دیوان حافظ – تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

دیوان حافظ – دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد

دیوان حافظ – جمالت آفتاب هر نظر باد

دیوان حافظ – تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

دیوان حافظ – شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

دیوان حافظ – دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد

دیوان حافظ – مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

دیوان حافظ – روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست

دیوان حافظ – اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را

دیوان حافظ – اگر به مذهب تو خون عاشق است مباح

دیوان حافظ – خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

دیوان حافظ – لعل سیراب به‌خون‌تشنه‌ لب یار من است

دیوان حافظ –  ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

دیوان حافظ – ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

دیوان حافظ – آن که از سنبل او غالیه تابی دارد

دیوان حافظ – بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت

دیوان حافظ – یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

دیوان حافظ – ساقیا برخیز و درده جام را

دیوان حافظ – صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

دیوان حافظ – خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

دیوان حافظ – قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

دیوان حافظ – روضه خلد برین خلوت درویشان است

دیوان حافظ – مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

دیوان حافظ – بی مهر رخت روز مرا نور نماندست

دیوان حافظ – اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

دیوان حافظ – خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد

دیوان حافظ – در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست

دیوان حافظ – ساقی بیار باده که ماه صیام رفت

دیوان حافظ – شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

دیوان حافظ – هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد

دیوان حافظ – بنال بلبل اگر با منت سر یاریست

دیوان حافظ – کنون که بر کف گل جام باده صاف است

دیوان حافظ – بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد

دیوان حافظ – برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

دیوان حافظ – مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

دیوان حافظ – دل سراپرده محبت اوست

دیوان حافظ – ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت

دیوان حافظ –  سحرم دولت بیدار به بالین آمد

دیوان حافظ – نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

دیوان حافظ – دارم امید عاطفتی از جناب دوست

دیوان حافظ – بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست

دیوان حافظ – آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

دیوان حافظ – مطلب طاعت و پیمان و صلاح از من مست

دیوان حافظ – خم زلف تو دام کفر و دین است

دیوان حافظ – درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد

دیوان حافظ – صوفی بیا که آینه صافیست جام را

دیوان حافظ – غلام نرگس مست تو تاجدارانند

دیوان حافظ – آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – دلی که غیب نمای است و جام جم دارد