دیوان حافظ – در دیر مغان آمد، یارم قدحی در دست

دیوان حافظ – هر آن کو خاطر مجموع و یار نازنین دارد

دیوان حافظ – درد ما را نیست درمان الغیاث

دیوان حافظ – به دام زلف تو دل مبتلای خویشتن است

دیوان حافظ – چه مستی است ندانم که رو به ما آورد

دیوان حافظ – روشن از پرتو رویت نظری نیست که نیست

دیوان حافظ – دلا بسوز که سوز تو کارها بکند

دیوان حافظ – خم زلف تو دام کفر و دین است

دیوان حافظ – دلی که غیب نمای است و جام جم دارد

دیوان حافظ – زان یار دل‌نوازم شکری است با شکایت

دیوان حافظ – خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود

دیوان حافظ – دیر است که دل‌دار پیامی نفرستاد

دیوان حافظ – دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

دیوان حافظ – الا یا ایها الساقی ادرکأسا و ناولها

دیوان حافظ – صبحدم مرغ چمن با گل نوخاسته گفت

دیوان حافظ – صوفی نهاد دام و سر حقه باز کرد

دیوان حافظ – تا ز میخانه و می نام و نشان خواهد بود

دیوان حافظ – به کوی میکده هر سالکی که ره دانست

دیوان حافظ – آنان که خاک را به نظر کیمیا کنند

دیوان حافظ – واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند

دیوان حافظ – سحر بلبل حکایت با صبا کرد

دیوان حافظ – در نظربازی ما بی‌خبران حیرانند

دیوان حافظ – اگر چه باده فرح بخش و باد گل‌بیز است

دیوان حافظ – سینه از آتش دل، در غم جانانه بسوخت

دیوان حافظ – صبا اگر گذری افتدت به کشور دوست

دیوان حافظ – ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست

دیوان حافظ – تا سر زلف تو در دست نسیم افتادست

دیوان حافظ – باغ مرا چه حاجت سرو و صنوبر است

دیوان حافظ – یاد باد آن که ز ما وقت سفر یاد نکرد

دیوان حافظ – بیا که قصر امل سخت سست‌بنیادست

دیوان حافظ – راهی بزن که آهی بر ساز آن توان زد

دیوان حافظ – در این زمانه رفیقی که خالی از خلل است

دیوان حافظ – برو به کار خود ای واعظ این چه فریادست

دیوان حافظ – کی شعر تر انگیزد خاطر که حزین باشد

دیوان حافظ – ز گریه مردم چشمم نشسته در خون است

دیوان حافظ – ساقیا برخیز و درده جام را

دیوان حافظ – بلبلی خون دلی خورد و گلی حاصل کرد

دیوان حافظ – به جان خواجه و حق قدیم و عهد درست

دیوان حافظ –  در نمازم خم ابروی تو با یاد آمد

دیوان حافظ – سر ارادت ما و آستان حضرت دوست

دیوان حافظ – خسروا گوی فلک در خم چوگان تو باد

دیوان حافظ – راهی‌ست راه عشق که هیچش کناره نیست

دیوان حافظ – بیا که ترک فلک خوان روزه غارت کرد

دیوان حافظ – بنفشه دوش به گل گفت و خوش نشانی داد

دیوان حافظ – خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت

دیوان حافظ – در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد

دیوان حافظ – رواق منظر چشم من آشیانه توست

دیوان حافظ – صلاح کار کجا و من خراب کجا

دیوان حافظ –  صبا به تهنیت پیر می‌فروش آمد

دیوان حافظ – دل و دینم شد و دلبر به ملامت برخاست