دیوان حافظ – کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

دیوان حافظ – قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

دیوان حافظ – یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود

دیوان حافظ – دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت

دیوان حافظ – شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

دیوان حافظ – روشنی طلعت تو ماه ندارد

دیوان حافظ – آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

دیوان حافظ – صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

دیوان حافظ – زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست

دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

دیوان حافظ – شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

دیوان حافظ – بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست

دیوان حافظ – در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

دیوان حافظ – کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

دیوان حافظ – یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ – مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

دیوان حافظ – سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود

دیوان حافظ – در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند

دیوان حافظ – زان یار دل‌نوازم شکری است با شکایت

دیوان حافظ – در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست

دیوان حافظ – خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست

دیوان حافظ – ساقیا آمدن عید، مبارک بادت

دیوان حافظ – ساقی به نور باده برافروز جام ما

دیوان حافظ – یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانه کیست

دیوان حافظ – آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

دیوان حافظ – دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند

دیوان حافظ – عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

دیوان حافظ – بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دیوان حافظ – حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

دیوان حافظ – گل بی‌رخ یار خوش نباشد

دیوان حافظ – روزگاریست که سودای بتان دین من است

دیوان حافظ – زلفت هزار دل به یکی تاره مو ببست

دیوان حافظ –  هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

دیوان حافظ – چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد

دیوان حافظ – دل سراپرده محبت اوست

دیوان حافظ – ای شاهد قدسی، که کشد بند نقابت

دیوان حافظ – سحر بلبل حکایت با صبا کرد

دیوان حافظ – اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح

دیوان حافظ – حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت

دیوان حافظ – اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

دیوان حافظ – تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

دیوان حافظ – دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

دیوان حافظ – گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ – خیال روی تو در هر طریق همره ماست

دیوان حافظ – شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

دیوان حافظ – آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست

دیوان حافظ – بنال بلبل اگر با منت سر یاریست