دیوان حافظ – آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

دیوان حافظ – دارم امید عاطفتی از جناب دوست

دیوان حافظ – دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد

دیوان حافظ – دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

دیوان حافظ – نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

دیوان حافظ – غلام نرگس مست تو تاجدارانند

دیوان حافظ – دلی که غیب نمای است و جام جم دارد

دیوان حافظ – ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت

دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

دیوان حافظ – کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند

دیوان حافظ – دل من در هوای روی فرخ

دیوان حافظ – بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه‌بان دارد

دیوان حافظ – صوفی از پرتو می راز نهانی دانست

دیوان حافظ – کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

دیوان حافظ – دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را

دیوان حافظ – روشنی طلعت تو ماه ندارد

دیوان حافظ – شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

دیوان حافظ – مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

دیوان حافظ – سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود

دیوان حافظ – کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

دیوان حافظ – قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

دیوان حافظ – بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد

دیوان حافظ – بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند

دیوان حافظ – من و انکار شراب این چه حکایت باشد

دیوان حافظ – عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

دیوان حافظ – شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت

دیوان حافظ – در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست

دیوان حافظ – نسیم باد صبا دوشم آگهی آورد

دیوان حافظ –  هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

دیوان حافظ – مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

دیوان حافظ – نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد

دیوان حافظ – ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست

دیوان حافظ – مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

دیوان حافظ – ساقیا برخیز و درده جام را

دیوان حافظ – مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

دیوان حافظ – می‌دمد صبح و کله بست سحاب

دیوان حافظ – هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد

دیوان حافظ – سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ – رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد

دیوان حافظ – ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما

دیوان حافظ – سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

دیوان حافظ – تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

دیوان حافظ – دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست

دیوان حافظ – بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

دیوان حافظ – خیال روی تو در هر طریق همره ماست

دیوان حافظ – صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

دیوان حافظ – شاهدان گر دلبری زین سان کنند