دیوان حافظ – ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت

دیوان حافظ – صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است

دیوان حافظ – گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

دیوان حافظ – پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – درد ما را نیست درمان الغیاث

دیوان حافظ – شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

دیوان حافظ – روضه خلد برین خلوت درویشان است

دیوان حافظ – ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

دیوان حافظ – رونق عهد شباب است دگر بستان را

دیوان حافظ – آن کیست کز روی کرم با ما وفاداری کند

دیوان حافظ – روز وصل دوستداران یاد باد

دیوان حافظ – دل من در هوای روی فرخ

دیوان حافظ –  صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – رواق منظر چشم من آشیانه توست

دیوان حافظ – سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود

دیوان حافظ – چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست

دیوان حافظ – صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

دیوان حافظ – دیدی که یار جز سر جور و ستم نداشت

دیوان حافظ – دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست

دیوان حافظ – گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

دیوان حافظ – خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

دیوان حافظ – دارم امید عاطفتی از جناب دوست

دیوان حافظ – به کوی میکده هر سالکی که ره دانست

دیوان حافظ – دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

دیوان حافظ – اگر نه باده غم دل ز یاد ما ببرد

دیوان حافظ –  هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ – همای اوج سعادت به دام ما افتد

دیوان حافظ – روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست

دیوان حافظ – هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد

دیوان حافظ – دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد

دیوان حافظ – ما را ز خیال تو چه پروای شراب است

دیوان حافظ – یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود

دیوان حافظ – خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد

دیوان حافظ –  گر می‌فروش حاجت رندان روا کند

دیوان حافظ – خیال روی تو در هر طریق همره ماست

دیوان حافظ – صبا وقت سحر بویی ز زلف یار می‌آورد

دیوان حافظ – ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد

دیوان حافظ – حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت

دیوان حافظ – ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست

دیوان حافظ – به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست

دیوان حافظ – راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

دیوان حافظ – آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

دیوان حافظ – شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

دیوان حافظ – گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت

دیوان حافظ – تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

دیوان حافظ – زلفت هزار دل به یکی تاره مو ببست

دیوان حافظ – جمالت آفتاب هر نظر باد