان حافظ – ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما

دیوان حافظ – دل از من برد و روی از من نهان کرد

دیوان حافظ – جان بی‌جمال جانان میل جهان ندارد

دیوان حافظ –  در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد

دیوان حافظ – مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

دیوان حافظ – یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود

دیوان حافظ – المنة لله که در میکده باز است

دیوان حافظ – خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

دیوان حافظ – ساقی به نور باده برافروز جام ما

دیوان حافظ – مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد

دیوان حافظ –  دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

دیوان حافظ – حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ – خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

دیوان حافظ – هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد

دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند

دیوان حافظ – بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت

دیوان حافظ – به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست

دیوان حافظ – راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

دیوان حافظ – نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد