دیوان حافظ – حال دل با تو گفتنم، هوس است

دیوان حافظ – چه مستی است ندانم که رو به ما آورد

دیوان حافظ – ساقی به نور باده برافروز جام ما

دیوان حافظ – دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

دیوان حافظ – پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

دیوان حافظ – دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

دیوان حافظ – المنة لله که در میکده باز است

دیوان حافظ – خم زلف تو دام کفر و دین است

دیوان حافظ – نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد

دیوان حافظ – مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

دیوان حافظ – سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

دیوان حافظ – لعل سیراب به‌خون‌تشنه‌ لب یار من است

دیوان حافظ – ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

دیوان حافظ – خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

دیوان حافظ – اگر روم ز پی‌اش فتنه‌ها برانگیزد

دیوان حافظ – شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

دیوان حافظ – تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

دیوان حافظ – خواب آن نرگس فتان تو بی چیزی نیست

دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت

دیوان حافظ – برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

دیوان حافظ – دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

دیوان حافظ –  در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد

دیوان حافظ – مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

دیوان حافظ – کنون که بر کف گل جام باده صاف است

دیوان حافظ – خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست

دیوان حافظ –  گر می‌فروش حاجت رندان روا کند

دیوان حافظ – نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

دیوان حافظ – خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

دیوان حافظ – به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست

دیوان حافظ – خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

دیوان حافظ – دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست

دیوان حافظ – اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست

دیوان حافظ – یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود

دیوان حافظ – عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

دیوان حافظ – چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست

دیوان حافظ – خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

دیوان حافظ – بنال بلبل اگر با منت سر یاریست

دیوان حافظ – سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ – روی تو کس ندید و هزارت رقیب هست

دیوان حافظ – آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

دیوان حافظ – درد ما را نیست درمان الغیاث

دیوان حافظ – صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد

دیوان حافظ – اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

دیوان حافظ – بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد