دیوان حافظ – سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود

دیوان حافظ – مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

دیوان حافظ – ساقیا آمدن عید، مبارک بادت

دیوان حافظ – صبا به لطف بگو آن غزال رعنا را

دیوان حافظ – در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

دیوان حافظ – صوفی از پرتو می راز نهانی دانست

دیوان حافظ – آن که رخسار تو را رنگ گل و نسرین داد

دیوان حافظ – دلی که غیب نمای است و جام جم دارد

دیوان حافظ – ساقی به نور باده برافروز جام ما

دیوان حافظ – صوفی بیا که آینه صافیست جام را

دیوان حافظ – اگر روم ز پی‌اش فتنه‌ها برانگیزد

دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

دیوان حافظ – دوش آگهی ز یار سفر کرده داد باد

دیوان حافظ – کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

دیوان حافظ – کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست

دیوان حافظ – دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد

دیوان حافظ – رواق منظر چشم من آشیانه توست

دیوان حافظ – نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

دیوان حافظ – یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد

دیوان حافظ – ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ – دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

دیوان حافظ – بی مهر رخت روز مرا نور نماندست

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را

دیوان حافظ – راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

دیوان حافظ – تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

دیوان حافظ – ساقی ار باده از این دست به جام اندازد

دیوان حافظ – بود آیا که در میکده‌ها بگشایند

دیوان حافظ – بتی دارم که گرد گل ز سنبل سایه‌بان دارد

دیوان حافظ – دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد

دیوان حافظ – صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

دیوان حافظ – دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت

دیوان حافظ – زان یار دل‌نوازم شکری است با شکایت

دیوان حافظ – گفتم ای سلطان خوبان رحم کن بر این غریب

دیوان حافظ – جان بی‌جمال جانان میل جهان ندارد

دیوان حافظ – شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

دیوان حافظ – صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

دیوان حافظ – غلام نرگس مست تو تاجدارانند

دیوان حافظ – کنون که بر کف گل جام باده صاف است

دیوان حافظ – رونق عهد شباب است دگر بستان را

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت

دیوان حافظ – خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

دیوان حافظ – بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دیوان حافظ – حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست

دیوان حافظ – جمالت آفتاب هر نظر باد

دیوان حافظ – خم زلف تو دام کفر و دین است

دیوان حافظ –  نقدها را بود آیا که عیاری گیرند