دیوان حافظ – ساقیا آمدن عید، مبارک بادت

دیوان حافظ – غلام نرگس مست تو تاجدارانند

دیوان حافظ – سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

دیوان حافظ – مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست

دیوان حافظ – یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد

دیوان حافظ – طایر دولت اگر باز گذاری بکند

دیوان حافظ – دل من در هوای روی فرخ

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ – اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

دیوان حافظ – ساقی بیار باده که ماه صیام رفت

دیوان حافظ –  صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد

دیوان حافظ – کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست

دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست

دیوان حافظ – دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

دیوان حافظ – منم که گوشه میخانه خانقاه من است

دیوان حافظ – تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

دیوان حافظ – کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

دیوان حافظ – سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود

دیوان حافظ – دل از من برد و روی از من نهان کرد

دیوان حافظ –  ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

دیوان حافظ – یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود

دیوان حافظ – دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند

دیوان حافظ – صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد

دیوان حافظ – سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

دیوان حافظ – ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست

دیوان حافظ – آن کس که به دست جام دارد

دیوان حافظ – روزگاریست که سودای بتان دین من است

دیوان حافظ –  هر که را با خط سبزت سر سودا باشد

دیوان حافظ – اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – بعد از این دست من و دامن آن سرو بلند

دیوان حافظ – المنة لله که در میکده باز است

دیوان حافظ – روز وصل دوستداران یاد باد

دیوان حافظ – سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد

دیوان حافظ – دلم جز مهر مه‌رویان طریقی بر نمی‌گیرد

دیوان حافظ – دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را

دیوان حافظ – پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

دیوان حافظ – صوفی بیا که آینه صافیست جام را

دیوان حافظ – بنال بلبل اگر با منت سر یاریست

دیوان حافظ – لعل سیراب به‌خون‌تشنه‌ لب یار من است

دیوان حافظ – اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را

دیوان حافظ – ساقیا برخیز و درده جام را

دیوان حافظ – خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

دیوان حافظ – خم زلف تو دام کفر و دین است

دیوان حافظ – سحر بلبل حکایت با صبا کرد

دیوان حافظ – دارم امید عاطفتی از جناب دوست

دیوان حافظ – بود آیا که در میکده‌ها بگشایند

دیوان حافظ – رواق منظر چشم من آشیانه توست

دیوان حافظ – صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد