دیوان حافظ – صلاح کار کجا و من خراب کجا

دیوان حافظ – سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

دیوان حافظ – صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ – روز وصل دوستداران یاد باد

دیوان حافظ – مرا مهر سیه چشمان ز سر بیرون نخواهد شد

دیوان حافظ – پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود

دیوان حافظ – دل سراپرده محبت اوست

دیوان حافظ – صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

دیوان حافظ – نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

دیوان حافظ – جان بی‌جمال جانان میل جهان ندارد

دیوان حافظ – بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد

دیوان حافظ – به آب روشن می عارفی طهارت کرد

دیوان حافظ – شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت

دیوان حافظ – چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست

دیوان حافظ – در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

دیوان حافظ – المنة لله که در میکده باز است

دیوان حافظ – دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود

دیوان حافظ – تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

دیوان حافظ – به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را

دیوان حافظ – جمالت آفتاب هر نظر باد

دیوان حافظ – بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

دیوان حافظ – آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

دیوان حافظ – یارم چو قدح به دست گیرد

دیوان حافظ – به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست

دیوان حافظ – روشنی طلعت تو ماه ندارد

دیوان حافظ – شراب و عیش نهان چیست کار بی‌بنیاد

دیوان حافظ – راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

دیوان حافظ – چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد

دیوان حافظ – ای شاهد قدسی، که کشد بند نقابت

دیوان حافظ – به سر جام جم آنگه نظر توانی کرد

دیوان حافظ – دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

دیوان حافظ – مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

دیوان حافظ – سحر بلبل حکایت با صبا کرد

دیوان حافظ – گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند

دیوان حافظ – تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

دیوان حافظ – غلام نرگس مست تو تاجدارانند

دیوان حافظ – زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست

دیوان حافظ – روزه یک سو شد و عید آمد و دل‌ها برخاست

دیوان حافظ –  صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد

دیوان حافظ – صوفی از پرتو می راز نهانی دانست

دیوان حافظ – روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست

دیوان حافظ – گل بی‌رخ یار خوش نباشد

دیوان حافظ – دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند

دیوان حافظ – کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

دیوان حافظ – گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

دیوان حافظ – دل از من برد و روی از من نهان کرد

دیوان حافظ – دمی با غم به سر بردن جهان یک سر نمی‌ارزد

دیوان حافظ – سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

دیوان حافظ –  گر می‌فروش حاجت رندان روا کند