دیوان حافظ – نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد

دیوان حافظ – منم که گوشه میخانه خانقاه من است

دیوان حافظ – شراب و عیش نهان چیست کار بی‌بنیاد

دیوان حافظ – جز آستان توام در جهان پناهی نیست

دیوان حافظ – خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

دیوان حافظ – روزگاریست که سودای بتان دین من است

دیوان حافظ – خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

دیوان حافظ – روز وصل دوستداران یاد باد

دیوان حافظ – سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – لعل سیراب به‌خون‌تشنه‌ لب یار من است

دیوان حافظ – صوفی بیا که آینه صافیست جام را

دیوان حافظ – صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

دیوان حافظ – ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما

دیوان حافظ – آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

دیوان حافظ –  ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

دیوان حافظ – چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد

دیوان حافظ –  هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – المنة لله که در میکده باز است

دیوان حافظ – یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانه کیست

دیوان حافظ –  صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد

دیوان حافظ – دلم جز مهر مه‌رویان طریقی بر نمی‌گیرد

دیوان حافظ – راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

دیوان حافظ – صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

دیوان حافظ – گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند

دیوان حافظ – ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

دیوان حافظ – دلی که غیب نمای است و جام جم دارد

دیوان حافظ – کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

دیوان حافظ – اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح

دیوان حافظ – هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

دیوان حافظ – دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد

دیوان حافظ – مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

دیوان حافظ – چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت

دیوان حافظ – مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

دیوان حافظ – مژده ای دل که دگر باد صبا بازآمد

دیوان حافظ – تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

دیوان حافظ – نفس باد صبا مشک‌فشان خواهد شد

دیوان حافظ – زان یار دل‌نوازم شکری است با شکایت

دیوان حافظ – آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

دیوان حافظ – سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

دیوان حافظ – میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

دیوان حافظ –  هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

دیوان حافظ – اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست

دیوان حافظ – دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

دیوان حافظ – اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

دیوان حافظ – آن که از سنبل او غالیه تابی دارد

دیوان حافظ – روز هجران و شب فرقت یار آخر شد