دیوان حافظ –  دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – زان یار دل‌نوازم شکری است با شکایت

دیوان حافظ – حال دل با تو گفتنم، هوس است

دیوان حافظ – ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – رونق عهد شباب است دگر بستان را

دیوان حافظ – ما را ز خیال تو چه پروای شراب است

دیوان حافظ – ساقی ار باده از این دست به جام اندازد

دیوان حافظ – مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

دیوان حافظ –  ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

دیوان حافظ – سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

دیوان حافظ – کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

دیوان حافظ – نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد

دیوان حافظ – خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست

دیوان حافظ – مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

دیوان حافظ – کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

دیوان حافظ – حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

دیوان حافظ – همای اوج سعادت به دام ما افتد

دیوان حافظ – صلاح کار کجا و من خراب کجا

دیوان حافظ – دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

دیوان حافظ – خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

دیوان حافظ – دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد

دیوان حافظ – ساقی به نور باده برافروز جام ما

دیوان حافظ – آن کس که به دست جام دارد

دیوان حافظ – دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد

دیوان حافظ – به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را

دیوان حافظ – ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما

دیوان حافظ – دلم جز مهر مه‌رویان طریقی بر نمی‌گیرد

دیوان حافظ – یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

دیوان حافظ – حسن تو همیشه در فزون باد

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

دیوان حافظ – دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد

دیوان حافظ – دل سراپرده محبت اوست

دیوان حافظ – بود آیا که در میکده‌ها بگشایند

دیوان حافظ – صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

دیوان حافظ – دل از من برد و روی از من نهان کرد

دیوان حافظ – مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد

دیوان حافظ – اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح

دیوان حافظ – در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

دیوان حافظ – قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ – روشنی طلعت تو ماه ندارد

دیوان حافظ – هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد

دیوان حافظ – شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

دیوان حافظ –  نقدها را بود آیا که عیاری گیرند

دیوان حافظ – زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست

دیوان حافظ – عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه‌سرشت

دیوان حافظ – ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست

دیوان حافظ – شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست