دیوان حافظ – جز آستان توام در جهان پناهی نیست

دیوان حافظ – صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است

دیوان حافظ – دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود

دیوان حافظ – کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

دیوان حافظ – ساقی بیار باده که ماه صیام رفت

دیوان حافظ – به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست

دیوان حافظ – همای اوج سعادت به دام ما افتد

دیوان حافظ – سمن‌بویان غبار غم چو بنشینند بنشانند

دیوان حافظ – آن کس که به دست جام دارد

دیوان حافظ –  گر می‌فروش حاجت رندان روا کند

دیوان حافظ – مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

دیوان حافظ – دل سراپرده محبت اوست

دیوان حافظ – ای شاهد قدسی، که کشد بند نقابت

دیوان حافظ – صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

دیوان حافظ – حسن تو همیشه در فزون باد

دیوان حافظ – خوش آمد گل وز آن خوش‌تر نباشد

دیوان حافظ – قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

دیوان حافظ – لعل سیراب به‌خون‌تشنه‌ لب یار من است

دیوان حافظ – سرو چمان من چرا میل چمن نمی‌کند

دیوان حافظ – واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

دیوان حافظ – اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست

دیوان حافظ – به آب روشن می عارفی طهارت کرد

دیوان حافظ – روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست

دیوان حافظ – ساقیا آمدن عید، مبارک بادت

دیوان حافظ – روز وصل دوستداران یاد باد

دیوان حافظ – روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

دیوان حافظ – بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دیوان حافظ – روشنی طلعت تو ماه ندارد

دیوان حافظ – دست در حلقه آن زلف دوتا نتوان کرد

دیوان حافظ – دلم جز مهر مه‌رویان طریقی بر نمی‌گیرد

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ –  دوش وقت سحر از غصه نجاتم دادند

دیوان حافظ – دل می‌رود ز دستم صاحب‌دلان خدا را

دیوان حافظ – خلوت گزیده را به تماشا چه حاجت است

دیوان حافظ – تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

دیوان حافظ – تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

دیوان حافظ – خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست

دیوان حافظ – رسید مژده که ایام غم نخواهد ماند

دیوان حافظ – سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود

دیوان حافظ – خدا چو صورت ابروی دلگشای تو بست

دیوان حافظ – میر من خوش می‌روی کاندر سر و پا میرمت

دیوان حافظ – ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

دیوان حافظ – ای فروغ ماه حسن‌، از روی رخشان شما

دیوان حافظ – مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

دیوان حافظ – آن پیک نامور که رسید از دیار دوست

دیوان حافظ – رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد

دیوان حافظ – می‌دمد صبح و کله بست سحاب

دیوان حافظ – چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد