دیوان حافظ –  هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

دیوان حافظ – مردم دیده ما جز به رخت ناظر نیست

دیوان حافظ – زلف‌آشفته و خوی‌کرده و خندان‌لب و مست

دیوان حافظ – تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

دیوان حافظ – منم که گوشه میخانه خانقاه من است

دیوان حافظ – دیدی ای دل که غم عشق دگربار چه کرد

دیوان حافظ – مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

دیوان حافظ – یارم چو قدح به دست گیرد

دیوان حافظ – نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

دیوان حافظ – دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

دیوان حافظ – درد ما را نیست درمان الغیاث

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ –  سحرم دولت بیدار به بالین آمد

دیوان حافظ – رو بر رهش نهادم و بر من گذر نکرد

دیوان حافظ – راهی‌ست راه عشق که هیچش کناره نیست

دیوان حافظ – روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست

دیوان حافظ – عکس روی تو چو در آینه جام افتاد

دیوان حافظ –  نقدها را بود آیا که عیاری گیرند

دیوان حافظ – یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانه کیست

دیوان حافظ – مدامم مست می‌دارد نسیم جعد گیسویت

دیوان حافظ – بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت

دیوان حافظ – کلک مشکین تو روزی که ز ما یاد کند

دیوان حافظ – روز هجران و شب فرقت یار آخر شد

دیوان حافظ – ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – نفس باد صبا مشک‌فشان خواهد شد

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – چو باد عزم سر کوی یار خواهم کرد

دیوان حافظ – صحن بستان ذوق بخش و صحبت یاران خوش است

دیوان حافظ – صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

دیوان حافظ – بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

دیوان حافظ – حسنت به اتفاق ملاحت جهان گرفت

دیوان حافظ – بود آیا که در میکده‌ها بگشایند

دیوان حافظ – باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

دیوان حافظ – حاصل کارگه کون و مکان این همه نیست

دیوان حافظ – تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

دیوان حافظ – شراب بی‌غش و ساقی خوش دو دام رهند

دیوان حافظ – پیرانه سرم عشق جوانی به سر افتاد

دیوان حافظ – خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد

دیوان حافظ – دوش از مسجد سوی میخانه آمد پیر ما

دیوان حافظ – حسب حالی ننوشتی و شد ایامی چند

دیوان حافظ – کنون که می‌دمد از بوستان نسیم بهشت

دیوان حافظ – سال‌ها دفتر ما در گرو صهبا بود

دیوان حافظ – طایر دولت اگر باز گذاری بکند

دیوان حافظ – در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

دیوان حافظ – دانی که چنگ و عود چه تقریر می‌کنند

دیوان حافظ – شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت

دیوان حافظ – چو بشنوی سخن اهل دل، مگو که خطاست

دیوان حافظ – قتل این خسته به شمشیر تو تقدیر نبود

دیوان حافظ – بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد