دیوان حافظ – باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

دیوان حافظ – نیست در شهر نگاری که دل ما ببرد

دیوان حافظ – ما را ز خیال تو چه پروای شراب است

دیوان حافظ –  ای پسته تو خنده زده بر حدیث قند

دیوان حافظ – عشق تو نهال حیرت آمد

دیوان حافظ – ساقیا برخیز و درده جام را

دیوان حافظ – شکفته شد گل حمرا و گشت بلبل مست

دیوان حافظ – اگر چه عرض هنر پیش یار بی‌ادبیست

دیوان حافظ – حال دل با تو گفتنم، هوس است

دیوان حافظ – دی پیر می‌فروش که ذکرش به خیر باد

دیوان حافظ – دوش در حلقه ما قصه گیسوی تو بود

دیوان حافظ – تویی که بر سر خوبان کشوری چون تاج

دیوان حافظ – تنت به ناز طبیبان نیازمند مباد

دیوان حافظ – ای هدهد صبا به سبا می‌فرستمت

دیوان حافظ – می‌دمد صبح و کله بست سحاب

دیوان حافظ – کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد

دیوان حافظ – دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد

دیوان حافظ – نه هر که چهره برافروخت دلبری داند

دیوان حافظ – مرا به رندی و عشق آن فضول عیب کند

دیوان حافظ – در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

دیوان حافظ – دلم جز مهر مه‌رویان طریقی بر نمی‌گیرد

دیوان حافظ – دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست

دیوان حافظ –  هر که شد محرم دل در حرم یار بماند

دیوان حافظ – صوفی بیا که آینه صافیست جام را

دیوان حافظ – دوش از جناب آصف پیک بشارت آمد

دیوان حافظ – بلبلی برگ گلی خوش رنگ در منقار داشت

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ – شراب و عیش نهان چیست کار بی‌بنیاد

دیوان حافظ – زلفت هزار دل به یکی تاره مو ببست

دیوان حافظ – شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد

دیوان حافظ – گل بی‌رخ یار خوش نباشد

دیوان حافظ – شربتی از لب لعلش نچشیدیم و برفت

دیوان حافظ – سحر بلبل حکایت با صبا کرد

دیوان حافظ – یا رب سببی ساز که یارم به سلامت

دیوان حافظ – مرحبا ای پیک مشتاقان بده پیغام دوست

دیوان حافظ – دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

دیوان حافظ – ساقی بیا که یار ز رخ پرده برگرفت

دیوان حافظ – شاهدان گر دلبری زین سان کنند

دیوان حافظ – زاهد خلوت‌نشین دوش به میخانه شد

دیوان حافظ – دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

دیوان حافظ – خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

دیوان حافظ – خوشتر ز عیش و صحبت و باغ و بهار چیست

دیوان حافظ – خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – پیش از اینت بیش از این اندیشه عشاق بود

دیوان حافظ – گفتم کی ام دهان و لبت کامران کنند

دیوان حافظ – یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانه کیست

دیوان حافظ – چه مستی است ندانم که رو به ما آورد

دیوان حافظ – صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

دیوان حافظ – کنون که بر کف گل جام باده صاف است