دیوان حافظ – واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند

دیوان حافظ – روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

دیوان حافظ – یاد باد آن که نهانت نظری با ما بود

دیوان حافظ – به آب روشن می عارفی طهارت کرد

دیوان حافظ – تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

دیوان حافظ – مطرب عشق عجب ساز و نوایی دارد

دیوان حافظ – سحر چون خسرو خاور علم بر کوهساران زد

دیوان حافظ – رونق عهد شباب است دگر بستان را

دیوان حافظ – خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

دیوان حافظ – جمالت آفتاب هر نظر باد

دیوان حافظ – اگر آن ترک شیرازی به‌‌ دست‌ آرد دل ما را

دیوان حافظ – به ملازمان سلطان، که رساند این دعا را

دیوان حافظ – اگر روم ز پی‌اش فتنه‌ها برانگیزد

دیوان حافظ –  ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – آن شب قدری که گویند اهل خلوت امشب است

دیوان حافظ – مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

دیوان حافظ – حسن تو همیشه در فزون باد

دیوان حافظ – هر آن که جانب اهل خدا نگه دارد

دیوان حافظ – ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

دیوان حافظ – یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانه کیست

دیوان حافظ – نقد صوفی نه همه صافی بی‌غش باشد

دیوان حافظ – برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

دیوان حافظ – ماهم این هفته برون رفت و به چشمم سالی‌ست

دیوان حافظ – گر ز دست زلف مشکینت خطایی رفت رفت

دیوان حافظ – صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است

دیوان حافظ – گل در بر و می در کف و معشوق به کام است

دیوان حافظ – عشق تو نهال حیرت آمد

دیوان حافظ – می‌دمد صبح و کله بست سحاب

دیوان حافظ – ستاره‌ای بدرخشید و ماه مجلس شد

دیوان حافظ – لعل سیراب به‌خون‌تشنه‌ لب یار من است

دیوان حافظ –  دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

دیوان حافظ – در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند

دیوان حافظ – پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

دیوان حافظ – یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد

دیوان حافظ – زاهد خلوت‌نشین دوش به میخانه شد

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

دیوان حافظ – در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

دیوان حافظ – زاهد ظاهرپرست از حال ما آگاه نیست

دیوان حافظ – ساقی ار باده از این دست به جام اندازد

دیوان حافظ – دارم امید عاطفتی از جناب دوست

دیوان حافظ – سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت

دیوان حافظ – کس نیست که افتاده آن زلف دوتا نیست

دیوان حافظ – ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما

دیوان حافظ – دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

دیوان حافظ – زلفت هزار دل به یکی تاره مو ببست

دیوان حافظ – صوفی بیا که آینه صافیست جام را

دیوان حافظ – چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد

دیوان حافظ – ساقی بیار باده که ماه صیام رفت