دیوان حافظ – دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود

دیوان حافظ – بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد

دیوان حافظ – نفس باد صبا مشک‌فشان خواهد شد

دیوان حافظ – شنیده‌ام سخنی خوش که پیر کنعان گفت

دیوان حافظ – ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست

دیوان حافظ – دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند

دیوان حافظ – دوستان دختر رز توبه ز مستوری کرد

دیوان حافظ –  دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

دیوان حافظ – به حسن و خلق و وفا کس به یار ما نرسد

دیوان حافظ – ما را ز خیال تو چه پروای شراب است

دیوان حافظ – بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت

دیوان حافظ – مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

دیوان حافظ – رونق عهد شباب است دگر بستان را

دیوان حافظ –  نقدها را بود آیا که عیاری گیرند

دیوان حافظ – رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد

دیوان حافظ – بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

دیوان حافظ – صوفی از پرتو می راز نهانی دانست

دیوان حافظ – من و انکار شراب این چه حکایت باشد

دیوان حافظ – آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

دیوان حافظ – عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه‌سرشت

دیوان حافظ – راهی‌ست راه عشق که هیچش کناره نیست

دیوان حافظ – دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد

دیوان حافظ – یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد

دیوان حافظ – طایر دولت اگر باز گذاری بکند

دیوان حافظ – دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد

دیوان حافظ – مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

دیوان حافظ – دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

دیوان حافظ – رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد

دیوان حافظ – مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

دیوان حافظ – یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود

دیوان حافظ – اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

دیوان حافظ – تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

دیوان حافظ – خوش است خلوت اگر یار یار من باشد

دیوان حافظ – خیال روی تو در هر طریق همره ماست

دیوان حافظ – ساقی به نور باده برافروز جام ما

دیوان حافظ – خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

دیوان حافظ – حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت

دیوان حافظ – گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند

دیوان حافظ – دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ – صلاح کار کجا و من خراب کجا

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ – صوفی بیا که آینه صافیست جام را

دیوان حافظ – اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح

دیوان حافظ – سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود

دیوان حافظ – هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

دیوان حافظ – دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند