دیوان حافظ – دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد

دیوان حافظ – رونق عهد شباب است دگر بستان را

دیوان حافظ – مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

دیوان حافظ – خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

دیوان حافظ – نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد

دیوان حافظ – خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست

دیوان حافظ – اگر روم ز پی‌اش فتنه‌ها برانگیزد

دیوان حافظ – شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت

دیوان حافظ –  هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

دیوان حافظ – حسن تو همیشه در فزون باد

دیوان حافظ – شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت

دیوان حافظ –  هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

دیوان حافظ – ای شاهد قدسی، که کشد بند نقابت

دیوان حافظ – آن کس که به دست جام دارد

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ – نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد

دیوان حافظ – زان یار دل‌نوازم شکری است با شکایت

دیوان حافظ – چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد

دیوان حافظ – ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

دیوان حافظ – مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

دیوان حافظ – مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

دیوان حافظ – عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

دیوان حافظ – منم که گوشه میخانه خانقاه من است

دیوان حافظ – اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست

دیوان حافظ – صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

دیوان حافظ – نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

دیوان حافظ – دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

دیوان حافظ – کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

دیوان حافظ – چه مستی است ندانم که رو به ما آورد

دیوان حافظ – رواق منظر چشم من آشیانه توست

دیوان حافظ – آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست

دیوان حافظ – آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

دیوان حافظ – خیال روی تو در هر طریق همره ماست

دیوان حافظ – اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

دیوان حافظ – صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

دیوان حافظ – مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

دیوان حافظ – راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

دیوان حافظ – سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

دیوان حافظ – صلاح کار کجا و من خراب کجا

دیوان حافظ – بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند

دیوان حافظ – برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

دیوان حافظ – دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد

دیوان حافظ – بی مهر رخت روز مرا نور نماندست

دیوان حافظ –  گر می‌فروش حاجت رندان روا کند

دیوان حافظ – سحر بلبل حکایت با صبا کرد

دیوان حافظ – حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

دیوان حافظ – تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج