دیوان حافظ – هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

دیوان حافظ – رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

دیوان حافظ – آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

دیوان حافظ – آن سیه‌چرده که شیرینی عالم با اوست

دیوان حافظ –  صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد

دیوان حافظ – سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

دیوان حافظ – حال دل با تو گفتنم، هوس است

دیوان حافظ – دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد

دیوان حافظ – کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

دیوان حافظ – بود آیا که در میکده‌ها بگشایند

دیوان حافظ – به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را

دیوان حافظ – می‌دمد صبح و کله بست سحاب

دیوان حافظ – بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دیوان حافظ – ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

دیوان حافظ – چه لطف بود که ناگاه رشحه قلمت

دیوان حافظ – حسن تو همیشه در فزون باد

دیوان حافظ – چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست

دیوان حافظ – در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند

دیوان حافظ – چه مستی است ندانم که رو به ما آورد

دیوان حافظ – راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

دیوان حافظ – دلبر برفت و دلشدگان را خبر نکرد

دیوان حافظ – سال‌ها دل طلب جام جم از ما می‌کرد

دیوان حافظ – دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را

دیوان حافظ – حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست

دیوان حافظ – روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

دیوان حافظ –  گر می‌فروش حاجت رندان روا کند

دیوان حافظ – زاهد خلوت‌نشین دوش به میخانه شد

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – ای شاهد قدسی، که کشد بند نقابت

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – دل از من برد و روی از من نهان کرد

دیوان حافظ – ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست

دیوان حافظ – دل من در هوای روی فرخ

دیوان حافظ – رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد

دیوان حافظ – خیال روی تو در هر طریق همره ماست

دیوان حافظ – شاهدان گر دلبری زین سان کنند

دیوان حافظ – آن ترک پری چهره که دوش از بر ما رفت

دیوان حافظ – شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

دیوان حافظ – مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

دیوان حافظ – یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود

دیوان حافظ – روزگاریست که سودای بتان دین من است

دیوان حافظ – بنال بلبل اگر با منت سر یاریست

دیوان حافظ – خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

دیوان حافظ – ساقی به نور باده برافروز جام ما

دیوان حافظ – مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

دیوان حافظ – گداخت جان که شود کار دل تمام و نشد

دیوان حافظ – راهی‌ست راه عشق که هیچش کناره نیست

دیوان حافظ – سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت

دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود